27/06/2022

Primavera Sound Festival 2022: μεταπανδημικός φεστιβαλισμός μετά τα 40)

Πότε: 9-11 Ιουνίου, Parc Del Forum, Βαρκελώνη, Ισπανία.

«Είμαι σίγουρος πως κάτι έχω ξεχάσει...»
«Ιδέα σου θα'ναι...»
(Cabin crew arm doors and cross-check)

Εγώ ήμουν βέβαιη πως δεν είχα ξεχάσει τίποτα. Αντιθέτως αυτή τη φορά ήμουν πιο οργανωμένη και πιο προετοιμασμένη από ποτέ, περίμενα αυτό το ταξίδι μήνες ολόκληρους, για την ακρίβεια τα εισιτήρια τα είχαμε βγάλει ακριβώς έναν χρόνο πριν και για αυτό είμαι απολύτως σίγουρη γιατί ένα από τα πρώτα μηνύματα που θα βρει κανείς στο What's App group "Primavera 2022" εστάλη την 1η Ιουνίου του 2021 και λέει «ΜΑΛΑΚΕΣ ΠΗΡΑ 4». 

Στον έναν αυτό χρόνο σημειώθηκαν σημαντικές αλλαγές και μεταλλάξεις -λόγω αυτού άλλαξε αρκετά και η αρχική σύνθεση του γκρουπ- έτσι -χωρίς να θέλω να επεκταθώ- ένα από τα πράγματα που μου έμαθε το Primavera του 2022 είναι το να μην επενδύω τόσο πολύ συναισθηματικά σε μακροπρόθεσμα σχέδια γιατί μέσα σε ένα χρόνο συμβαίνουν πολλά, πάρα πολλά -ενδεικτικά μέσα σε αυτό το διάστημα, εντός της παρέας που κίνησε αρχικά για το φεστιβάλ γεννήθηκαν δύο μωρά (και -για φαντάσου- δεν ήταν καν τα μωρά που επηρέασαν τα αρχικά πλάνα). 

Τη στιγμή της απογείωσης ένα πράγμα με ενδιέφερε πλέον: η πενταήμερη αυτή παρένθεση στη Βαρκελώνη να μου αφήσει το ίδιο συναίσθημα πληρότητας και ευδαιμονίας που μου είχε χαρίσει όλα τα προηγούμενα (5, σύνολο) χρόνια που είχα επισκεφθεί το καταλανικό φεστιβάλ. Θα επέστρεφα πάλι on a high ή θα απομυθοποιούσα κάτι που είχα αποθεώσει στο παρελθόν; Θα απολάμβανα την πολυκοσμία όπως παλιά ή μου είχε αφήσει η πανδημία κουσούρια; Θα κατάφερνα να αφεθώ στον ρυθμό των ημερών ή θα ένιωθα, too old for this shit?

Ως προς το τελευταίο, δεν είχα αφήσει τα πράγματα στην τύχη τους. Πλακώθηκα στο pilates για να είμαι σε καλή φυσική κατάσταση. Επένδυσα σε αθλητικά παπούτσια με αφρό στη σόλα για να μην με πιάσει η μέση μου. Επέμεινα να διαλέξουμε Airbnb σε στρατηγικό σημείο, ώστε η διαδρομή προς και από το φεστιβάλ να γίνεται με ποδήλατο, από την παραλιακή, για μίνιμουμ ταλαιπωρία. Είχα προαποφασίσει να πιω ελάχιστο αλκοόλ γιατί πλέον με χαλάει. Κοροϊδέψτε με όσο θέλετε, αλλά δεν θα βγαινε διαφορετικά το τριήμερο: φεστιβαλισμός μετά τα 40, like a pro.

Και έφτασε εκείνη η Πέμπτη. Πασαλείψαμε τα πρόσωπά μας με glitter. Κάναμε πετάλι. Φτάσαμε στο Parc del Fòrum. Μας φόρεσαν τα βραχιολάκια. Περάσαμε την πύλη. Και πουφ! Μαγεία. 

