JBM

Ποιος: Ο JBM (Facebook) είναι ο Jesse Marchant από το Montreal του Καναδά. 

Genre: acoustic, art-folk, chill-out, mellow 

Trivia: Γράφει, συνθέτει και τραγουδά ο ίδιος. Έφυγε από το Montreal στα 19 του και πήγε στην Νέα Υόρκη για να γίνει ηθοποιός. Τελικά παράτησε τις σπουδές του και πήγε στο Los Angeles, όπου και έγραψε τον πρώτο του δίσκο "Not Even in July" (2010). Παίζει κιθάρα, πιάνο, αρμόνικα και ukulele και έχει γράψει και κάποια κομμάτια για το soundtrack της ταινίας "Lovers in a Dangerous Time". Ο ήχος του μεταξύ άλλων έχει παρομοιαστεί με εκείνον του Justin Vernon (Bon Iver), του Neil Young και του M.Ward.  Α, και σε περίπτωση που δεν το προσέξατε, είναι και ΚΟΥΚΛΑΚΙ ζωγραφιστό. 

Άκου Αυτό: λίγο πριν την απογευματινή σιέστα των διακοπών. Εδώ το On Fire On a Tightrope από το νέο του album "Stray Ashes" που μόλις κυκλοφόρησε.

Like Άκου Αυτό  ♫ on Facebook

Θέλεις να γράψεις για το Άκου Αυτό; Suggest a band! 

Morrissey (live review)

Πότε: Δευτέρα 16 Ιουλίου 2012, θέατρο Λυκαβηττού

Τι συνέβαινε πάνω στη σκηνή.
Μεγάλη φυσιογνωμία. Τεράστια προσωπικότητα. Πολύ ιδιαίτερος performer. Ό,τι και να πεις είναι λίγο. Στέκεται εκεί με τα μαύρα του και τη φράντζα του και όλη την ιστορία που κουβαλάει στους ώμους του και πιάνει το μικρόφωνο και σου λέει μ’αυτήν τη μπάσα φωνή: “La Grece! I am yours” και σε πιάνει δέος. Έτσι ξεκίνησε, υποκλίθηκε και άρχισε το set του με “How Soon Is Now?”, “You Have Killed Me” και “I’m Throwing My Arms Around Paris” (βασικά, around Athens), στα καπάκια, έτσι, για να μας βάλει στο κλίμα. “If this song makes you feel uncomfortable, then… I am glad” είπε προλογίζοντας το “You’re the one for me, fatty” – party από κάτω. Να μην στενοχωριόμαστε για τα μάρμαρα της Ακρόπολης, είπε. “There are more stolen goods in the Buckingham palace than anywhere else in the world.” Να μην τρώμε κρέας είπε δείχνοντάς μας κατσίκια και πρόβατα και σφαγεία στο video-wall ενώ τα έδινε όλα στο “Meat Is Murder” (σ’αυτό το σημείο να παραδεχτώ πως εγώ είμαι φανατική κρεατοφάγος οπότε εκείνη την ώρα χάζευα το Twitter, συγνώμη Moz). “I Will See You in Far Off Places” είπε, και ταξιδέψαμε στην Ανατολή. “Every day is like Sunday” είπε - και τραγουδήσαμε μαζί του και κλείσαμε τα μάτια και αφήσαμε το μυαλό να φύγει από τον Λυκαβηττό. “Let Me Kiss You” είπε και στο σημείο “and then you open your eyes, and you see someone that you physically despise” έβγαλε το ιδρωμένο του πουκάμισο, το πέταξε στο κοινό κι έμεινε ημίγυμνος πάνω στη σκηνή μέχρι το τέλος του κομματιού. Άλλαξε άλλες δύο φορές μπλούζα, μιλούσε συνέχεια στο κοινό, παρουσίασε τη μπάντα του λέγοντας “They are covered in mosquito bites, but they’re still playing quite well”, έδωσε το μικρόφωνο στο κοινό, βγήκε για δύο encore, υποκλίθηκε μαζί με όλο το συγκρότημα, λες και είχαν μόλις δώσει μια θεατρική παράσταση. Το δικό μου highlight ήταν αναμφισβήτητα το “I Know It’s Over” των Smiths, ίσως το πιο όμορφο, λυρικό και άκρως καταθλιπτικό κομμάτι που γράφτηκε ποτέ. Ήταν η πρώτη φορά που τον έβλεπα live – για πάντα θα κρατήσω τη στιγμή εκείνη που ένα ελαφρύ αεράκι φύσηξε εκεί πάνω, στις κερκίδες, ενώ η φωνή του Morrissey γέμιζε το θέατρο:

