Primavera Sound Festival (live review)

San Miguel stage, Primavera Sound 2012, credits: Dani Canto 

Πότε: Πέμπτη 31 Μαΐου - Σάββατο 2 Ιουνίου 2012, Parc Del Forum, Βαρκελώνη, Ισπανία

Θέλω να ξεκινήσω με το εξής: πιστεύω πως πρέπει να γκρεμίσουμε όλες τις συναυλιακές εγκαταστάσεις μας στην Ελλάδα και να πάμε τα μπάζα για ανακύκλωση. Νιώθω πως μέχρι τον ήχο του Parc Del Forum ήμουν κουφή. Επίσης πριν από το συναυλιακό μου τριήμερο στο Primavera νόμιζα: 1) πως σε φεστιβάλ μπορείς να φας μόνο σουβλάκια και hot-dogs 2) πως δεν νοείται καθαρή χημική τουαλέτα. 

Δεν έχω πάει σε άλλα φεστιβάλ στην Ευρώπη αλλά δυσκολεύομαι να πιστέψω πως έχουν οτιδήποτε περισσότερο να προσφέρουν από το Primavera γιατί, σε αντίθεση με τον Βορά, στην Ισπανία έχει τέλειο καιρό (με εξαίρεση την βροχερή Κυριακή που επιστρέψαμε Ελλάδα, όλες τις μέρες του φεστιβάλ είχε πάνω από 25 βαθμούς) και ο συναυλιακός χώρος -πέρα από το ότι είναι τεράστιος- είναι ΔΙΠΛΑ στη θάλασσα. Για τρεις μέρες λοιπόν την βγάζεις εκεί. Αν δεν είσαι ψυχαναγκαστικός να θέλεις να προλάβεις όσο περισσότερα live γίνεται, πηγαίνεις γύρω στις 6 το απόγευμα, πίνεις καθιστός τη μπυρίτσα σου ακούγοντας ένα από τα πρώτα acts της ημέρας και μετά περιφέρεσαι από σκηνή σε σκηνή (η μεγαλύτερη απόσταση είναι ένα τέταρτο με τα πόδια) με το πρόγραμμα στο χέρι (δείτε εδώ το μαγικό Excel). Ο χώρος είναι ΤΕΛΕΙΑ οργανωμένος (να δεις που όλοι οι διοργανωτές είναι Παρθένοι) και προσφέρει ό,τι φαγητό τραβάει η όρεξή σου και σχετικά φθηνά ποτά (μικρή μπύρα 3€, μεγάλη 4,50€, από πλανόδιο μπυράνθρωπο 5€, ποτό 6,50€, red bull για τις δύσκολες ώρες 2,50€). Και το καλύτερο: το μετρό είναι ΔΙΠΛΑ στο χώρο του φεστιβάλ (ακούς, Μαλακάσα;) 

Για μένα, το φεστιβάλ είχε άλλο feeling μέχρι να δύσει ο ήλιος και άλλη ατμόσφαιρα μετά τις 10:00 που έπεφτε το σκοτάδι. Το απόγευμα κυρίως χάζευες κόσμο: αναρωτιόσουν για παράδειγμα γιατί να θέλει κάποιος να έχει τατουάζ μία τεράστια χελώνα στην πλάτη του, προσπαθούσες να φωτογραφίσεις στα κρυφά τον μουσάτο με το μπλε κολάν με λευκό πουά και την ασορτί... φούστα, έβριζες τις τύπισσες που είχαν επιλέξει να φορέσουν τακούνια (#asemaskouklitsamou), έβαζες στοίχημα αν θα δεις side-boob μέσα από τα σχεδόν διαφανή νυχτικάκια που φόραγαν μερικές-μερικές, προσκυνούσες τον τύπο με το jacket από το “Drive” τέτοια. Το βράδυ, όταν πια δεν έβλεπες μπροστά σου, είτε από το πολύ σκοτάδι, είτε από το πολύ αλκοόλ, απολάμβανες περισστερο τη μουσική και το vibe και έδινες λιγότερη σημασία στην εκκεντρικότητα των γύρω σου. 

