14/10/2014

100 Κυριακίλες

Ήταν, που λέτε, φθινόπωρο του 2012. Εγώ ψαρωμένη νέα συντάκτρια στο Jumping Fish - μαζευτήκαμε στα (τότε) γραφεία στο Χαλάνδρι για meeting, για να κάνουμε brainstorming και να ρίξουμε ιδέες για θέματα και νέες στήλες. Κοίταζα τους άλλους γύρω μου διερευνητικά (πάντα όταν είμαι με κόσμο που δεν ξέρω νιώθω πολύ άβολα, είμαι μαζεμένη και ντροπαλή -δηλαδή όχι ο εαυτός μου) και κάποια στιγμή όταν ήμασταν έτοιμοι να το διαλύσουμε, έπεσε η ερώτηση: 
- "Κι εσύ, Εύη; Έχεις καμιά ιδέα;"
(μικρή παύση)
- "Ξέρω 'γω, νομίζω ο κόσμος ψάχνει συνεχώς να ακούσει νέα μουσική.. Θα μπορούσαμε να κάνουμε μία στήλη και να ανεβάζουμε κάθε εβδομάδα μια playlist. Έτσι απλά, στο YouTube. Μπορώ να το ξεκινήσω αυτήν την Κυριακή."
Και έτσι γεννήθηκε η "Κυριακίλα" (JF | YouTube | Spotify). Το εβδομαδιαίο μουσικό μου ημερολόγιο. Αυτή, που ξεκινά με το "October" των Broken Bells, ήταν η πρώτη, ever, που ανέβηκε στο YouTube (περιττό να αναφέρω το πόσο με τ ρ ε λ α ί ν ε ι  το ότι κάποια από τα videos της λίστας έχουν αφαιρεθεί και δεν είχα κρατήσει πουθενά το tracklist για να δω τι λείπει).
Και να που 2 χρόνια αργότερα, αυτήν την Κυριακή 19 Οκτωβρίου, φτάνουμε αισίως στις 100 Κυριακίλες
*χαμόγελο συγκίνησης*
Ημερολογιακά, υπάρχουν ίσως ένα ή δυο κενά (η στήλη "πήρε ρεπό" όταν κάναμε redesign στο site και σίγουρα τουλάχιστον άλλη μια φορά στα τέλη Ιουνίου φέτος, γιατί συνέβαινε κάτι σημαντικό τέλος πάντων) αλλά με ελάχιστες εξαιρέσεις μια νέα Κυριακίλα ήταν εκεί, κάθε Κυριακή, γύρω στις 12:30 το μεσημέρι, την ώρα εκείνη δηλαδή που ίσως μόλις έχεις ξυπνήσει μετά από ξενύχτι κι ίσως έχεις κι ένα σχετικό hangover και παλεύεις να ξεφυλλίσεις μια εφημερίδα, ενώ πίνεις τις πρώτες γουλιές καφέ.
Αυτήν την εικόνα έχω κάθε φορά στο μυαλό όταν φτιάχνω μια Κυριακίλα, αλλά παράλληλα ψάχνω πάντα μία αφορμή από κάτι που άκουσα, ή μου συνέβη μέσα στην εβδομάδα ή κάποιο έντονο συναίσθημα, κάποιο πρόσωπο, ένα θέμα της επικαιρότητας, κάτι ευχάριστο ή στενάχωρο ή overwhelming -μετά μπλέκω τα τραγούδια με νέες κυκλοφορίες (που παρακολουθώ έτσι κι αλλιώς λόγω του blog) και ωπ, άλλη μια playlist είναι online.
Δεν μου είναι εύκολο. Φαντάσου να είχες να γράψεις μια 90άρα TDK κάθε εβδομάδα, να την δίνεις σε κάποιον (όχι εύκολο ακροατή), να του λες "άκου αυτό" και να περιμένεις τηλεφώνημα την επόμενη ημέρα για τα σχόλιά του. Όταν έχω έμπνευση, δεν χρειάζεται να προσπαθήσω καθόλου. Όταν δεν έχω χρόνο, μου δημιουργεί (ανεξήγητα πολύ) άγχος. (Έχω ξοδέψει δεκάδες απογεύματα Σαββάτου -έχω ξενυχτήσει -έχω φτιάξει Κυριακίλα σε internet cafe στην Αμοργό όταν οι άλλοι έπιναν ρακόμελα.) Μερικές φορές σκέφτομαι: δηλαδή αυτό θα συμβαίνει για πάντα; Κάθε Κυριακή, για πάντα; Κι αν βαρεθώ; Κι αν δεν θέλω άλλο; Κι αν η Κυριακίλα μου φάει τη ζωή
*λύνεται στα γέλια*
"Μα πώς κάνεις έτσι είναι απλά μια playlist στο YouTube!" Ναι, αλλά κι εγώ είμαι ψυχαναγκαστικός τύπος. Και μόνο που ξέρω ότι κάποιοι (δύο, δέκα, είκοσι, εκατό, χίλιοι -λέμε τώρα!- όσοι είναι) την περιμένουν κάθε Κυριακή, εγώ θέλω να είμαι ΟΚ στο ραντεβού μου. Σαν να κάνω ραδιόφωνο, ενώ ταυτόχρονα κρατάω "log" της εβδομάδας μου. Να: Στην #95 ετοιμαζόμουν για Νύχτες Πρεμιέρας, στην #91 ήμουν διακοπές, στην #80 ήμουν με τις κολλητές μου, στην #78 άλλαξα δουλειά, η #75 ήταν αφιερωμένη, η #68 ήταν μετά από χειρουργείο κι η #67 ακριβώς πριν --και πάει λέγοντας.
Τέλος πάντων, έγραψα όλο αυτό το παραλήρημα γιατί μου ήρθαν κάτι μηνύματα "τι θα κάνεις για την #100;" και σκέφτηκα ότι θα ήθελα να την φτιάξουμε μαζί. Ε; Έτσι, επειδή το 100 είναι ωραίος, στρογγυλός αριθμός. Στείλτε μου λοιπόν μέχρι το Σάββατο 18/10 στο akouauto@gmail.com τραγούδια* που σας θυμίζουν Κυριακή**- κι εγώ θα τα μπερδέψω όλα μαζί και θα τα βάλω σε μια "λογική" σειρά και ωπ, η Κυριακίλα #100 θα εμφανιστεί online.
Και, με την ευκαιρία, ευχαριστώ πολύ -κι εσάς που ξέρω, κι εσάς που δεν ξέρω, και για τα μηνύματα και για τα σχόλια και για τα Like και τα Share. Μπορεί να είναι "απλά μια playlist στο YouTube" -στον απελπιστικά τοσοδούλη μικρόκοσμό μου, όμως, η Κυριακίλα είναι η αγαπημένη μου σταθερά.
*αρκεί να υπάρχουν στο Spotify και το YouTube.
**όποιος τρολάρει και στείλει Τσιτσάνη, φατούρο.