“Cause tonight is just like any other night
That's why you're on your own tonight
With your triumphs and your charms
While they're in each other's arms...”

Όλα τα υπόλοιπα επιλέγω να τα ξεχάσω. 

Τι συνέβαινε στο Λυκαβηττό.
Για να το πω κόσμια, συνέβαινε... της πουτάνας. Πολύ απλά η Detox είχε αποφασίσει να πουλήσει πολύ περισσότερα εισιτήρια από όσα άντεχε ο Λυκαβηττός (μάλιστα προς το τέλος άνοιξαν και τις πόρτες σε εκείνους που δεν είχαν εισιτήρια). Ας σημειωθεί πως το θέατρο είχε κλείσει για ένα διάστημα επειδή δεν ήταν ασφαλές και ξανάνοιξε για το κοινό, παρόλο που όπως λέγεται δεν έγινε καμία εργασία – και γενικώς κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί για τίποτα. Θες να έρθεις; Με γεια σου με χαρά σου. Ανέβα το λόφο σα μαλάκας και στριμώξου για 40 λεπτά στην είσοδο μέχρι να περάσεις μέσα σε ένα ήδη ασφυκτικά γεμάτο θέατρο και να πάθεις αγοραφοβία, λιποθυμία, υπόταση, αφυδάτωση (α, ναι, απαγορεύονταν και τα πλαστικά μπουκαλάκια με νερό – καλή φάση). Προσωπικά, έχω πάει αμέτρητες φορές στο θέατρο και άλλες τόσες στα βραχάκια, οπότε δεν είναι ότι δεν ξέρω τη φάση, δεν είναι ότι γκρινιάζω, ήταν στ’αλήθεια α π α ρ ά δ ε κ τ α. Την έβγαλα λοιπόν όρθια στις κερκίδες (για λίγο οξυγόνο) έχοντας πλήρη επίγνωση πως αν κάτι συνέβαινε απλά την είχαμε βάψει όλοι κανονικά. Δεν μπορέσαμε ποτέ να κατέβουμε να πάρουμε κάτι να πιούμε (καλύτερα, γιατί μετά θα θέλαμε τουαλέτα κι αυτό δεν έπαιζε, δηλαδή μάλλον θα ‘πρεπε να τα πετάξουμε εκεί επιτόπου και να κατουράμε τους αποκάτω). Με τους φίλους μας δεν μιλήσαμε ποτέ, μία κοπέλα από την παρέα πέταξε το εισιτήριό της και πήγε βραχάκια, μια άλλη κοπέλα από την παρέα χλώμιασε και βγήκε έξω στα μισά, ήμασταν όλοι ιδρωμένοι και πεθαίναμε από δίψα - απλά ήταν αδύνατο να συγκεντρωθείς στο καλλιτέχνη (που είχες πληρώσει να δεις) όταν είχες τόσα να σε απασχολούν παράλληλα. Η έξοδος από το θέατρο ήταν εξίσου επίπονη. Βγαίνοντας σκεφτόμουνα τι ωραία τι καλά τι «Ευρωπαϊκά» που τα είχαμε περάσει στο Ejekt τον Ιούνιο και κουνούσα το κεφάλι κι έκανα «τσκ τσκ τσκ», ενώ οι από πίσω έσπρωχναν, έβριζαν και η ατμόσφαιρα μύριζε ιδρώτα και έλλειψη πολιτισμού.