Σκεφτόμουν να γράψω ένα review για κάθε μέρα αλλά η αλήθεια είναι ότι μετά από τόσες συναυλίες δυσκολεύεσαι να θυμηθείς αναλυτικά τι είδες – πιο πολύ σου μένει ένα συνολικό συναίσθημα ευτυχίας (καθώς και ένα συνολικό αίσθημα ασύλληπτης σωματικής κόπωσης). Είδα (ή έστω πέρασα από) 21 μπάντες στο φεστιβάλ (Friends, Grimes, Mazzy Star, Death Cab For Cutie, Beirut, The xx, Franz Ferdinand, Rufus Wainwright, Girls, The Cure, Wavves, M83, The Rapture, AraabMUZIK, Kings Of Convenience, Beach House, Saint Etienne, Chromatics, Wild Beasts, Yo La Tengo, Justice) και άλλες δύο στη δωρεάν συναυλία στο Arco del Triunfo την Τετάρτη (The Walkmen, Black Lips). Ήταν όλοι τους από αξιοπρεπείς μέχρι εξαιρετικοί, με εξαίρεση τους Mazzy Star που βαριόντουσαν (γιαυτό κι εμείς τους παρατήσαμε μετά από 4 τραγούδια μόνο) και τους Yo La Tengo, που δεν ξέρω αν φταίει το σημείο που καθόμουν αλλά έχω την αίσθηση ότι είχαν πολύ μέτριο ήχο. Μια άλλη ατυχία ήταν το ότι ο Alex Kapranos ήταν άρρωστος κι έτσι στα μισά του live των Franz Ferdinand έχασε τη φωνή του, αλλά το χειρίστηκε σαν επαγγελματίας, δεν πτοήθηκε καθόλου και ούτε κι εμείς που συνεχίσαμε να τραγουδάμε παράφωνα μέχρι τέλους.  

Franz Ferdinand, Primavera Sound credits: Dani Canto

Τον περισσότερο κόσμο –τύπου ασφυξία- τον είχε στους Cure, αλλά εμείς είμαστε μάγκες και χωθήκαμε μπροστά από το πλάι και ήμασταν δίπλα στον Robert Smith. 

 The Cure, Primavera Sound credits: Evi

Πριν σας παρουσιάσω επιγραμματικά το γενικό απολογισμό μου, απλά θέλω να πω ένα-δυο πράγματα. Πρώτον, όσο κι αν προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου να εκτιμήσει έναν καλλιτέχνη επειδή απλά «το λέει το  Pitchfork» ή επιμένουν οι δισκοκριτικοί, είναι μάταιο. Έτσι πολλοί από την παρέα εγκατέλειψαν τους Beach House στη μέση -γιατί δεν υπήρξε κάτι να τους πείσει πως είναι δικαιολογημένο το hype γύρω από το όνομά τους- κι εγώ, για τον ίδιο λόγο, βαρέθηκα τη ζωή μου στον Wavves, παρόλο που από ό,τι έλεγαν άλλοι «τα έσπασε», γιατί απλά δεν μου αρέσει αυτό το θορυβώδες είδος μουσικής και δεν μπορώ να με κάνω να μου αρέσει με το ζόρι. Δεύτερον, παρόλο που κόβω φλέβα για The xx και έχω ακούσει το καινούργιο των Beach House περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο άλμπουμ φέτος, τα live τους δεν με άγγιξαν καθόλου. Αν και σίγουρα ήταν μέρος του concept να εμφανιστούν minimal, ψυχροί και απόμακροι -σχεδόν απόκοσμοι- στο stage, εμένα δεν κατάφεραν να με ανατριχιάσουν. Tα φωνητικά τους μπορεί να ήταν αψεγάδιαστα, αλλά η μουσική και των δύο είναι τόσο εσωτερική που προτιμώ να τους ακούω με ακουστικά και το volume στο τέρμα, παρά δίπλα σε χιλιάδες μαστουρωμένους hipsters.  

