Κάπου διάβασα πως η συνήθεια του να τσεκάρεις το κινητό σου με το που ανοίγεις τα μάτια σου, σου δημιουργεί μια ψευδή αίσθηση εκτάκτου ανάγκης. Το 2016, κάθε πρωί, μαζί με τον ήχο του ξυπνητηριού ερχόταν κι ο φόβος των notifications. Με το που απενεργοποιούσα τη λειτουργία πτήσης και γέμιζε η οθόνη breaking news, πάθαινα ταχυπαλμία. Τι στο διάβολο θα είχε συμβεί πάλι όσο κοιμόμουν;
Θα είχε ενδιαφέρον να είχε κρατήσει κανείς φέτος, με print screen, όλες τις έκτακτες ειδήσεις που εμφανίστηκαν στα κινητά μας. Κάθε ενημέρωση κι ένας μικρός σεισμός -στιγμιαία χάναμε τη γη κάτω από τα πόδια μας, νιώθαμε να μας παρασύρουν οι τεκτονικές πλάκες μισό βήμα πιο κοντά στο τέλος του κόσμου (όπως τον ξέρουμε μέχρι σήμερα).
David Bowie dies of cancer at 69 Brussels attacks: airport, metro rocked by explosions killing at least 34 Prince, singer and superstar, dies aged 57 UK votes to leave the European Union in Historic Vote Istanbul Airport attack: deaths rise to 42 as Turkey mourns Trump beats Clinton to take White House Leonard Cohen, legendary singer-songwriter dies aged 82 Over 4.000 refugees feared dead trying to cross the Mediterranean this year (...)
Όλο το 2016 οι βόμβες διαδέχονταν η μια την άλλη, κι εμείς τις εξουδετερώναμε online, χρησιμοποιώντας τα νέα reaction buttons του Facebook, τσακωνόμασταν για το ποιος "δικαούται" να στενοχωριέται που πέθανε ο Bowie και ποιος "επιτρέπεται" να έχει γνώμη για το Brexit ήγια τον χωρισμό Brad Pitt-Angelina Jolie (αλλά όχι και για τα δύο, ταυτόχρονα -τι θράσος!) -κι ύστερα γυρίζαμε στα σπίτια μας, φτιάχναμε μια μακαρονάδα, βλέπαμε δυο επεισόδια "Making a Murderer" στο Netflix και τρίβαμε τις πατούσες μας μέχρι να μας πάρει ο ύπνος.
Εξάλλου, ό,τι κι αν συμβαίνει στον κόσμο, η προσωπική ρουτίνα του καθενός είναι πιο επείγουσα από την παγκόσμια ατζέντα.
"I understand the urgency of life". Οι στίχοι των Savages με έχουν στοιχειώσει φέτος -"η ζωή είχε γίνει ξαφνικά επείγουσα" έγραφε ο Jonathan Coe στη "Λέσχη των Τιποτένιων" -δεν μπορώ να βγάλω αυτή τη φράση από το μυαλό μου.
Κοιτάξτε, εγώ το βλέπω ως εξής: το 2016 ο πλανήτης εκτροχιάστηκε. Και τώρα η Γη γυρίζει κάπως άρρυθμα κι έχουμε μείνει μετέωροι και ζαλισμένοι, να αναρρωτιόμαστε τι στο διάβολο έρχεται μετά. Και τι επείγει να κάνουμε για να αποτρέψουμε τα χειρότερα.
Στο προσωπικό μου σύμπαν, προκειμένου να επανέλθει η ισορροπία, επείγει να ταξινομήσω τα άλμπουμ που κυκλοφόρησαν φέτος -και να περάσω τις τρεις πρώτες εβδομάδες του Δεκέμβρη, βουτηγμένη στη μουσική.
Τις επόμενες 20 μέρες, μέσα από αυτό εδώ το blog, θα σας πω ποιους 20 δίσκους άκουσα περισσότερο το 2016.