Και του χρόνου.

Φωτογραφίες: Θοδωρής Μάρκου (που δεν έβγαλε πουκάμισο αλλά έβγαλε κι άλλες από τη συναυλία εδώ.)

You Call It a Name

Ποιος: Οι You Call It a Name (Facebook | MySpace) είναι ένα indie συγκρότημα από το Παρίσι 

Genre: indie rock με φωνητικά που θυμίζουν Interpol 

Trivia: Το mail που βρήκα στο inbox μου από το ίδιο το συγκρότημα: Good morning, We're an indie rock band from Paris, France, called You Call It A Name, with a hell of a music video. We released it a few days ago, based on our soon-to-be hit 'Sextoy'. We thought you might like it, as our panel of viewers (students, bloggers, friends, my 90-year-old granny and a couple of kids) have found it hilarious, and the 'full frontal nudity' thing just went unnoticed. It's a must-see, and we hope you'll enjoy watching it as much as we enjoyed working on it, even if it's been quite painstaking, to say the least... The video is meant to promote our next EP, to be released next September - if we don't end up working in adult entertainment in the interval... We're also working on a two minute Xmas song, to be released on a split EP in the winter. Best regards, Martin @ You Call It A Name. 

Άκου Αυτό: γιατί στο video clip του "Sex Toy" πρωταγωνιστεί ένα συγκρότημα δονητών.

Ejekt Festival 2012 (live review)

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, το Ejekt Festival ήταν κατά πρώτοις ένα τεράστιο meet-up (να δεις τους φίλους σου, να μάθεις τα καλοκαιρινά τους σχέδια, να πιεις μια μπύρα μαζί τους που είχες να τους δεις καιρό) και κατά δευτέροις μια συναυλία. Μέχρι να σκάσουν οι Kasabian. Και τότε το φεστιβάλ μετατράπηκε σε ένα τεράστιο party.

Τα πρώτα ονόματα δεν τα είδα γιατί δυστυχώς ζούμε στην εποχή που το να τελειώσεις 8 η ώρα από τη δουλειά σου θεωρείται ευτυχία (ακόμα κι αν έχεις ξεκινήσει από τις 9 το πρωί) κι έτσι έπρεπε να περιμένω δύο παιδιά από την παρέα να πατήσουν ένα τελικό save στα PowerPoint τους πριν ξεκινήσουμε για Φάληρο. Παρεμπιπτόντως, αγαπητοί εργοδότες σήμερα θα παρατηρήσετε μία πτώση παραγωγικότητας και έντονους μαύρους κύκλους, καθώς το χθεσινό live μ’αυτά και μ’αυτά τελείωσε στις 02:30. Τέλος πάντων, παρκάραμε χωρίς καμία καθυστέρηση στο parking του γηπέδου Tae Kwon Do και φτάσαμε στην πλατεία Νερού όταν ήδη είχε ξεκινήσει ο Miles Kane. Πέρασα όλο του το live να κάνω catch-up με τους διπλανούς μου, αρκετά μακριά από τη σκηνή, και κατάφερε να μου τραβήξει την προσοχή μόνο στο "Come Closer" (το χιτάκι) που επέλεξε να αφήσει για το κλείσιμο. Μην είμαι άδικη, για την ώρα που εμφανίστηκε δεν ήταν κακός, έπαιξε σχεδόν όλα τα κομμάτια του ενός άλμπουμ που έχει κυκλοφορήσει, solo– καλή συνέχεια του εύχομαι, να μας ξανάρθει.