  Beach House, Primavera Sound credits: Damia Bosch

Τρίτον, άκουσα indie-rock, surf-rock, indie-pop, euro-pop, ηλεκτρονική, experimental, dubstep... σαν την ορχήστρα πνευστών των Beirut, τίποτα.

Απολογισμός:

Καλύτερα live: Beirut, M83, The Rapture, Justice

Χειρότερα live: Mazzy Star, Yo La Tengo

Απρόσμενα καλά live: Grimes, Chromatics

Περισσότεροι gay σε live: Rufus Rainwright, Saint Etienne (εμμηνόπαυση 2012)

Πειρρισότεροι hipsters σε live: Girls, Beach House

Περισσότερα drugs σε live: AraabMUZIK, Justice

Live που έχασα και είναι κρίμα: Wilco, The Field, Lower Dens, Sleigh Bells, SBTRKT, Washed Out και Yann Tiersen (στη δωρεάν συναυλία του Arco del Triunfo την Κυριακή)

Live που άφησα στη μέση και το μετάνιωσα: τους Cure για να δω Wavves, τους Wild Beasts για να δω Yo La Tengo

Μπάντες που θα πλήρωνα να ξαναδώ: Beirut, M83, Franz Ferdinand

Μπάντες που θα βάζω να ακούω Κυριακές στον ήλιο με εφημερίδα: Kings Of Convenience, Wild Beasts

Καλύτερο τατουάζ: μια τρομπέτα στον καρπό του τραγουδιστή των Beirut, Zach Condon

   Beirut, Primavera Sound credits: Evi

Πιο «προχώ» hipster αξεσουάρ: ωτασπίδες, βραχιολάκια από προηγούμενα φεστιβάλ

Πιο απρόσμενο φαγητό σε φεστιβάλ: «βρώμικο» sushi

Σύμπτωμα που εμφανίστηκε σε όλους μας: το αλκοόλ δεν «πιάνει».

Too-good-to be true στιγμή: πεντακάθαρη χημική τουαλέτα που μυρίζει λεμόνι και ΕΧΕΙ χαρτί στις 4 τα ξημερώματα

Η καλύτερή μου φίλη: η κοπέλα που είχε μαζί της υγρά μαντηλάκια και μοίραζε σε όσες περίμεναν μαζί της στην ουρά για τουαλέτα

Brand new information: H Valerie Legrand των Beach House είναι ίδια ο Robert Plant 

Εμμονές που απέκτησα στο Primavera: να κάνω τατουάζ, να μάθω Iσπανικά

Αγαπημένες στιγμές: τα χαμόγελα ευτυχίας γύρω μου όταν οι Beirut έπαιξαν το Nantes, 4 hipsters χορεύουν σαν 5χρονα, απόγευμα, πάνω στο stage υπό τους ήχους του Genesis της Grimes, να χοροπηδάμε πάνω-κάτω στο Take Me Out των Franz, χιλιάδες άτομα να ουρλιάζουν How Deep Is Your Love?  στους Rapture, να ακούω με κλειστά τα μάτια το A Forest και να ευγνωμωνώ τους Cure που έχουν γράψει τέτοιο κομμάτι, οι Justice να σταματούν σαν αγάλματα με το δεξί χέρι προτεταμένο κι ένα τσιγάρο ανάμεσα στα δάχτυλα και με το που πέφτει η τελευταία στάχτη να σκάει το We Are Your Friends. Δεν περιγράφω άλλο.

Setlists για όλα τα live στο www.setlist.fm

Like Άκου Αυτό  ♫ on Facebook

Primavera Sound Festival 2016 (live review)

the 'dear diary' version...