Και στο μεταξύ, θα φτιάξουμε -όπως κάθε χρόνο- και μια playlist.
--Εύη Αν βρεθήκατε στο Άκου Αυτό ♫ εντελώς τυχαία και δεν έχετε ιδέα τι είναι η Blogovision (και γιατί με ωθεί προς την κ̶α̶τ̶ά̶θ̶λ̶ι̶ψ̶η̶ εξομολόγηση) ρίξτε μια ματιά εδώ(FAQ).
Αντιγράφω από το περσινό αντίστοιχο post, γιατί ισχύουν όλα, ΟΛΑ, ακριβώς τα ίδια (εκτός από το ότι έφτιαξα το μπαλκόνι, όλε).
Πάει κι αυτή η χρονιά. Σε δύο μέρες μπαίνει ο Δεκέμβρης, και κάθε Δεκέμβρη γίνομαι περίπου 85% πιο ψυχαναγκαστική απ'όσο συνήθως, ...δηλαδή ανυπόφορη.
Με το που πλησιάζουν τα Χριστούγεννα, φτιάχνω μία τεράστια To Do list και σβήνω, σβήνω, σβήνω μανιωδώς. Κάθε γραμμή είναι κι ένα μικρό πρότζεκτ: Να βρω ιδέες για Χριστουγεννιάτικο στολισμό, να πάρω δώρα σε όλα τα παιδιά των φιλενάδων μου ("ντροπή!"), να φτιάξω εκείνη τη συνταγή που είχα δει σε εκείνο το περιοδικό, να πάω να ψωνίσω ("έχει προσφορές, μετά θα είναι αργά"), να πετάξω όλη τη σαβούρα από την αποθήκη, να πάω για φαγητό σ'εκείνο το καινούργιο που άνοιξε, να δω μια φίλη που έχω να δω καιρό, να πείσω τον Τ. να βγάλει επιτέλους τους φρονιμίτες του, να φέρω ηλεκτρολόγο για τα φώτα στο μπαλκόνι ("ναι, αλλά είναι χειμώνας, δεν βγαίνουμε στο μπαλκόνι, ναι αλλά πρέπει να γίνει, απ'τον Αύγουστο το λέω!"), να καλέσω τα παιδιά για φαγητό, να πάω σ'εκείνο το event ("θα είναι οι πάντες"), να κανονίσω μια εκδρομή στο βουνό, να τελειώσω επιτέλους το 'Sopranos', να δω όσες ταινίες βραβεύτηκαν στα φεστιβάλ φέτος, να φτιάξω μια λίστα με βιβλία για του χρόνου, να κατέβω Ηράκλειο να περάσω λίγο χρόνο με τους γονείς μου, να δω τον παππού μου που έχω καιρό, να ...
Λες και έχω διορία να τα κάνω όλα μέχρι το τέλος του Δεκέμβρη, αλλιώς θα αρχίσει να βαράει ένας εκκωφαντικός συναγερμός και θα εμφανιστεί στο σαλόνι μου ένα τεράστιο, φωτεινό, κόκκινο, τρισδιάστατο GAME OVER.
Όπως καταλαβαίνετε η κατάσταση είναι σοβαρή. Αν δεν φτιάξω πριν την Πρωτοχρονιά την playlist με τον ήχο της χρονιάς, δεν θα μπορέσω να διαγράψω το "Να στήσω το Sound of 2016" από την To Do list μου, πράγμα που θα μου φέρει εφίδρωση, ταχυπαλμίες, στρες, αϋπνία, υπερένταση και στομαχόπονο.
So here it goes:
Θα βοηθήσετε; Να φτιάξουμε -όχι μια λίστα- αλλά μια playlist με τα τραγούδια που σημάδεψαν το 2016;
Στείλτε τις επιλογές σας στο
akouauto@gmail.com μέχρι τις 10/12.
Αν έχετε έτοιμη δική σας playlist "best of 2016", pls κάντε μου την ένα fwd στο inbox στο Spotify.