Οι James –τους έχω δει 2 ή 3 φορές– αυτή τη φορά ήταν άχρωμοι και άοσμοι και δεν μπορώ να προσδιορίσω ακριβώς το γιατί. Ο Tim Booth εμφανίστηκε με ένα ριγέ φανελάκι (σαν παλιομοδίτικο ολόσωμο ανδρικό μαγιώ) στα χρώματα της Ελλάδας και έκανε όπως πάντα τα γνωστά σπασμωδικά του (τον χορό «έχω-πάθει-ηλεκτροπληξία-με-χάνετε») αλλά δεν ήταν αρκετό. Το setlist ήταν μέτριο, ο ήχος ήταν μέτριος (προς το κακός), η ατμόσφαιρα δεν είχε ένταση και οι «αγαπημένοι του ελληνικού κοινού» αυτή τη φορά δεν κατάφεραν να μας κερδίσουν. Παρόλα αυτά μας είπαν τα “Sometimes”, “Laid”, “Tomorrow”, “Getting Away With It” κλπ και υπήρξε το αναμενόμενο παράφωνο (αλλά χαρούμενο) singalong. Μας ευχαρίστησαν λέγοντας “thank you for coming, we know what it’s like here in Greece right now”. Αν το ψήνετε, μπορούμε να ξεκινήσουμε από τώρα ένα στοίχημα για το αν θα έρθουν και το 2013 – at a music venue near you.

Αλλά ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ. Γιατί εμείς στην τελική τους Kasabian είχαμε πάει να δούμε. Και ήρθαν. Και δεν άφησαν τίποτα όρθιο. Δεν θέλω να ακουστώ υπερβολική αλλά το setlist τους ήταν ίσως το πιο δουλεμένο, προσεγμένο, «στρατηγικά» τέλειο setlist που έχω ακούσει ποτέ. Είναι τεράστια υπόθεση να ξεκινάς τη συναυλία με το πιο γνωστό κομμάτι του τελευταίου σου δίσκου (το "Days Are Forgotten") και παρόλα αυτά να καταφέρνεις να μην κάνεις καθόλου κοιλιά και να κρατάς το κοινό στα ύψη μέχρι το τέλος, ακόμα κι αν έχεις αφήσει για encore το πιο “electro” "Switchblade Smiles" που είναι άγνωστο στη μάζα. Και είναι επίσης μεγάλο συν να επιτρέπεις στον κόσμο, μέσα από το live σου, να σε μάθει λίγο καλύτερα, να τον αφήσεις να σε δει πίσω από τη «μάσκα» του frontman. Ο Tom Meighan ξεκίνησε σαν poser, με γυαλιά ηλίου και ένα μαύρο δερμάτινο ensemble, και σιγά-σιγά άρχισε να αφαιρεί όλα τα περιττά και να μεταμορφώνεται σε έναν "απλό άνθρωπο της διπλανής πόρτας", με το... μπυρόκοιλό του και ένα ασημένιο φυλαχτό (!) στο λαιμό του, να κάνει το σταυρό του όποτε το ένιωθε και να τραγουδάει το "Goodbye Kiss" με αφοπλιστική ειλικρίνεια. O Sergio Pizzorno, παρόλο που είναι αδύνατος σαν φάντασμα, είναι απίστευτα επιβλητική μορφή – όταν σου λέει να σηκώσεις τα χέρια, υπακούς, όταν σου ζητάει να χοροπηδήσεις, ακολουθείς. Μας έκαναν να χορεύουμε και να αγκαλιαζόμαστε σαν έφηβοι στο ρυθμό των "Days Are Forgotten", "Shoot The Runner", "Where Did All The Love Go?", "Re-Wired", "LSF", "Fire", "Misirlou"… Και για κλείσιμο, ο Meighan βγήκε για μια τελευταία φορά στη σκηνή, μας κοίταξε στα μάτια και μας αποχαιρέτησε τραγουδώντας a capella το "She Loves You" των Beatles.  