Θέλεις να γράψεις για το Άκου Αυτό; Suggest a band! 

10/10/2014

Ex Hex

Ποιος: Οι Ex Hex (Facebook) είναι ένα girls only garage pop trio από τη Washington DC.
Genre: garage pop / rock 'n' roll
Trivia: Τα ονόματά τους είναι Mary Timony, Laura Harris και Betsy Wright. Σχηματίστηκαν σε μία περίοδο που όλες τους είχαν μόλις αποχωρήσει από άλλες μπάντες (και από αποτυχημένες ερωτικκές σχέσεις). H Timony, 44, μέχρι πρόσφατα ήταν μέλος των White Flag, ενώ το 2005 είχε κυκλοφορήσει και ένα solo album, με τίτλο... "Ex Hex". Το debut album τους, "Rips" -σε παραγωγή Mitch Easter, (R.E.M., Pavement, Wilco)- κυκλοφόρησε μόλις από την Merge Records. "It’s the record of the summer, albeit one that's arrived two months too late." [via] Στο video clip του πρώτου single "Hot & Cold" εμφανίζεται ο "ο ιεροκήρυκας του ευαγγελίου του gospel punk" Ian Svenonius.
Άκου Αυτό: και κανόνισε να πας για μπίρες με άτομα τουλάχιστον 10 χρόνια νεώτερα από εσένα.