ΥΓ1: Αυστηρούς κανόνες δεν έχουμε, του τύπου αν κυκλοφόρησε σε single ή όχι, αλλά ψάχνουμε τον ήχο του '16, οπότε, ναι, ΟΚ μη στείλετε προπέρσινα.
ΥΓ2: Μέχρι 10 tracks ο καθένας όχι παραπάνω, please.
ΥΓ3: Για τα καλύτερα albums της χρονιάς, τα ξέρετε, Blogovision και φέτος. Ξεκινάμε 1η Δεκεμβρίου.
Trivia: Αν είστε fans των The Walkmen, ίσως θα θυμάστε πως το 2014, αφού η μπάντα το διέλυσε μέχρι νεωτέρας, ο frontman τους, Hamilton Leithauser, κυκλοφόρησε έναν (πολύ συμπαθητικό) solo δίσκο, το "Black Hours" (εδώ σχετικό post), στου οποίου την παραγωγή είχε βοηθήσει μεταξύ άλλων ο φίλος του από τους Vampire Weekend, Rostam Batmanglij. Όταν και ο Rostam έφυγε από τους VW τον περασμένο Γενάρη, και ενώ ετοιμαζόταν και ο ίδιος για solo κυκλοφορία, οι δύο φίλοι αισθάνθηκαν έτοιμοι να μοιραστούν με το κοινό και τη δική τους συνεργατική δισκογραφική δουλειά, την οποία κρατούσαν για μήνες κρυφή, μη γνωρίζοντας πώς ακριβώς θα εξελισσόταν ο δίσκος και τι τίτλο θα έδιναν στο νέο αυτό σχήμα. Τελικά αποφάσισαν να κρατήσουν απλά τα μικρά τους ονόματα, και θέλοντας να τονίσουν την μακρόχρονη γνωριμία τους και την κοινή καταγωγή τους, κάλεσαν στο πρώτο τους video clip για το "A 1000 Times" (εδώ live) να παίξουν και οι... μπαμπάδες τους. Το πρώτο άλμπουμ των Hamilton + Rostam με τίτλο "I Had a Dream That You Were Mine" κυκλοφορεί στις 23 Σεπτεμβρίου από την Glassnote.
Άκου Αυτό: σε περίπτωση που ψαχνόσασταν, στη διαφημιστική καμπάνια "Midnight" του iPhone 7, το τραγούδι που ακούγεται είναι δικό τους και λέγεται "In a Black Out".
Ποιος: O Sampha (Facebook) είναι ο μουσικός και παραγωγός Sampha Sisay από το Λονδίνο.
Genre: electronic / soul / R'n'B -ΠΙΑΝΟ
Trivia: Είναι 27 ετών. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο νότιο Λονδίνο. Έχει 4 μεγαλύτερα αδέρφια. Το μικρόβιο της μουσικής του το κόλλησε ο μπαμπάς του που συνήθιζε να του αγοράζει ένα καινούργιο CD κάθε εβδομάδα. Ξεκίνησε να γράφει μουσική στα 13 του. Αν σας είναι οικείο το όνομα, είναι επειδή μέσα στην τελευταία πενταετία έχει συνεργαστεί με την Jessie Ware, τον Drake, τον SBTRKT (πολλάκις), την Katy B -και όχι μόνο. Ήταν επίσης υποψήφιος για το BBC Sound of 2014. Η φωνή του έχει παρομοιαστεί με εκείνη της Tracey Chapman και του Michael Jackson. Ο μουσικός τύπος λάτρεψε το τελευταίο EP του "Dual" (2013). Το debut album του "Process" έρχεται σύντομα (date tba) από την Young Turks και τo "Blood On Me", το δεύτερο single-προπομπός του δίσκου, είναι πολλά υποσχόμενο (εδώ, live).
Άκου Αυτό: μόλις αρχίσει πάλι να βρέχει -τη διασκευή του "All I Need" των Air, στο πιάνο, για το BBC Radio 1... πω.