Φωτογραφία: Θοδωρής Μάρκου (περισσότερες εδώ)

Tycho

suggestion by Alexandros Glafkos

Ποιος: Ο Tycho (Facebook | Soundcloud) είναι ο Scott Hansen από το San Francisco. 

Genre: electronica-chillout 

Trivia: Ο Scott Hansen είναι ένας graphic artist, με το ψευδώνυμο ISO50. Με έδρα το San Francisco έκανε την πρώτη του επίσημη εμφάνιση στα μουσικά δρώμενα με το "The Science of Patterns" EP το 2002. Ακολούθησε το πρώτο ολοκληρωμένο άλμπουμ του με τον τίτλο "Sunrise Projector" το 2004 ενώ το 2006 τον βρίσκει με το "Past Is Prologue". Το 2007 παρουσιάζει το "Ghostly International", όμως μεγαλύτερη επιτυχία του αποτελεί το άλμπουμ "Dive" του 2011. Πολλά έχουν αρχίσει να γράφονται και να λέγονται για τον μουσικό χαρακτήρα και το ιδιαίτερο κράμα του Scott Hansen. Το σίγουρο είναι ότι μιλάμε για έναν μοναδικό και πολυτάλαντο μουσικό που δεν διστάζει να αναμείξει συναισθήματα με εικόνες και ήχο. 

Άκου Αυτό: Γιατί θες να ανακαλύψεις τους νέους Boards of Canada και My Bloody Valentine, καθώς επίσης και το παραπαίδι του Ulrich Schnauss. Γιατί ένας ήχος και μια μελωδία μπορεί να σου θυμίσει όλες αυτές τις εικόνες που μόνο εσύ ξέρεις να αναγνωρίζεις. Γιατί σου αρέσει ακόμα το σέπια και να παίζεις με τα γραφικά. Γιατί όπως λέει ο ίδιος "... This album is pretty informed by stepping outside the boundaries of normal experience, or your daily life, and just trying to get to another kind of space.". Και γιατί είσαι σε περίοδο μεγάλων αλλαγών και ψάχνεις για έναν επίλογο να την κλείσεις...

suggestion by Alexandros Glafkos

Like Άκου Αυτό  ♫ on Facebook

Θέλεις να γράψεις για το Άκου Αυτό; Suggest a band! 

Primavera Sound Festival (live review)

San Miguel stage, Primavera Sound 2012, credits: Dani Canto 

Πότε: Πέμπτη 31 Μαΐου - Σάββατο 2 Ιουνίου 2012, Parc Del Forum, Βαρκελώνη, Ισπανία

Θέλω να ξεκινήσω με το εξής: πιστεύω πως πρέπει να γκρεμίσουμε όλες τις συναυλιακές εγκαταστάσεις μας στην Ελλάδα και να πάμε τα μπάζα για ανακύκλωση. Νιώθω πως μέχρι τον ήχο του Parc Del Forum ήμουν κουφή. Επίσης πριν από το συναυλιακό μου τριήμερο στο Primavera νόμιζα: 1) πως σε φεστιβάλ μπορείς να φας μόνο σουβλάκια και hot-dogs 2) πως δεν νοείται καθαρή χημική τουαλέτα. 