Πότε: 2-4 Ιουνίου, Parc Del Forum, Βαρκελώνη, Ισπανία.

[This is not a review.]

"Πάμε παραλιακά, που είναι πιο όμορφα." Κάνω πετάλι αργά, τα γόνατά μου βρίσκουν την κυκλική κίνηση ανακουφιστική κι αρχίζουν σιγά-σιγά να ξεμουδιάζουν μετά από τόσες ώρες ορθοστασίας. Είναι περασμένες 5 το πρωί. Σε λιγότερο από 4 ώρες θα χτυπάει το ξυπνητήρι και σκουντουφλώντας θα πλένουμε τα δόντια μας, θα χωνόμαστε στα πιο φαρδιά μας ρούχα και θα μπαίνουμε σε ένα ταξί για το αεροδρόμιο της Βαρκελώνης. Αριστερά μας έχουμε τη θάλασσα, τα παραλιακά μπαρ έχουν ακόμα κόσμο. Tην προηγούμενη μέρα επιστρέφαμε ακόμα πιο αργά, κι όταν περνούσαμε από εκείνο το σημείο είχε αρχίσει να βγαίνει ο ήλιος. Πήρε ο ουρανός ένα χρώμα πορφυρό, άρχισε να γυαλίζει η επιφάνεια της θάλασσας, σταμάτησα στην άκρη με το ποδήλατο να βγάλω μια φωτογραφία -κι ένιωσα για λίγο σαν να έχω μπει σε μια παράλληλη χωροχρονική διάσταση, σαν να είχε μπει η κανονικότητα σε παύση.

for a minute there I lost myself

A photo posted by Evi X. (@akouauto) on Jun 3, 2016 at 9:15pm PDT

Όταν γυρίσω στην Αθήνα όλα θα είναι ακριβώς όπως τα άφησα, αλλά εγώ θα έχω κάνει για 5η συνεχόμενη χρονιά αυτήν την πενταήμερη παρένθεση και θα αισθάνομαι κάπως σαν να έχω κερδίσει χρόνο -κόντρα στη ρουτίνα, τη σταθερότητα, το συνεχές. Και φέτος θα γραφτούν δεκάδες reviews για το Primavera κι εγώ για άλλη μια φορά δεν θα έχω όρεξη να γράψω τίποτα γιατί εκεί που όλοι εστιάζουν στις λεπτομέρειες, εγώ θα θέλω να μιλάω για συναισθήματα.

Κάνω πετάλι λίγο πιο γρήγορα και πλησιάζω το μπροστινό ποδήλατο.

"Ποιοι πιστεύεις πως διαβάζουν live reviews;"
"Οι μουσικογραφιάδες. Και οι music snobs. Οι δεύτεροι κυρίως για να πουν πως το review ήταν μάπα."

Στο άκουσμα της τελευταίας λέξης απομακρύνομαι πάλι προς τα πίσω. Μετά από τόσες συναυλίες και τόσες απομυθοποιήσεις, ο ενθουσιασμός δεν είναι δεδομένος. Το ευάλωτο παρουσιαστικό των Daughter το έχουμε ξαναδεί, το crowdsurfing των Savages είναι λιγότερο ψαρωτικό, τα κομφετί των Tame Impala ξέρουμε πως γίνονται για τη φωτογραφία, τους Air όλοι τους βρήκαμε παράφωνους και ο Brian Wilson φάνηκε πως δεν μπορούσε όχι να τραγουδήσει, αλλά ούτε καν να σταθεί όρθιος. Όσοι ήταν μακριά από τη σκηνή στους Radiohead γκρίνιαξαν για τον ήχο, κάποιοι έχουν μούτρα επειδή περίμεναν από τους LCD Soundystem νέο υλικό και από την PJ Harvey να πει τα παλιά της. Τους The Last Shadow Puppets κάποιοι τους βρίσκουν καραγκόζηδες, τους Sigur Ros απάλευτους, τους Moderat και τους Kiasmos "για πολλά ναρκωτικά".