Trivia: Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ιρλανδία. Την ανέδειξε ο Damien Rice, με τον οποίο γνωρίστηκαν το 2001 σε μια συναυλία στο Δουβλίνο. Δάνεισε τα φωνητικά της στους δίσκους του, έγινε μέλος της μπάντας που τον συνόδευε στις περιοδείες του και από το 2007 στράφηκε πλέον στη solo καριέρα της. Στο τέλος της προηγούμενης χρονιάς, αναγνωρίσαμε τη φωνή της στο soundtrack της (φανταστικής) 2ης σεζόν του "Fargo", με μια διασκευή του "Danny Boy". Συνολικά έχει βγάλει 3 άλμπουμ, με το τελευταίο να έχει κυκλοφορήσει μόλις πριν από μερικές ημέρες. Πίσω από την παραγωγή του τελευταίου αυτού δίσκου βρίσκεται ο Aaron Dessner των The National.
Άκου Αυτό: Λίγο που σήμερα είχε συννεφιά και φθινοπωρινή ατμόσφαιρα, λίγο που ο τίτλος του άλμπουμ είναι "At Swim" -και σκέφτομαι πως πρέπει να περιμένω έναν ολόκληρο χρόνο για να ζω μέρα-νύχτα στη θάλασσα-, λίγο που ένα από τα κομμάτια είναι το ποίημα του Seamus Heaney "Anahorish" κι εγώ το διαβάζω "Αναχώρηση", λίγο που πλησιάζουν τα γενέθλιά μου σε λίγες μέρες (και πάντα τα γενέθλιά μου με βάζουν σε λογική ανασκόπησης "λοιπόν; τι κατάφερες τον τελευταίο χρόνο;") -είμαι κάπου..., κάπως... αποπνιχτικά.
Genre: dream pop / kraut / soft psychedelia "sun-kissed woozy pop built on cascading guitars and sultry vocals" "blissfully imaginative psych laden with pop hooks" [via]
Trivia: Γεννήθηκε στο Amsterdam, έχει ζήσει στην Ιρλανδία και την Αμερική και ονειρεύεται κάποτε να αγοράσει ένα σπίτι στην Πορτογαλία. Έχει σπουδάσει νομική και έχει κάνει μεταπτυχιακό στα εγκλήματα πολέμου. Δούλευε από πολύ μικρή ηλικία σε καταστήματα και supermarkets. Με τα χρήματα που μάζεψε, αρχικά σκεφτόταν να ταξιδέψει σε όλον τον κόσμο, στην πορεία όμως συνειδητοποίησε πως δεν της άρεσε η αίσθηση του να τριγυρίζει σαν χαμένη, να ξοδεύει λεφτά και να βγάζει φωτογραφίες, οπότε προτίμησε να διαθέσει όλες της τις οικονομίες στην ηχογράφηση του πρώτου της δίσκου. Παράλληλα, άρχισε να συνεργάζεται ως δικηγόρος με τον Διεθνή Οργανισμό Μετανάσταυσης της Ολλανδίας, προκειμένου να βοηθά πρόσφυγες να επανενώνονται με τις οικογένειές τους. Έχουν παρομοιάσει το μουσικό της ύφος με τους Broadcast και την Mazzy Star (ισχύει, η φωνή της θυμίζει πάρα πολύ σε κάποια τραγούδια εκείνη της Hope Sandoval). Η ίδια αναγνωρίζει ως βασικές επιρροές της τους Deerhunter και τους Yo La Tengo. To ντεμπούτο της, "Fading Lines" -το οποίο ηχογράφησε τον Μάιο το 2015 στην Νέα Υόρκη με μία μπάντα αποτελούμενη από μέλη των Real Estate, Quilt και Kevin Morby και με τη βοήθεια του Ben Greenberg (Beach Fossils, The Men) στην παραγωγή- κυκλοφόρησε μόλις από την Heavenly, διαρκεί 39 λεπτά και καταναλώνεται σφηνάκι.