Δεν έχω πάει σε άλλα φεστιβάλ στην Ευρώπη αλλά δυσκολεύομαι να πιστέψω πως έχουν οτιδήποτε περισσότερο να προσφέρουν από το Primavera γιατί, σε αντίθεση με τον Βορά, στην Ισπανία έχει τέλειο καιρό (με εξαίρεση την βροχερή Κυριακή που επιστρέψαμε Ελλάδα, όλες τις μέρες του φεστιβάλ είχε πάνω από 25 βαθμούς) και ο συναυλιακός χώρος -πέρα από το ότι είναι τεράστιος- είναι ΔΙΠΛΑ στη θάλασσα. Για τρεις μέρες λοιπόν την βγάζεις εκεί. Αν δεν είσαι ψυχαναγκαστικός να θέλεις να προλάβεις όσο περισσότερα live γίνεται, πηγαίνεις γύρω στις 6 το απόγευμα, πίνεις καθιστός τη μπυρίτσα σου ακούγοντας ένα από τα πρώτα acts της ημέρας και μετά περιφέρεσαι από σκηνή σε σκηνή (η μεγαλύτερη απόσταση είναι ένα τέταρτο με τα πόδια) με το πρόγραμμα στο χέρι (δείτε εδώ το μαγικό Excel). Ο χώρος είναι ΤΕΛΕΙΑ οργανωμένος (να δεις που όλοι οι διοργανωτές είναι Παρθένοι) και προσφέρει ό,τι φαγητό τραβάει η όρεξή σου και σχετικά φθηνά ποτά (μικρή μπύρα 3€, μεγάλη 4,50€, από πλανόδιο μπυράνθρωπο 5€, ποτό 6,50€, red bull για τις δύσκολες ώρες 2,50€). Και το καλύτερο: το μετρό είναι ΔΙΠΛΑ στο χώρο του φεστιβάλ (ακούς, Μαλακάσα;) 

Για μένα, το φεστιβάλ είχε άλλο feeling μέχρι να δύσει ο ήλιος και άλλη ατμόσφαιρα μετά τις 10:00 που έπεφτε το σκοτάδι. Το απόγευμα κυρίως χάζευες κόσμο: αναρωτιόσουν για παράδειγμα γιατί να θέλει κάποιος να έχει τατουάζ μία τεράστια χελώνα στην πλάτη του, προσπαθούσες να φωτογραφίσεις στα κρυφά τον μουσάτο με το μπλε κολάν με λευκό πουά και την ασορτί... φούστα, έβριζες τις τύπισσες που είχαν επιλέξει να φορέσουν τακούνια (#asemaskouklitsamou), έβαζες στοίχημα αν θα δεις side-boob μέσα από τα σχεδόν διαφανή νυχτικάκια που φόραγαν μερικές-μερικές, προσκυνούσες τον τύπο με το jacket από το “Drive” τέτοια. Το βράδυ, όταν πια δεν έβλεπες μπροστά σου, είτε από το πολύ σκοτάδι, είτε από το πολύ αλκοόλ, απολάμβανες περισστερο τη μουσική και το vibe και έδινες λιγότερη σημασία στην εκκεντρικότητα των γύρω σου. 

Σκεφτόμουν να γράψω ένα review για κάθε μέρα αλλά η αλήθεια είναι ότι μετά από τόσες συναυλίες δυσκολεύεσαι να θυμηθείς αναλυτικά τι είδες – πιο πολύ σου μένει ένα συνολικό συναίσθημα ευτυχίας (καθώς και ένα συνολικό αίσθημα ασύλληπτης σωματικής κόπωσης). Είδα (ή έστω πέρασα από) 21 μπάντες στο φεστιβάλ (Friends, Grimes, Mazzy Star, Death Cab For Cutie, Beirut, The xx, Franz Ferdinand, Rufus Wainwright, Girls, The Cure, Wavves, M83, The Rapture, AraabMUZIK, Kings Of Convenience, Beach House, Saint Etienne, Chromatics, Wild Beasts, Yo La Tengo, Justice) και άλλες δύο στη δωρεάν συναυλία στο Arco del Triunfo την Τετάρτη (The Walkmen, Black Lips). Ήταν όλοι τους από αξιοπρεπείς μέχρι εξαιρετικοί, με εξαίρεση τους Mazzy Star που βαριόντουσαν (γιαυτό κι εμείς τους παρατήσαμε μετά από 4 τραγούδια μόνο) και τους Yo La Tengo, που δεν ξέρω αν φταίει το σημείο που καθόμουν αλλά έχω την αίσθηση ότι είχαν πολύ μέτριο ήχο. Μια άλλη ατυχία ήταν το ότι ο Alex Kapranos ήταν άρρωστος κι έτσι στα μισά του live των Franz Ferdinand έχασε τη φωνή του, αλλά το χειρίστηκε σαν επαγγελματίας, δεν πτοήθηκε καθόλου και ούτε κι εμείς που συνεχίσαμε να τραγουδάμε παράφωνα μέχρι τέλους.  