Έχετε παρατηρήσει τι κάνει η μουσική στους ανθρώπους; Στις συναυλίες συνήθως κοιτάζουμε προς την σκηνή ή την οθόνη και ξεχνάμε να κοιτάξουμε γύρω μας. Σ'αυτό το Primavera ελάχιστα με απασχόλησε τι συνέβαινε on stage. Χάζευα συνεχώς τον κόσμο. Τον κόσμο που για δύο χρόνια -ΔΥΟ γαμημένα χρόνια- βρισκόταν σε μερικό ή ολικό lockdown, δεν γιόρταζε, δεν χόρευε και δεν γλεντούσε. Που κάλυπτε το χαμόγελό του με μάσκα. Που δεν βρισκόταν με τους φίλους του. Που δεν έβρισκε πια τίποτα ενδιαφέρον να συζητήσει. Που δεν ερωτευόταν και δεν έκανε σεξ. Που έχανε τον ύπνο του. Που υπέφερε από υπαρξιακό στρες. 

Οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι που μέχρι πριν από λίγους μήνες λούζονταν αντισηπτικό και σάπιζαν στους καναπέδες τους σκρολάροντας στην οθόνη εις το διηνεκές, τώρα αγκαλιάζονταν ιδρωμένοι στους Gorillaz, συνειδητοποιούσαν ότι ήξεραν απέξω όλα τα κομμάτια της Dua Lipa, χόρευαν με τα μάτια κλειστά στους BICEP, τα έσπαγαν σαν έφηβοι στο Juicebox των Strokes, έκαναν vogueing στο What's Your Pleasure? της Jessie Ware, πυροβολούσαν στον αέρα στο Paper Planes της M.I.A., ράπαραν στο Oh La La των Run The Jewels, φώναζαν παράφωνα στο Green Light της Lorde, χάνονταν στην πολύχρωμη ψυχεδέλεια των Tame Impala, χοροπηδούσαν σε έκσταση στο Heads Will Roll των Yeah Yeah Yeahs, πέθαιναν από ευτυχία βλέποντας πυροτεχνήματα στον ουρανό και τον ήλιο να ανατέλει και να βάφει φούξια τον ορίζοντα στο closing set του DJ Coco.

Είμαστε το καθεμέρα μας, οι συνήθειές μας, οι παραξενιές μας, οι ρυτίδες μας, οι δουλειές μας, τα χόμπι μας, το relationship status μας, οι οικογένειές μας, οι υποχρεώσεις μας, τα άγχη μας, το παρελθόν μας, οι καταβολές μας, οι εμμονές μας, οι φοβίες μας, τα ρούχα που φοράμε, τα χρήματα που ξοδεύουμε, οι ρόλοι που υποδυόμαστε. Για να δραπετεύσει κανείς ουσιαστικά από όλα αυτά και να βάλει παύση στο συνεχές, χρειάζεται πού και πού να παίρνει τον εαυτό του -και τη ζωή- λιγότερο στα σοβαρά. Η απάντηση βρίσκεται στο glitter.

Travel notes:

Casette bar
Honest Greens
Espai Puntal
La Monroe
Parc del Turó
Bodega Vasconia

Primavera Sound trips down memory lane:
PS 2012
PS 2013
PS 2014
PS 2015
PS 2016

Like Άκου Αυτό  ♫ on Facebook 
Θέλεις να γράψεις για το Άκου Αυτό; Suggest a band!