Θέλεις να γράψεις για το Άκου Αυτό; Suggest a band! 

03/10/2014

Electric Youth

Ποιος: Οι Electric Youth (Facebook | SoundCloud | YouTube) είναι ένα synth-pop δίδυμο από το Ontario του Καναδά.
Genre: synth-pop / electropop / electronica / Europop
Trivia: Τα ονόματά τους είναι Bronwyn Griffin και Austin Garrick και είναι ζευγάρι από τα μαθητικά τους χρόνια. (Aaaw!) Το όνομά τους δεν έχει σχέση με το ομώνυμο δίσκο της Debbie Gibson. Σε συνεργασία με τον David Grellier, ως College, έκαναν αίσθηση το 2011 με το "A Real Hero", από το soundtrack του "Drive". Φέτος, τέσσερα χρόνια από το ξεκίνημα των ηχογραφήσεων, ολοκλήρωσαν και κυκλοφόρησαν το debut album τους, "Innerworld". Εδώ μια γεύση από τις ταινίες από τις οποίες άντλησαν έμπνευση για να γράψουν τα κομμάτια του δίσκου. Το ζουμί: "In parts there’s enough hooks and heart to make Electric Youth more than just “That Drive band”. But hey, it wouldn’t be such a tragedy to be remembered for one moment that perfect." [via]
Άκου Αυτό: σε μια playlist, πάει τέλεια με -- θα σας πω την Κυριακή.

Θέλεις να γράψεις για το Άκου Αυτό; Suggest a band! 

26/09/2014

My Brightest Diamond

suggestion by @Pi_Vi
Ποιος: Οι My Brightest Diamond (Facebook) είναι  το πρότζεκτ της Shara Worden από την Νέα Υόρκη.
Genre: "a mix of opera, cabaret, chamber music and rock" - πιο δυναμική από Bat For Lashes, λιγότερο πειραματική από St Vincent.
Trivia: H Worden είναι 40 ετών. Γράφει, συνθέτει και τραγουδάει από την εποχή που ήταν φοιτήτρια και έχει συνεργαστεί μεταξύ άλλων με τους The Decemberists και τον Sufjan Stevens. Οι My Brightest Diamond έχουν βγάλει 4 albums, ωστόσο εγώ αγνοούσα την ύπαρξή τους, μέχρι που τις προάλλες ο @Pi_Vi μου έστειλε το 'This Is My Hand' από το φετινό τους άλμπουμ, για το οποίο τουίταρε και ο @pantelisk, που είναι ο άνθρωπος-RSS και δεν του ξεφεύγει τίποτα. Τέλος πάντων, έχει πολλά κρουστά και πνευστά και πειραματισμούς και ηλεκτρονικά elements και "ου ου ου ου ου" και οι στίχοι αφηγούνται ιστορίες και πάθη και έρωτες, ε κι εγώ δε θέλω και πολύ με κάτι τέτοια.
Άκου Αυτό: Πρέπει, λέει, να ακούσω τον προηγούμενο δίσκο οπωσδήποτε. Για την ώρα, ακούω αυτόν, μία φορά την ημέρα, εδώ και μια εβδομάδα. Πάει και ασορτί με φθινόπωρο.
suggestion by @Pi_Vi
Θέλεις να γράψεις για το Άκου Αυτό; Suggest a band! 