Franz Ferdinand, Primavera Sound credits: Dani Canto

Τον περισσότερο κόσμο –τύπου ασφυξία- τον είχε στους Cure, αλλά εμείς είμαστε μάγκες και χωθήκαμε μπροστά από το πλάι και ήμασταν δίπλα στον Robert Smith. 

 The Cure, Primavera Sound credits: Evi

Πριν σας παρουσιάσω επιγραμματικά το γενικό απολογισμό μου, απλά θέλω να πω ένα-δυο πράγματα. Πρώτον, όσο κι αν προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου να εκτιμήσει έναν καλλιτέχνη επειδή απλά «το λέει το  Pitchfork» ή επιμένουν οι δισκοκριτικοί, είναι μάταιο. Έτσι πολλοί από την παρέα εγκατέλειψαν τους Beach House στη μέση -γιατί δεν υπήρξε κάτι να τους πείσει πως είναι δικαιολογημένο το hype γύρω από το όνομά τους- κι εγώ, για τον ίδιο λόγο, βαρέθηκα τη ζωή μου στον Wavves, παρόλο που από ό,τι έλεγαν άλλοι «τα έσπασε», γιατί απλά δεν μου αρέσει αυτό το θορυβώδες είδος μουσικής και δεν μπορώ να με κάνω να μου αρέσει με το ζόρι. Δεύτερον, παρόλο που κόβω φλέβα για The xx και έχω ακούσει το καινούργιο των Beach House περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο άλμπουμ φέτος, τα live τους δεν με άγγιξαν καθόλου. Αν και σίγουρα ήταν μέρος του concept να εμφανιστούν minimal, ψυχροί και απόμακροι -σχεδόν απόκοσμοι- στο stage, εμένα δεν κατάφεραν να με ανατριχιάσουν. Tα φωνητικά τους μπορεί να ήταν αψεγάδιαστα, αλλά η μουσική και των δύο είναι τόσο εσωτερική που προτιμώ να τους ακούω με ακουστικά και το volume στο τέρμα, παρά δίπλα σε χιλιάδες μαστουρωμένους hipsters.  

  Beach House, Primavera Sound credits: Damia Bosch

Τρίτον, άκουσα indie-rock, surf-rock, indie-pop, euro-pop, ηλεκτρονική, experimental, dubstep... σαν την ορχήστρα πνευστών των Beirut, τίποτα.

Απολογισμός:

Καλύτερα live: Beirut, M83, The Rapture, Justice

Χειρότερα live: Mazzy Star, Yo La Tengo

Απρόσμενα καλά live: Grimes, Chromatics

Περισσότεροι gay σε live: Rufus Rainwright, Saint Etienne (εμμηνόπαυση 2012)

Πειρρισότεροι hipsters σε live: Girls, Beach House

Περισσότερα drugs σε live: AraabMUZIK, Justice

Live που έχασα και είναι κρίμα: Wilco, The Field, Lower Dens, Sleigh Bells, SBTRKT, Washed Out και Yann Tiersen (στη δωρεάν συναυλία του Arco del Triunfo την Κυριακή)

Live που άφησα στη μέση και το μετάνιωσα: τους Cure για να δω Wavves, τους Wild Beasts για να δω Yo La Tengo

Μπάντες που θα πλήρωνα να ξαναδώ: Beirut, M83, Franz Ferdinand

Μπάντες που θα βάζω να ακούω Κυριακές στον ήλιο με εφημερίδα: Kings Of Convenience, Wild Beasts

