#Blogovision [No.16] Elbow - Little Fictions

Όταν ήταν μικρός... ο Guy Harvey ζούσε στο Manchester με τους γονείς του και τα έξι αδέλφια του (5 μεγαλύτερες αδελφές και έναν μικρότερο αδελφό). Στο σχολείο ήταν το πιο ψηλό παιδί στην τάξη του, είχε όμως πάρα πολύ πεταχτά αυτιά και οι συμμαθητές του τον κορόιδευαν. Όταν ήταν 12 έκανε πλαστική επέμβαση και το πρόβλημα διορθώθηκε, αλλά με το που εμφανίστηκε με το νέο του λουκ στην τάξη, τα άλλα παιδάκια άρχισαν να τραγουδάνε το... "Holding back the ears". Την ίδια χρονιά οι γονείς του χώρισαν, οπότε στα 16, χρησιμοποιώντας το διαζύγιο ως δικαιολογία, από εκεί που ήταν άριστος μαθητής (όπως και οι υπόλοιποι στην οικογένειά του), τα φόρτωσε όλα στον κόκκορα και έπαψε να διαβάζει. Όταν έφτασε η ώρα να πάει στο κολέγιο, στράβωσε τα μούτρα του και δήλωσε «δεν πάω πουθενά» αλλά μία από τις αδελφές του, η Gina, τον βούτηξε από τον γιακά, του είπε "You bleedin' are!" και τον έγραψε με το ζόρι στο Stand College του Whitefield. Αυτό αποδείχτηκε σπουδαία κίνηση, όχι επειδή συνέχισε τις σπουδές του (ούτε καν προσπάθησε), αλλά επειδή εκεί γνώρισε τον Mark, τον Richard και τον Pete και μαζί σχημάτισαν τους Mr. Soft που αργότερα έγιναν... Elbow.
Όταν μεγάλωσε... έγραψε πάρα πολλά τραγούδια για τις γυναίκες και πάρα πολλά τραγούδια για το ποτό, προτάθηκε με τους Elbow δύο φορές για Mercury Prize (τη δεύτερη το κέρδισε), απέκτησε δική του εκπομπή στο BBC6 και δική του στήλη στο περιοδικό City Life, έγραψε το επίσημο theme του BBC για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου το 2012, εμφανίστηκε live στην τελετή έναρξης των αγώνων, κυκλοφόρησε και solo album, αλλά δεν έκανε ποτέ στα αλήθεια εμπορική επιτυχία. Και πάνω στην υπαρξιακή κρίση των 40, η σύντροφός του η Emma τον χώρισε μετά από 10 χρόνια σχέσης και ο ντράμερ των Elbow, ο Richard, αποφάσισε να εγκαταλείψει το συγκρότημα οριστικά.
Τελικά... βρήκε άλλον ντράμερ, γνώρισε τη γυναίκα της ζωής του (συγκεκριμένα την κόρη της Diana Rigg), πάνω στα δυο χρόνια σχέσης την παντρεύτηκε, και την άνοιξη έγινε μπαμπάς. Δηλώνει πιο ευτυχισμένος από ποτέ.

Άκου Αυτό:
What does it prove if you die for a tune
It's really all disco
--All Disco

#Blogovision [No.17] UNKLE - The Road pt.1
#Blogovision [No.18] Four Tet - New Energy
#Blogovision [No.19] The xx - I See You
#Blogovision [No.20] Σtella - Works For You
#Blogovision: ένας πρόλογος 
Τι ψηφίζουν οι υπόλοιποι

Like Άκου Αυτό  ♫ on Facebook Θέλεις να γράψεις για το Άκου Αυτό; Suggest a band!