Συνεχίζουμε να κάνουμε πετάλι, διασχίζουμε φανάρια, περνάμε μπροστά από μια παιδική χαρά, σε λίγο έχει ένα μικρό πάρκο, όσοι κάθονται στα παγκάκια θα μας κοιτάξουν και θα τους κοιτάξουμε κι εμείς.

Παίρνω την όποια γκρίνια, τη γυρίζω τούμπα και την βλέπω ανάποδα. Άκουσα live το "Dance Yrself Clean", το "Paranoid Android", το "Cherry Blossom Girl", το "Let It Happen", το "I Get Around", το "To Bring You My Love" και το "Bad Kingdom". Άκουσα τις ανάσες των γύρω μου όταν o Thom Yorke τραγουδούσε το "Daydreaming".

Όταν, μετά από 40 λεπτά περίπου, εμφανιστεί ο τελευταίος ποδηλατόδρομος θα τον αναγνωρίσω αλλά στο τέλος του -ακόμα και σήμερα μετά από τρεις μέρες- δεν θα ξέρω αν θα πρέπει να πάω δεξιά ή αριστερά.

O T. όλες τις μέρες του φεστιβάλ κυνηγούσε μπαλόνια. Τρεις μέρες περιφερόταν σε όλες τις σκηνές του Forum και έψαχνε να βρει σε ποιον ανήκει το κάθε μπαλόνι. Η D. μέθυσε και έφαγε ένα κουτί noodles, ένα κομμάτι πίτσα και τρεις empanadas. Ο Α. έπαθε κόλλημα με το "Eventually" και το έφερνε στη συζήτηση ακόμα κι όταν δεν κολλούσε. Η Α. και η Ε. χάρη στον Γ. είχαν τρελή όρεξη μετά τους Avalanches. Ο Α. φώναζε στην PJ πως ήθελε να κάνει τα παιδιά της. Η Ι. μας οδηγούσε κρατώντας σημαία της ένα χριστουγεννιάτικο τραπεζομάντηλο. Ο Θ. και η Δ. όταν φυσούσε φορούσαν τις κουκούλες τους και δεν μπορούσες να καταλάβεις ποιος είναι ποιος. Η L. μπερδευόταν συνέχεια γιατί επιμέναμε να ανταλλάζουμε μηνύματα στο What's App στα ελληνικά. Σε ένα μήνα θα μπω στο chat με ονομασία #PS16, και θα διαβάζω τι γράφαμε μεθυσμένοι προσπαθώντας απεγνωσμένα να συναντηθούμε και θα σκάω στα γέλια.

Όταν φτάσουμε στο ξενοδοχείο, θα στρίψουμε στη γωνία για να κλειδώσουμε τα ποδήλατα και μόλις κατέβω από τη σέλα θα νιώσω την καρδιά μου να χτυπάει  πολύ δυνατά.

Στην πτήση της επιστροφής για Αθήνα θα ταξιδεύουμε με τον Alex Turner και τον Miles Kane.

Κι όταν ανοίξω να διαβάσω το βιβλίο μου στη σελίδα 211 θα λέει: "Μέσα σε λίγα λεπτά, είχε μάθει ότι η σερβιτόρα ήταν φοιτήτρια στο Πανεπιστήμιο του Όλμπο όπου σπούδαζε βιολογία, είχε περάσει τρεις μήνες το περασμένο καλοκαίρι στις ΗΠΑ, είχε δύο αδελφούς αλλά όχι φίλο, διατηρουσε τη σιλουέτα της κάνοντας γιόγκα τρεις φορές την εβδομαδα, και πίστευε ότι οι Radiohead δεν είναι τόσο καλοί όσο λένε μερικοί."