07/09/2014

Apache Sun

Ποιος: Οι Apache Sun (Facebook | YouTube) είναι μια psych rock μπάντα από τη Γλασκώβη της Σκωτίας.
Genre: psychedelic rock α λα Tame Impala και Deep Sea Arcade.
Trivia: Ελάχιστες οι πληροφορίες online. Τα ονόματά τους είναι Kris Mitchell, Pete Bruce και David Noble. Τους διάβασα στο Best New Music του En Lefko 87.7 και μου έχει κολλήσει άσχημα το 'The Rain That Never Came' -ίσως επειδή ταιριάζει γάντι σ'αυτή τη φάση, που θέλει και δε θέλει να φθνινοπωριάσει, που θες και δε θες να "μαζευτείς". Έχουν κυκλοφορήσει δυο-τρία singlάκια και στο Facebook δεν έχουν ούτε 1.000 Like.
Άκου Αυτό: άρχισαν τα πρωτοβρόχια.

Θέλεις να γράψεις για το Άκου Αυτό; Suggest a band! 

04/09/2014

Nick Waterhouse (live review)

Πότε: Τρίτη 2 Σεπτεμβρίου 2014, Gagarin 205
Μαζί με τις πρώτες ψιχάλες του Σεπτέμβρη έρχονται κάθε χρόνο και οι πρώτες συναυλίες της χειμερινής σεζόν -το προ καλοκαιρινών διακοπών κανονισμένο ραντεβού μας για επανασύνδεση και επαναφορά στην αθηναϊκή νύχτα. Φέτος ο κλήρος έπεσε στο Gagarin 205 και τον Καλιφορνέζο Nick Waterhouse, τον άνθρωπο-χρονομηχανή. Έτσι, το συναυλιακό μας ραντεβού δεν μας προσγείωσε στην πραγματικότητα, αλλά στο παρελθόν, στην εποχή που άνδρες κυκλοφορούσαν σιδερωμένοι, με τα μαλλιά διπλωμένα προς τη μία πλευρά με μπριγιαντίνη και οι γυναίκες φόραγαν εφαρμοστά φορέματα και κοκκάλινα γυαλιά με αμυγδαλωτό σκελετό, για να 'χουν πονηρό βλέμμα γάτας.
 Όταν βλέπεις τον Waterhouse σε φωτογραφίσεις και εξώφυλλα περιοδικών σκέφτεσαι ότι μπορεί να φταίει η σκηνοθεσία, το στήσιμο, το φίλτρο. Όταν τον αντικρύζεις όμως από κοντά, δεν αισθάνεσαι πως βλέπεις κάποιο act και πως έχει βρεθεί εκείνος κατά λάθος στη σύγχρονη εποχή, μα περισσότερο πως εσύ κάπως έπεσες, μέσα από μια τρύπα στο χρόνο, στο δικό του κόσμο: τα 50s. 
 "Α, έπρεπε να είχαμε ντυθεί Mad Men!
 Δεν ήταν μόνο το παρουσιαστικό του, αλλά και ο τρόπος ομιλίας του, η προφορά του, οι χειρονομίες του, το πώς σύστησε την μπάντα του -"from Los Angeles California ladies and gentlemen, this is...": την εξαιρετική τραγουδίστριά του Brittany Manor, την πανύψηλη επιβλητική και so effin' cool σαξοφωνίστρια Paula Henderson aka Secretary (βλ. φωτό), τον ντράμερ, τον μπασίστα και τον πιανίστα του (μου διαφεύγουν τα ονόματά τους), αλλά και τον Δημήτρη Παπαδόπουλο των His Majesty The King Of Spain που τον συνόδευσε με την τρομπέτα του. 
Παρεμπιπτόντως, ο Νεκτάριος Κουβαράς και η μπάντα του είχαν προσφέρει ιδανική προθέρμανση με τα οικεία μας πλέον τραγούδια του 'Hyena', τη Nalyssa Green και τη Δεσποινίδα Τρίχρωμη ντυμένες ασορτί στα δεύτερα φωνητικά, μπάντζο, θέρεμιν, τρομπέτα και μεταξύ άλλων μια fun διασκευή του "I Was Dancing In a Lesbian Bar" του Jonathan Richman που παίζει έκτοτε στο μυαλό σε repeat.
Πίσω στον Nick. Έπαιξε πάνω από μιάμιση ώρα, διασκεύασε -ή μάλλον προσάρμοσε τελείως στα rythm & blues μέτρα του, τα κομμάτια ήταν αγνώριστα- τους συμπατριώτες του Ty Segall και Allah-Las, επιδόθηκε μαζί με όλους τους μουσικούς του σε ένα απολαυστικό τζαμάρισμα και έκανε ένα σχεδόν γεμάτο Gagarin να αγνοήσει τη ζέστη και την...ανυδρία (ναι, στη συναυλία του Waterhouse τέλειωσε το νερό, oh the irony) και να χορέψει με την καρδιά του, χαρούμενα, αυθόρμητα και ακομπλεξάριστα όπως χόρευαν τότε.
Έκλεισε με το 'Pushin' Too Hard' των The Seeds σε μία ανεξέλεγκτη ιδρωμένη νιρβάνα κι ήταν σαν να είμαστε μάρτυρες της σκηνής του 'Johnny B Goode' στο 'Back To The Future'. Χειροκροτήσαμε αποκαμωμένοι και ενώ προχωρούσαμε προς την έξοδο του Gagarin τινάζαμε τα ρούχα μας να φύγει από πάνω μας η μαγική χρυσόσκονη, με την ελπίδα να επιστρέψουμε στο 2014, τα σπίτια μας να βρίσκονται στη θέση τους και τα δωμάτιά μας να είναι έτσι όπως τα είχαμε αφήσει. 
Φωτογραφίες: Θοδωρής Μάρκου 
Also published on Jumping Fish