05/05/2022

Aki Rei

Ποιος: Ο Aki Rei (Facebook | Instagram) είναι ένα αστεράκι 20κάτι ετών, από την Αθήνα.
Genre: feelgood retrowave / indie pop με jazz & soul επιρροές και πολύ χαρακτηριστικά φωνητικά.
Trivia: Το πραγματικό του όνομα είναι Άκης Πικριδάς. Άρχισε να ασχολείται με τη μουσική όταν ήταν μόλις 7 ετών, παίζοντας όχι κιθάρα -όπως ο κιθαρίστας μπαμπάς του- αλλά ντραμς. Η γνωριμία του με την jazz τον οδήγησε στο πιάνο και η δίψα του για μουσική τον ώθησε να μάθει να παίζει και άλλα όργανα (κιθάρα, μπάσο), να ασχοληθεί με το τραγούδι, να μάθει σύνθεση και τελικά να σπουδάσει παραγωγή στo SAE Institute και jazz performance στο Art Music School. Επί του παρόντος φοιτεί στο Ιόνιο Μουσικό Πανεπιστήμιο επεκτείνοντας τις γνώσεις του στον τομέα της παραδοσιακής jazz και της μουσικολογίας. Τα πρώτα του κομμάτια, Why Don't You και I Miss You, ξεπήδησαν online εν μέσω της πανδημίας, μα ήταν μια κόκκινη Cadillac του '59 που κέρδισε την προσοχή της Mellowsophy Music και έκανε πραγματικότητα όλα τα υπόλοιπα τραγούδια που έχετε πετύχει στο ραδιόφωνο (και αναζητήσει στο Shazam). Τον Απρίλιο o Aki Rei άνοιξε τη συναυλία των Still Corners στο Gagarin 205 και πριν λίγες ημέρες το live των Θεσσαλονικιών Bobya Cottisha στο six d.o.g.s.
Άκου Αυτό: Κάποιοι άνθρωποι όταν ανεβαίνουν στη σκηνή μεταμορφώνονται και μια λαμπερή αύρα εμφανίζεται από το πουθενά και φωτίζει το περίγραμμά τους. Ο Aki Rei είναι ένας από αυτούς.
Like Άκου Αυτό  ♫ on Facebook
Θέλεις να γράψεις για το Άκου Αυτό; Suggest a band! 

18/03/2022

Sugar For The Pill

Ποιος: Οι Sugar For The Pill (Facebook | Spotify) είναι μια shoegaze μπάντα από την Αθήνα.
Genre: καθαρόαιμο shoegaze -file next to: My Bloody Valentine, Slowdive, Cocteau Twins, Lush / dream pop
Trivia: Σχηματίστηκαν τον Μάρτιο του 2020. Ναι, πήραν το όνομά τους από το κομμάτι των Slowdive. Τα δικά τους είναι Vana Rose (φωνητικά), Σπύρος Μητροκώτσας (κιθάρα), Ηλίας Κωστακόπουλος (κιθάρα), Κωνσταντίνος Αθανασόπουλος (τύμπανα) και Στέφανος Μανούσης (μπάσο & πλήκτρα). Μέσα στο 2022, κυκλοφόρησαν τρία singles, το ένα καλύτερο από το άλλο, προσελκύοντας την προσοχή του εγχώριου αλλά και διεθνούς τύπου και ραδιοφώνου. Το πρώτο άλμπουμ των Sugar For The Pill, "Wanderlust", κυκλοφόρησε μόλις από την Make Me Happy Records (βλ. Youth Valley, ROYΛL ΛRCH), είναι φανταστικό και θέλω να το δω σε όλες τις λίστες του ξένου μουσικού τύπου με τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς.
Άκου Αυτό: Αν σας αρέσει το artwork του εξωφύλλου, αναζητήστε το όνομα Jurriaan Schrofer. Αν είστε συλλέκτες-αρρωστάκια, κυκλοφορεί και σε ειδική έκδοση κόκκινου βινυλίου.

Like Άκου Αυτό  ♫ on Facebook
Θέλεις να γράψεις για το Άκου Αυτό; Suggest a band! 