Πέρσι είχα πει πως θα ήταν η τελευταία μου χρονιά στο Primavera.

Στην απογείωση θα ανασηκωθώ στην καρέκλα μου, θα ακουμπήσω πίσω το κεφάλι μου, θα κλείσω τα μάτια και θα νιώσω πάλι την καρδιά μου να χτυπάει πολύ δυνατά, θα νομίζω πως είναι από κούραση, κυρίως όμως θα 'ναι από ευτυχία.

(a)live.

A video posted by Evi X. (@akouauto) on Jun 1, 2016 at 3:25pm PDT

Κεντρική φωτογραφία: @yor_key

Travel notes:

Tarambana
Ugot Bruncherie
Palosanto
La Monroe
Taranná 
Cafè de les delicies
Donizetti
Takashi
Ochiai Pastisseria

Περισσότερα:

Jumping Fish (Day 1 | Day 2 | Day 3)
Jumping Fish (Τα καλύτερα live που είδαμε στο Primavera Sound Festival 2016)
Avopolis (Day 1 | Day 2 & 3)
Mic.gr (Day 1 | Day 2 | Day 3)
Popaganda (Στο Φετινό Primavera, οι LCD Soundsystem Μας Σκότωσαν Γιατί Τους Αγαπήσαμε)
Popaganda (Υπάρχουν, ευτυχώς, ακόμα σπουδαίες μπάντες. Υπάρχουν και οι Radiohead.)
Popaganda (Primavera Sound Festival 2016: Τα 10+2 πράγματα που έμαθα φέτος)
En Lefko 87.7 (Στιγμές από το Primavera Sound 2016)
Popcode.gr (PiVi for Primavera) 

Like Άκου Αυτό  ♫ on Facebook 

Θέλεις να γράψεις για το Άκου Αυτό; Suggest a band!

Primavera Sound Festival 2014 (live review)

the 'dear diary' version...

Πότε: 29 - 31 Μαΐου, Parc Del Forum, Βαρκελώνη, Ισπανία.

Στο Jumping Fish τα συν, τα πλην, τα απρόσμενα και τα αξέχαστα του φετινού Primavera Sound Festival. This is not a review.

Αυτή ήταν η 3η μου φορά στο καταλανικό μουσικό φεστιβάλ. Οι φίλοι μου έβγαλαν εισιτήρια τον Οκτώβριο του 2013 πριν καν ανακοινωθεί το line-up κι εγώ, όταν έμαθα τα ονόματα, παρόλο που είχε τύχει να ξαναδώ σχεδόν όλους τους headliners σε άλλες πόλεις, ακολούθησα χωρίς δεύτερη σκέψη. Ο λόγος για τον οποίο πήγαμε και φέτος; Στο Primavera πάντα περνάς φανταστικά.

Συγκυριακά, τις ημέρες που ήμασταν στη Βαρκελώνη, χιλιάδες άτομα βγήκαν στους δρόμους της πόλης για να διαδηλώσουν κατά της εκκένωσης του κτιρίου Can Vies που λειτουργούσε εδώ και 17 χρόνια ως αυτοδιαχειριζόμενο στέκι. Οι δρόμοι μετατράπηκαν σε πεδία μαχών και τα επεισόδια συνεχίστηκαν μέχρι και το Σάββατο. Δεν πήραμε είδηση παρά μόνο μετά τη λήξη του φεστιβάλ. Στο Primavera η πραγματικότητα αλλοιώνεται, οι ώρες κυλούν βάσει line-up, χάνεις εντελώς την επαφή με τον έξω κόσμο και το μεγαλύτερό σου πρόβλημα είναι αν θα φας hamburgesas ή thai noodles, αν θα φτάσει η μπαταρία του φορητού φορτιστή για όλους, κι αν θα τη βγάλεις στις main stages ή στις μικρές σκηνές δίπλα στη θάλασσα. Για τρεις μέρες η γη σταματά σταματά. Για τρεις μέρες ζεις μέσα σε μια φούσκα γεμάτη μουσική.