#Blogovision [No.17] UNKLE - The Road pt.1

Όταν ήταν μικρός... ο James Lavelle άκουγε σχεδόν συνέχεια μουσική στο σπίτι του στην Οξφόρδη, γιατί είχε μπαμπά μουσικό και γιαγιά τσελίστρια. Στα 14 του αγόρασε turtables και άρχισε να δουλεύει σε δισκάδικο, στα 16 έγινε resident DJ στο The Fridge του Brixton και στα 18 του (!) άνοιξε την Mo 'Wax -the rest is history.
Όταν μεγάλωσε... έκανε τα 23α του γενέθλια στο opening του The Met Bar. Το ίδιο ιστορικό βράδυ ήταν επίσης εκεί ο Carl Craig, ο Richard Ashcroft, ο Noel Gallagher, ο Ian Brown, ο Alexander McQueen και η Kate Moss. Στα 24 του, κυκλοφορούσε με τους UNKLE το "Psyence Fiction" και κατόρθωνε αυτό το remix. Οπότε σχεδόν νομοτελειακά, πριν καν κλείσει τα 30, ήρθαν όλα τούμπα: είχε ήδη ζήσει μια ολόκληρη ζωή, βαρέθηκε τα drugs, τα έσπασε με τον DJ Shadow και έκλεισε την Mo 'Wax. Α, και στο μεταξύ είχε αποκτήσει και παιδί.
Τελικά... τώρα που έφτασε εκείνος τα 43 και η κόρη του τα 20, νιώθει πως οι UNKLE είναι «μια συρροή ερωτικών σχέσεων και διαζυγίων». Πάντως το "The Man From Mo'Wax" (2016), το ντοκιμαντέρ για τη ζωή του (που προβλήθηκε και στην Αθήνα φέτος) ήταν ιδέα της δεύτερης συζύγου του. Και από εκείνην πήρε διαζύγιο πριν προλάβουν καν να ολοκληρωθούν τα γυρίσματα της ταινίας.

Άκου Αυτό:
Children born to get high 
Turn your heads to the sky 
We're burnin' in the heat below
--Looking for the Rain (feat. Mark Lanegan & Eska)

#Blogovision [No.18] Four Tet - New Energy
#Blogovision [No.19] The xx - I See You
#Blogovision [No.20] Σtella - Works For You
#Blogovision: ένας πρόλογος 
Τι ψηφίζουν οι υπόλοιποι

Like Άκου Αυτό  ♫ on Facebook Θέλεις να γράψεις για το Άκου Αυτό; Suggest a band!

#Blogovision [No.18] Four Tet - New Energy

Όταν ήταν μικρός... ο Kieran Hebden ζούσε στο Putney και πήγαινε στο ίδιο σχολείο που φοίτησαν οι xx, οι Hot Chip και ο Burial. Ανέκαθεν σχεδίαζε να ασχοληθεί επαγγελματικά με τη μουσική, μόνο που τότε νόμιζε πως η κλίση του ήταν στο post-rock και έστησε μαζί με δυο συμμαθητές του μια μπάντα που λεγόταν Ψυγείο.
Όταν μεγάλωσε... για καιρό  τα clubs ήταν η ζωη του όλη, μέχρι που έγινε μπαμπάς, κατάλαβε πως ο χρόνος είναι πολύτιμος και ξέκοψε οριστικά με τις μεγάλες δισκογραφικές, που επέμεναν να αναλώνει όλη του την ενέργεια σε συνεντεύξεις, προωθητικές ενέργειες και strategy meetings.
Τελικά... τώρα που έφτασε τα 40, το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να γράφει μουσική και να παίζει με την κόρη του.

Άκου Αυτό:
Two Thousand and Seventeen

#Blogovision [No.19] The xx - I See You
#Blogovision [No.20] Σtella - Works For You
#Blogovision: ένας πρόλογος 
Τι ψηφίζουν οι υπόλοιποι

Like Άκου Αυτό  ♫ on Facebook Θέλεις να γράψεις για το Άκου Αυτό; Suggest a band!