Καλύτερο τατουάζ: μια τρομπέτα στον καρπό του τραγουδιστή των Beirut, Zach Condon

   Beirut, Primavera Sound credits: Evi

Πιο «προχώ» hipster αξεσουάρ: ωτασπίδες, βραχιολάκια από προηγούμενα φεστιβάλ

Πιο απρόσμενο φαγητό σε φεστιβάλ: «βρώμικο» sushi

Σύμπτωμα που εμφανίστηκε σε όλους μας: το αλκοόλ δεν «πιάνει».

Too-good-to be true στιγμή: πεντακάθαρη χημική τουαλέτα που μυρίζει λεμόνι και ΕΧΕΙ χαρτί στις 4 τα ξημερώματα

Η καλύτερή μου φίλη: η κοπέλα που είχε μαζί της υγρά μαντηλάκια και μοίραζε σε όσες περίμεναν μαζί της στην ουρά για τουαλέτα

Brand new information: H Valerie Legrand των Beach House είναι ίδια ο Robert Plant 

Εμμονές που απέκτησα στο Primavera: να κάνω τατουάζ, να μάθω Iσπανικά

Αγαπημένες στιγμές: τα χαμόγελα ευτυχίας γύρω μου όταν οι Beirut έπαιξαν το Nantes, 4 hipsters χορεύουν σαν 5χρονα, απόγευμα, πάνω στο stage υπό τους ήχους του Genesis της Grimes, να χοροπηδάμε πάνω-κάτω στο Take Me Out των Franz, χιλιάδες άτομα να ουρλιάζουν How Deep Is Your Love?  στους Rapture, να ακούω με κλειστά τα μάτια το A Forest και να ευγνωμωνώ τους Cure που έχουν γράψει τέτοιο κομμάτι, οι Justice να σταματούν σαν αγάλματα με το δεξί χέρι προτεταμένο κι ένα τσιγάρο ανάμεσα στα δάχτυλα και με το που πέφτει η τελευταία στάχτη να σκάει το We Are Your Friends. Δεν περιγράφω άλλο.

Setlists για όλα τα live στο www.setlist.fm

Like Άκου Αυτό  ♫ on Facebook

Left Boy

suggestion by Alexandra

Ποιος: Left Boy (Facebook | YouTube) είναι το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Ferdinand Sarnitz από το Brooklyn της Νέας Υόρκης. 

Genre: hip hop, electro, dubstep, experimental 

Trivia: Είναι 22 ετών. Μένει στη Νέα Υόρκη. Ήταν εκείνος που διοργάνωσε το πρώτο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Beatbox. Έγραψε το πρώτο του rap τραγούδι όταν ήταν 16. Στα τραγούδια του χρησιμοποιεί συχνά samples γνωστών κομματιών (έχει "πειράξει" από Radiohead και Lana Del Rey μέχρι το theme της ταινίας "Οι Πειρατές της Καραϊβικής") Τον Δεκέμβριο του 2010 κυκλοφόρησε την πρώτη του mixtape με τίτλο "The Second Coming". Όταν το video του "Jack Sparrow" ξεπέρασε το 1εκ. views στο YouTube ανέβασε ένα άλλο video όπου ράπαρε από τη χαρά του στο repeat a milli-a milli-a milli-on κι έτσι το ονόμασε... "a milli" (θεούλης). Μέχρι στιγμής παραμένει unsigned. 

Άκου Αυτό: γιατί έχεις περιέργεια αν θα τον μηνύσει τελικά η Disney. Παρακάτω το I Want To με sample από το Talk Show Host των Radiohead (του οποίο το video clip έχει γυριστεί στην Νέα Υόρκη, τη Βιέννη και την.. Πάτμο) και ένα remix του Video Games της Lana Del Rey.

suggestion by Alexandra

Like Άκου Αυτό  ♫ on Facebook