17/01/2022

Wet Leg

Ποιος: Οι Wet Leg (Facebook | Instagram) είναι δύο σπουδαίες ανερχόμενες indie chicks από το Isle Of White.
Genre: feelgood indie 
Trivia: Τα ονόματά τους είναι Rhian Teasdale και Hester Chambers. Γνωρίστηκαν στο κολέγιο στο Isle Of White. Παράτησαν τις σπουδές τους, γράφτηκαν σε μουσικές σχολές, εγκατέλειψαν και αυτή την ιδέα. Σκαρφίστηκαν τους Wet Leg (γιατί ήθελαν για όνομα μπάντας «κάτι που να γράφεται εύκολα με emoji») το 2019, στα 25 τους, πάνω σε μια ρόδα, μεθυσμένες, μετά από συναυλία των Idles. Έβγαλαν δυο singles που έγιναν ως διά μαγείας instant hits, σε χρόνο αστραπή συγκέντρωσαν εκατομμύρια views και λίγο αργότερα, με σύντομες διαδικασίες, έπεσαν οι υπογραφές με την Domino. Αν ακούτε BBC Radio 6 τα πρωινά, αποκλείεται να μην έχετε πετύχει το "Chaise Longue" και αν έχετε πετύχει το "Chaise Longue", αποκλείεται να μην σας έχει κολλήσει. To look και το ύφος είναι καθαρόαιμο indie, η καλλιτεχνική άποψη όμως είναι «στα video clips ντυνόμαστε Μικρό Σπίτι στο Λειβάδι», το οποίο σε συνδυασμό με το ευθυτενές βλέμμα της (πολύ όμορφης) Rhian και τον απαθή (βλ. Dry Cleaning) τρόπο που εκφέρει στίχους -όπως Is your muffin buttered? / Would you like us to assign someone to butter your muffin? και λίγο αργότερα Is your mother worried? / Would you like us to assign someone to worry your mother?- είναι μάλλον ο λόγος για τον οποίο η περιοδεία τους στην Αμερική έγινε sold out, χωρίς καν να έχει βγει άλμπουμ. Συχνά πλάι στο όνομά τους αναφέρονται οι Violent Femmes, οι Elastica και οι Pixies. Ο πρώτος τους δίσκος έρχεται στις 8 Απριλίου.  
Άκου Αυτό: Αν η εκπομπή μας δεν είχε μείνει χωρίς ραδιοφωνική στέγη, με Wet Leg θα ανοίγαμε. Μου λείπει η εκπομπή μας

Like Άκου Αυτό  ♫ on Facebook
Θέλεις να γράψεις για το Άκου Αυτό; Suggest a band! 

11/01/2022

Royal Arch

Ποιος: Οι Royal Arch ή ROYΛL ΛRCH (Facebook | Instagram) είναι πέντε δαιμόνια πιτσιρίκια από την Αθήνα, με αδυναμία στη shoegaze.
Genre: indie, post-punk, post-rock, shoegaze
Trivia: Νίκος Κόκκινος (ετών 21, κιθάρα), Ορέστης Λουκάς (19, μπάσο), Ηλίας Κόκκινος (19, ντραμς), Βασίλης Δούσης (19, κιθάρα). Γνωρίστηκαν τα χρόνια του Λυκείου στον Πειραιά. Άραζαν συνέχεια ο ένας στο σπίτι του άλλου, άκουγαν μουσική, έγραφαν μουσική, έκαναν όνειρα. O Ηλίας Μασρί (25, vocals) ήρθε στην παρέα to 2020 -το κλικ ήταν τόσο ακαριαίο που του έκαναν πρόταση το ίδιο βράδυ της ημέρας που γνωρίστηκαν- ανέλαβε τα φωνητικά και έτσι γεννήθηκαν οι Royal Arch (δύο Κόκκινοι και δύο Ηλίες, οι Κόκκινοι αδέλφια by the way). Το πρώτο τους single La Nuit (ένα άρτια κατασκευασμένο και εντελώς εθιστικό κιθαριστικό lovesong, το οποίο έχω ακούσει περίπου 864 φορές από την ημέρα που κυκλοφόρησε) μιλάει για ένα αγόρι και ένα κορίτσι -κάποτε ζευγάρι- που βρίσκονται τυχαία μετά από χρόνια σε ένα μπαρ στο Παρίσι και παλεύουνε μέσα τους ανάμεσα στο να υποκύψουν στο πάθος και να περάσουν τη νύχτα μαζί, ή να βάλουν οριστικό τέλος στη σχέση τους. Το πρώτο τους 7ιντσο έρχεται σύντομα από την Make Me Happy Records, το ελληνικό label που μας σύστησε και τους Youth Valley.
Άκου Αυτό: Μόνο δύο μέλη των Royal Arch έχουν επισκεφθεί το Παρίσι (πόλη σημαντική και στη δική μου βιογραφία, έζησα εκεί ένα χρόνο όταν ήμουν 24). Τους εύχομαι, όταν επιτέλους η Γη αρχίσει παλι να γυρίζει, να ταξιδέψουν στην Πόλη του Φωτός μαζί. 