#Blogovision [No.19] The xx - I See You

Όταν ήταν μικροί... οι xx είχαν ήδη αποφασίσει πως η μουσική ήταν μονόδρομος. Βλέπετε, η Romy έχασε τη μαμά της όταν ήταν μόλις 11 ετών κι έτσι δεν είχε ποτέ την πολυτέλεια να "περάσει εφηβεία». Στα 15 της είχαν ήδη σχηματιστεί οι xx, και το ντεμπούτο τους κυκλοφόρησε όταν εκείνη (και ο Oliver, με τον οποίο γνωρίζονται από το νηπιαγωγείο) ήταν μόλις 17. Ο Jamie, από την άλλη (τον οποίο γνώρισαν αργότερα στο Elliott School του Putney) μεγάλωσε με δύο θείους που δούλευαν ως επαγγελματίες DJs, στα 10 του έμαθε mixing και στα 15 του άρχισε να συχνάζει στο Plastic People του Λονδίνου και να παίζει ως DJ σε μπαρ του Camden.
Όταν μεγάλωσαν... συνειδητοποίησαν πως είναι τρομερά τυχεροί που μπορούν να κάνουν τη δουλειά των ονείρων τους παρέα με τους κολλητούς τους, αλλά τα ποτά και τα ξενύχτια καλό θα ήταν να περιοριστούν.
Τελικά... μερικές φιλίες μπορούν να κρατήσουν για πάντα.

Άκου Αυτό:
They all say I will become a replica
Your mistakes were only chemical
--Replica

#Blogovision [No.20] Σtella - Works For You
#Blogovision: ένας πρόλογος 
Τι ψηφίζουν οι υπόλοιποι

Like Άκου Αυτό  ♫ on Facebook Θέλεις να γράψεις για το Άκου Αυτό; Suggest a band!

#Blogovision [No.20] Σtella - Works For You

Όταν ήταν μικρή... η Σtella ήθελε να παίζει ποδόσφαιρο με τα αγόρια και εκείνα την άφηναν να είναι στην ομάδα τους, αλλά την κορόιδευαν, την φώναζαν "Πελού", από τον Πελέ.
Όταν μεγάλωσε... η Σtella φοίτησε στην Καλών Τεχνών και μετά εργάστηκε ως γραφίστρια σε έντυπα, γιατί τότε αυτό νόμιζε πως ήθελε να κάνει και είχε άρνηση, δεν τολμούσε να ασχοληθεί με τη μουσική, γιατί δύο πράγματα φοβόταν πιο πολύ: τα αεροπλάνα και την έκθεση στο κοινό.
Τελικά... Για φαντάσου. Αν η Σtella δεν είχε ξεπεράσει και τις δύο φοβίες της, δεν θα είχε ταξιδέψει ποτέ μέχρι το Texas και δεν θα είχε εμφανιστεί ποτέ live στο SXSW.

Άκου Αυτό: 
now the friends you once had 
can remember how bad 
you would treat other kids 
around you 
no one told you the truth 
for your innocent youth 
and the stories are left 
behind you
--One Toy

#Blogovision: ένας πρόλογος 
Τι ψηφίζουν οι υπόλοιποι

Like Άκου Αυτό  ♫ on Facebook Θέλεις να γράψεις για το Άκου Αυτό; Suggest a band!

#Blogovision: ένας πρόλογος

To 2017 πάτησα σκατά. Δύο φορές. Με δύο διαφορετικά ζευγάρια παπούτσια. Και τα δύο καινούργια, του κουτιού. Αναφέρω το διπλό ατυχές περιστατικό -η ιστορία είναι πέρα για πέρα αληθινή- όχι για να καταδείξω πόσο αφηρημένη και ονειροπαρμένη είμαι (που είμαι, τα 'θελα και τα 'παθα, το δέχομαι) αλλά για να σας βοηθήσω να νιώσετε ακριβώς αυτή την αίσθηση άνεσης και ανεμελιάς που προκαλούν οι μαλακές, άφθαρτες σόλες παπουτσιών και ύστερα να σας τσακίσω την ψυχολογία, μεταφέροντάς σας την απόγνωση που προκαλεί η συνειδητοποίηση πως οι πεντακάθαρες, αχρησιμοποίητες σόλες ήρθαν σε επαφή με μία γλοιώδη, σιχαμένη και απολύτως αχρείαστη, ανεπιθύμητη, ακάλεστη στο σενάριο της κανονικότητας, κουράδα.