Άκου Αυτό: Διαβάζω λίστες μουσικών sites με τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς μέχρι στιγμής και δεν αναγνωρίζω παρά ελάχιστα ονόματα. Ή που πρέπει να αναγνωρίσω την ήττα μου και να παραιτηθώ από το blogging ή που κάποιος πρέπει να αναλάβει γραμματέας, δεν ξέρω, δεν ξέρω.
Πότε: 2-4 Ιουνίου, Parc Del Forum, Βαρκελώνη, Ισπανία.
[This is not a review.]
"Πάμε παραλιακά, που είναι πιο όμορφα." Κάνω πετάλι αργά, τα γόνατά μου βρίσκουν την κυκλική κίνηση ανακουφιστική κι αρχίζουν σιγά-σιγά να ξεμουδιάζουν μετά από τόσες ώρες ορθοστασίας. Είναι περασμένες 5 το πρωί. Σε λιγότερο από 4 ώρες θα χτυπάει το ξυπνητήρι και σκουντουφλώντας θα πλένουμε τα δόντια μας, θα χωνόμαστε στα πιο φαρδιά μας ρούχα και θα μπαίνουμε σε ένα ταξί για το αεροδρόμιο της Βαρκελώνης. Αριστερά μας έχουμε τη θάλασσα, τα παραλιακά μπαρ έχουν ακόμα κόσμο. Tην προηγούμενη μέρα επιστρέφαμε ακόμα πιο αργά, κι όταν περνούσαμε από εκείνο το σημείο είχε αρχίσει να βγαίνει ο ήλιος. Πήρε ο ουρανός ένα χρώμα πορφυρό, άρχισε να γυαλίζει η επιφάνεια της θάλασσας, σταμάτησα στην άκρη με το ποδήλατο να βγάλω μια φωτογραφία -κι ένιωσα για λίγο σαν να έχω μπει σε μια παράλληλη χωροχρονική διάσταση, σαν να είχε μπει η κανονικότητα σε παύση.
Όταν γυρίσω στην Αθήνα όλα θα είναι ακριβώς όπως τα άφησα, αλλά εγώ θα έχω κάνει για 5η συνεχόμενη χρονιά αυτήν την πενταήμερη παρένθεση και θα αισθάνομαι κάπως σαν να έχω κερδίσει χρόνο -κόντρα στη ρουτίνα, τη σταθερότητα, το συνεχές. Και φέτος θα γραφτούν δεκάδες reviews για το Primavera κι εγώ για άλλη μια φορά δεν θα έχω όρεξη να γράψω τίποτα γιατί εκεί που όλοι εστιάζουν στις λεπτομέρειες, εγώ θα θέλω να μιλάω για συναισθήματα.
Κάνω πετάλι λίγο πιο γρήγορα και πλησιάζω το μπροστινό ποδήλατο.
"Ποιοι πιστεύεις πως διαβάζουν live reviews;"
"Οι μουσικογραφιάδες. Και οι music snobs. Οι δεύτεροι κυρίως για να πουν πως το review ήταν μάπα."
Στο άκουσμα της τελευταίας λέξης απομακρύνομαι πάλι προς τα πίσω. Μετά από τόσες συναυλίες και τόσες απομυθοποιήσεις, ο ενθουσιασμός δεν είναι δεδομένος. Το ευάλωτο παρουσιαστικό των Daughter το έχουμε ξαναδεί, το crowdsurfing των Savages είναι λιγότερο ψαρωτικό, τα κομφετί των Tame Impala ξέρουμε πως γίνονται για τη φωτογραφία, τους Air όλοι τους βρήκαμε παράφωνους και ο Brian Wilson φάνηκε πως δεν μπορούσε όχι να τραγουδήσει, αλλά ούτε καν να σταθεί όρθιος. Όσοι ήταν μακριά από τη σκηνή στους Radiohead γκρίνιαξαν για τον ήχο, κάποιοι έχουν μούτρα επειδή περίμεναν από τους LCD Soundystem νέο υλικό και από την PJ Harvey να πει τα παλιά της. Τους The Last Shadow Puppets κάποιοι τους βρίσκουν καραγκόζηδες, τους Sigur Ros απάλευτους, τους Moderat και τους Kiasmos "για πολλά ναρκωτικά".