Αυτή είναι η ιστορία μέσα από τις φωτογραφίες που βρήκα στο κινητό μου.

Σπίτι Α. & Α.

 Bati ♥

Day 1: Real Estate, Midlake, Warpaint, St. Vincent, Queens Of The Stone Age, Arcade Fire, Disclosure, Metronomy

La Niña

Branded Eastpack, δωράκι με το press pass

 Warpaint

 St Vincent

 

Queens Of The Stone Age

 Arcade Fire

Day 2: John Grant, Haim, Pixies, Slowdive, The National, SBTRKT, Darkside, Factory Floor

 El Cometa

Το σύννεφο...

έφερε βροχή...

...κι έχουμε μείνει μοναχοί (κάτω από την τέντα της Jameson's, στου διαόλου)

 Hot on Instagram #1

 Hot on Instagram #2

 Slowdive

 The National

Factory Floor

Day 3: Television, Volcano Choir, NIN, GY!BE, Cut Copy, Caetano Veloso, Foals.

Port Vell

Barrio Gotico

Parc del Forum

 Television

 Caetano Veloso

 Nine Inch Nails

Primavera 2014 in fast forward:

Να χειροκροτάμε και να βγάζουμε κραυγές χαράς στο food court όταν αραίωσαν τα σύννεφα και βγήκε ο ήλιος, να πίνουμε μπίρες καθισμένοι στη μωβ κουρελού, να φωτογραφίζουμε όλοι, ταυτόχρονα, το ουράνιο τόξο. Nα τραγουδάμε μαζί με τους Arcade Fire τα “Suburbs” – “Ready To Start” – “Neighborhood #1 (Tunnels)” με φόντο το πλατύ, μόνιμο χαμόγελο της Régine Chassagne. Να μας συστήνει ο Josh Homme των Queens Of The Stone Age την μπάντα του και να καπνίζει το τσιγάρο του με ύφος Clint Eastwood σε western. Να βουρκώνει η Rachel Goswell των Slowdive. Nα ακούμε το ‘Marquee Moon’ των Television, καθισμένοι χύμα, στο τσιμέντο με μια μπίρα στο χέρι και τα μάτια μισόκλειστα να χαίρονται τη λιακάδα. Να κάνουμε σαν Ρουβίτσες μόλις βγήκε –μέσα από καπνούς- ο Trent Reznor των Nine Inch Nails στη σκηνή. Να βρίσκομαι από το πουθενά πρωταγωνίστρια σε crowdsurfing, στα χέρια τεσσάρων (πολύ μεθυσμένων) φίλων στο live των Foals. Να αγνοούμε την κούραση, να τρέχουμε από τη μία σκηνή στην άλλη, να γελάμε, να χανόμαστε, να βρισκόμαστε, να μεθάμε, να μουδιάζουμε από την ορθοστασία, να ανταλλάζουμε μηνύματα στο what's app σε τρία διαφορετικά groups με όνομα "Primaveristas", να μιλάμε σε ξένους, να τρώμε βρωμιές, να πίνουμε ρούμι από πλαστικό μπουκαλάκι-χαλκομανία, να χορεύουμε, να τραγουδάμε, να αγκαλιαζόμαστε, να φιλιόμαστε. 

La fin. 

Travel notes:
La Nena
Que Bueno Que Viniste
Taranná
El Cometa
La Pubilla

"sometimes I can't believe it, I'm moving past the feeling"

Περισσότερα:
Jumping Fish (@AkouAuto)
Popaganda / Avaton Cortez (@athensbynite)
Crack Hitler [part 1, part 2, part 3] (@thalakii)
Curator (@nikisot)
Avopolis (@dbourinio)

Like Άκου Αυτό  ♫ on Facebook 

Θέλεις να γράψεις για το Άκου Αυτό; Suggest a band!