Το 'χουμε;

Ε, έτσι λοιπόν ένιωσα και εκείνη την ηλιόλουστη Παρασκευή του Μαΐου που ξύπνησα κανονικά, πλύθηκα κανονικά, ντύθηκα κανονικά, πήρα έναν καφέ στο χέρι κανονικά, οδήγησα κανονικά, πήγα στη δουλειά μου κανονικά και απολύθηκα κανονικότατα.

Γυρίστε για λίγο στην προηγούμενη ιστορία. Κρίμα τα παπούτσια. Με βλέπετε πόσο απροετοίμαστη ήμουν για το σκατό; Ε αυτό.

Δυστυχώς, εκείνη η Παρασκευή αναπόφευκτα και μη αναστρέψιμα όρισε το 2017 και παρ' όλες τις (πολλές, δεν είμαι αχάριστη) όμορφες στιγμές της χρονιάς, η κανονικότητα δεν έχει ακόμα επανέλθει, γιατί όλο και κάποιος θα βρεθεί να ρωτήσει -από συνήθεια- «τι κάνεις;» κι εγώ θα έχω καταλήξει να απεχθάνομαι αυτή την τόσο καλοπροαίρετη ερώτηση, γιατί ακόμα και τις ημέρες που βρίσκω τρόπους να περάσει η ώρα, θα πετύχω στο ασανσέρ τον κύριο από τον 6ο που μιλάει με το χίγμα και θα μου πει «πώχ και είχτε εδώ; δεν δουλεύετε πχια;» ή κάποιος άλλος στη γειτονιά -δεν ξέρω, ο χασάπης, ο περιπτεράς, ο διαχειριστής, ο κάθε άσχετος- αιφνίδια θα ρωτήσει «σχολάσατε κιόλας;» κι εγώ θα πρέπει άλλη μία φορά να προσποιηθώ πως όντως πιστεύω ότι «κάθε εμπόδιο για καλό» και «όλο και κάτι θα βρεθεί» και «άλλοι δεν έχουν για το νοίκι» και «την υγειά μας να 'χουμε κι όλα τα άλλα έρχονται» και θα τα απαγγείλω όλα τα κλισέ σαν ποίημα και μετά το βράδυ θα δω ξανά στον ύπνο μου τους παλιούς μου συναδέλφους, γιατί τα προβλήματά του ο καθένας μπορεί, για να μην απελπίζεται, να τα εκλογικεύει, τις σκέψεις του μπορεί να τις ελέγχει -μα το υποσυνείδητο όχι.

Μετά από επτά συναπτούς μήνες ανεπιτυχούς αυτο-ψυχοθεραπείας, αναποτελεσματικής ενδοσκόπησης και ατελέσφορης ταβανοσκόπησης (οι ίδιοι επιθετικοί προσδιορισμοί μπορούν να χρησιμοποιηθούν και για άλλες προσπάθειες, σε άλλους τομείς), νομίζω φάνηκε εξαρχής πού έχω καταλήξει:

Shit happens.

Κι όταν αυτό συμβαίνει, όπως λένε οι Fujiya & Miyagi στο "Freudian Slips":
If you can't get over it or under it, you gotta go through it.


Οπότε, για την ώρα, όσο εύχομαι με την αλλαγή της χρονιάς να αλλάξει και το γούρι, στο σενάριο της κανονικότητας επείγει να ταξινομήσω τα άλμπουμ που κυκλοφόρησαν φέτος και να περάσω τις τρεις πρώτες εβδομάδες του Δεκέμβρη, βουτηγμένη στη μουσική.

Τις επόμενες 20 μέρες, μέσα από αυτό εδώ το blog, θα σας πω ποιους 20 δίσκους άκουσα περισσότερο το 2017.

Και στο μεταξύ, θα φτιάξουμε -όπως κάθε χρόνο- και μια playlist.

--Εύη

Αν βρεθήκατε στο Άκου Αυτό ♫ εντελώς τυχαία και δεν έχετε ιδέα τι είναι η Blogovision (και γιατί με ωθεί προς την κ̶α̶τ̶ά̶θ̶λ̶ι̶ψ̶η̶ εξομολόγηση) ρίξτε μια ματιά εδώ (FAQ).