24/07/2014

Kiesza

Ποιος: Kiesza (Facebook | SoundCloud) είναι το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο της 25χρονης Kiesa Rae Ellestad από τον Καναδά.
Genre: dance pop / "steampop" / retro pop
Trivia: Ο πατέρας της είναι Νορβηγός (εξ'ου και το Ellestad). Γράφει μουσική, τραγουδά, χορεύει. Όταν ήταν μικρή έκανε για χρόνια μαθήματα μπαλέτου, μέχρι που στα 15 της τραυματίστηκε και αναγκάστηκε να διακόψει. Έχει φοιτήσει στο Berklee College of Music με υποτροφία. Έχει υπηρετήσει στο ναυτικό (whaaa?), έχει συμμετάσχει στο διαγωνισμό ομορφιάς Miss Universe Canada και είναι το πρόσωπο της Fendi για τη νέα σειρά γυαλιών της. Έγραψε το πρώτο της τραγούδι στα 18 της όταν χώρισαν οι γονείς της. Έχει γράψει τραγούδια για την Kylie, τη Rihanna και τις Icona Pop. To video clip του πρώτου της προσωπικού single "Hideaway" (εδώ το ομώνυμο EP) ανέβηκε στο YouTube τον Φεβρουάριο του 2014 και τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές έχει πάνω από 60 εκατομμύρια views. Το κομμάτι -το οποίο η ίδια έχει αποκαλύψει πως γεννήθηκε μέσα σε 90 λεπτά- έγινε Νο1 στα UK charts από την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του και γρήγορα σκαρφάλωσε στα top 10 πολλών ευρωπαικών χωρών. Έχει διασκευάσει το "What Is Love?" του Haddaway και το "Take Me To Church" του Hozier. Πριν από δύο ημέρες έδωσε την πρώτη της συναυλία στην Αμερική.
Άκου Αυτό: σαν να μην έφτανε η φωνάρα, she can pull off that look.

Θέλεις να γράψεις για το Άκου Αυτό; Suggest a band!