Like Άκου Αυτό  ♫ on Facebook
Θέλεις να γράψεις για το Άκου Αυτό; Suggest a band! 

20/12/2021

#Blogovision [No.01] The Avalanches - We Will Always Love You

O δίσκος των Avalanches έχει γεύση θαλασσινής αλμύρας, παγωτού ξυλάκι, κοκτέιλ piña colada με φρέσκο ανανά, φραουλένιας τσιχλόφουσκας ή μικροσκοπικής καραμέλας έκρηξης που κάνει ποπ ποπ ποπ στο στόμα. Ο δίσκος των Avalanches εξουδετερώνει κάθε δυσάρεστη αίσθηση. Ο δίσκος των Avalanches με πείθει πως όλα, μα όλα, θα πάνε καλά. 

*Το We Will Always Love You είχε την ατυχία να κυκλοφορήσει Δεκέμβρη του 2020. Έτσι φυσικά δεν βρέθηκε στις λίστες με τα καλύτερα του 2021, αλλά -πόσο κρίμα!- δεν είχε συμπεριληφθεί ούτε και στις περσινές. Αποφάσισα (από πολύ νωρίς μες στη χρονιά) να διορθώσω αυτή την κατάφορη αδικία και guess what, είμαι και εντός κανονισμών, αφού στη Blogovision μετράμε από τον Δεκέμβρη της προηγούμενης χρονιάς μέχρι τον Νοέμβρη της τρέχουσας. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, ο καλύτερος (και πιο «σημαντικός» αν θέλετε) δίσκος του 2021 ήταν το Sometimes I Might Be Introvert της Little Simz, που ψήφισα στο Νο4. Στις 3 πρώτες θέσεις βρίσκονται τα άλμπουμ με τα οποία δέθηκα περισσότερο συναισθηματικά, μου θυμίζουν συγκεκριμένα άτομα, στιγμές και καταστάσεις και θα με επιστρέφουν από τις πρώτες τους νότες στο 2021, this overwhelming fucker of a year. Το 2022 θα ήθελα να μην κλάψω καθόλου. Θα ήθελα να μην κλάψω ούτε μία φορά.

Άκου Αυτό:
Our love belongs among the stars
Expanding from within
Seeing them collide
Feel it all begin
Our souls belongs among the stars
Our bodies can't hold them in

#Blogovision [No.02] Bicep - Isles
#Blogovision [No.03] Black Country, New Road - For The First Time
#Blogovision [No.04] Little Simz - Sometimes I Might Be Introvert
#Blogovision [No.05] Dry Cleaning - New Long Leg
#Blogovision [No.06] Arab Strap - As Days Get Dark
#Blogovision [No.07] Wolf Alice - Blue Weekend
#Blogovision [No.08] BADBADNOTGOOD - Talk Memory
#Blogovision [No.09] Joan As Police Woman, Tony Allen, Dave Okumu - The Solution Is Restless
#Blogovision [No.10] The Limiñanas & Laurent Garnier - De Película
#Blogovision [No.11] Self Esteem - Prioritise Pleasure
#Blogovision [No.12] Godspeed You! Black Emperor - G_D's Pee AT STATE'S END!
#Blogovision [No.13] Madlib - Sound Ancestors
#Blogovision [No.14] Mogwai - As The Love Continues
#Blogovision [No.15] Sleaford Mods - Spare Ribs
#Blogovision [No.16] Billie Eilish - Happier Than Ever
#Blogovision [No.17] Sufjan Stevens, Angelo De Augustine - A Beginner's Mind
#Blogovision [No.18] Pan Pan - Φαντασμαγορία Δύο
#Blogovision [No.19] Still Corners - The Last Exit
#Blogovision [No.20] Lost Horizons - In Quiet Moments 
#Blogovision: ένας πρόλογος