Συνεχίζουμε να κάνουμε πετάλι, διασχίζουμε φανάρια, περνάμε μπροστά από μια παιδική χαρά, σε λίγο έχει ένα μικρό πάρκο, όσοι κάθονται στα παγκάκια θα μας κοιτάξουν και θα τους κοιτάξουμε κι εμείς.
Όταν, μετά από 40 λεπτά περίπου, εμφανιστεί ο τελευταίος ποδηλατόδρομος θα τον αναγνωρίσω αλλά στο τέλος του -ακόμα και σήμερα μετά από τρεις μέρες- δεν θα ξέρω αν θα πρέπει να πάω δεξιά ή αριστερά.
O T. όλες τις μέρες του φεστιβάλ κυνηγούσε μπαλόνια. Τρεις μέρες περιφερόταν σε όλες τις σκηνές του Forum και έψαχνε να βρει σε ποιον ανήκει το κάθε μπαλόνι. Η D. μέθυσε και έφαγε ένα κουτί noodles, ένα κομμάτι πίτσα και τρεις empanadas. Ο Α. έπαθε κόλλημα με το "Eventually" και το έφερνε στη συζήτηση ακόμα κι όταν δεν κολλούσε. Η Α. και η Ε. χάρη στον Γ. είχαν τρελή όρεξη μετά τους Avalanches. Ο Α. φώναζε στην PJ πως ήθελε να κάνει τα παιδιά της. Η Ι. μας οδηγούσε κρατώντας σημαία της ένα χριστουγεννιάτικο τραπεζομάντηλο. Ο Θ. και η Δ. όταν φυσούσε φορούσαν τις κουκούλες τους και δεν μπορούσες να καταλάβεις ποιος είναι ποιος. Η L. μπερδευόταν συνέχεια γιατί επιμέναμε να ανταλλάζουμε μηνύματα στο What's App στα ελληνικά. Σε ένα μήνα θα μπω στο chat με ονομασία #PS16, και θα διαβάζω τι γράφαμε μεθυσμένοι προσπαθώντας απεγνωσμένα να συναντηθούμε και θα σκάω στα γέλια.
Όταν φτάσουμε στο ξενοδοχείο, θα στρίψουμε στη γωνία για να κλειδώσουμε τα ποδήλατα και μόλις κατέβω από τη σέλα θα νιώσω την καρδιά μου να χτυπάει πολύ δυνατά.
Στην πτήση της επιστροφής για Αθήνα θα ταξιδεύουμε με τον Alex Turner και τον Miles Kane.
Κι όταν ανοίξω να διαβάσω το βιβλίο μου στη σελίδα 211 θα λέει: "Μέσα σε λίγα λεπτά, είχε μάθει ότι η σερβιτόρα ήταν φοιτήτρια στο Πανεπιστήμιο του Όλμπο όπου σπούδαζε βιολογία, είχε περάσει τρεις μήνες το περασμένο καλοκαίρι στις ΗΠΑ, είχε δύο αδελφούς αλλά όχι φίλο, διατηρουσε τη σιλουέτα της κάνοντας γιόγκα τρεις φορές την εβδομαδα, και πίστευε ότι οι Radiohead δεν είναι τόσο καλοί όσο λένε μερικοί."
Πέρσι είχα πει πως θα ήταν η τελευταία μου χρονιά στο Primavera.
Στην απογείωση θα ανασηκωθώ στην καρέκλα μου, θα ακουμπήσω πίσω το κεφάλι μου, θα κλείσω τα μάτια και θα νιώσω πάλι την καρδιά μου να χτυπάει πολύ δυνατά, θα νομίζω πως είναι από κούραση, κυρίως όμως θα 'ναι από ευτυχία.