Like Άκου Αυτό  ♫ on Facebook 
Θέλεις να γράψεις για το Άκου Αυτό; Suggest a band!

Sound of 2017

Σε λίγες μέρες μπαίνει Δεκέμβρης και υπό κανονικές συνθήκες αυτό το post θα ανέβαινε εν μέσω αδιανόητα πολλής δουλειάς, αμέτρητων υποχρεώσεων και αφόρητου άγχους να κλείσουν όλα πριν λήξει ο χρόνος, λες και μετά τα μεσάνυχτα της 31ης Δεκεμβρίου θα ενεργοποιηθούν κόρνες, σειρήνες, μεγάφωνα και το ψηφιακό ολόγραμμα μιας μεγάλης φωτεινής επιγραφής θα γράψει μπροστά στα μάτια μου GAME OVER! YOU LOSE! και μια μαύρη τρύπα θα ανοίξει, θα με καταπιεί και θα με φτύσει στο πηχτό σκοτάδι μαζί με όλους τους άλλους losers.

Φέτος, πριν προλάβω να συνειδητοποιήσω τι συνέβαινε, ο έλεγχος του παιχνιδιού έφυγε από τα χέρια μου, η τρύπα αυτή άνοιξε σε ανύποπτο χρόνο, και βρέθηκα εντελώς απροειδοποίητα σε μια παλιότερη πίστα, μια πίστα για αρχάριους, ελάχιστα συναρπαστική και αρκετά μοναχική. Σ'αυτή την πίστα δεν έχει γρίφους, ούτε προκλήσεις, έχω άπλετο χρόνο στη διάθεσή μου και δεν έχω τι να τον κάνω, ξυπνάω και κοιμάμαι χωρίς στρες -πράγμα που στον περισσότερο κόσμο μπορεί να φαντάζει ονειρεμένο σενάριο, όχι όμως αν είσαι άνθρωπος που αισθάνεται τρομερά άβολα όταν παρατηρείται για μεγάλο διάστημα έλλειψη αγωνίας (για οτιδήποτε).

Εν πάση περιπτώσει, μπορεί μαζί με τον έλεγχο να έχασα και τον εαυτό μου, οι ψυχαναγκαστικές μου όμως τάσεις βρίσκονται ακόμα εδώ και μου επιβάλουν να φτιάξω πριν την Πρωτοχρονιά την playlist με τον ήχο της χρονιάς, να ακούγεται τουλάχιστον κάτι, όσο περιμένω καρτερικά να βρεθεί κάποιος να επενδύσει σε μένα, να βάλει λίγα κέρματα στη σχισμή, μήπως -αν βάλω τα δυνατά μου- καταφέρω να ανεβώ πίστες ξανά.

So here it goes:

Θα βοηθήσετε; Να φτιάξουμε -όχι μια λίστα- αλλά μια playlist με τα τραγούδια που σημάδεψαν το 2017; 

Στείλτε τις επιλογές σας στο akouauto@gmail.com μέχρι τις 10/12.  
Αν έχετε έτοιμη δική σας playlist "best of 2017", pls στείλτε μου το playlist link.

ΥΓ1: Αυστηρούς κανόνες δεν έχουμε, του τύπου αν κυκλοφόρησε σε single ή όχι, αλλά ψάχνουμε τον ήχο του '17, οπότε, ναι, ΟΚ μη στείλετε προπέρσινα.
ΥΓ2: Μέχρι 10 tracks ο καθένας όχι παραπάνω, please.
ΥΓ3: Για τα καλύτερα albums της χρονιάς, τα ξέρετε, Blogovision και φέτος. Ξεκινάμε 1η Δεκεμβρίου.

Φχαριστώ :)

Sound Of 2016
Sound Of 2015
Sound Of 2014
Sound Of 2013
Sound Of 2012
Sound Of 2011
Sound Of 2010
Sound Of 2009

Like Άκου Αυτό  ♫ on Facebook 

Θέλεις να γράψεις για το Άκου Αυτό; Suggest a band!