Clock Opera

 Ποιός: Οι Clock Opera (Facebook, YouTube) είναι ένα συγκρότημα από το Λονδίνο που φέτος κυκλοφορεί το debut album του.

Genre: electronic, ambient, "melodramatic popular song" (όποτε διαβάζω αυτό το μουσικό είδος θυμάμαι αυτό το viral video.)

Trivia: Αν έχετε υπομονή μπορείτε να διαβάσετε το... βιογραφικό/παραλήρημά τους στο Last.fm. Αν όχι (εγώ δεν έχω), κρατήστε απλά ότι το ντεμπούτο τους κυκλοφορεί τον Απρίλιο και το remastered single τους "Once And For All" στα τέλη Ιανουαρίου. A, και ότι έχουν κάνει ένα (pretty decent!) dance remix στο "How Come You Never Go There" των Feist (από το τελευταίο album τους "Metals").

Άκου Αυτό: και κυρίως δες το video clip. Κι αν δεν βουρκώσεις, ... πφφφ δεν έχεις καρδιά, δεν έχεις ψυχή.

Citizens!

Ποιός: Οι Citizens! (Facebook | YouTube) είναι πέντε αγόρια από το Λονδίνο, που μόλις στα τέλη του 2011 υπέγραψαν με τη Γαλλική Kitsuné.

Genre: pop. Θέλουν μάλιστα οι ίδιοι να χαρακτηρίζονται "ξερά" pop γιατί, όπως έχουν δηλώσει "pop is not a dirty word. It’s a holy one."

Trivia: Πίσω από την παραγωγή του πρώτου δείγματος δουλειάς τους, του ιδιοφυούς "True Romance", βρίσκεται ο Alex Kapranos των Franz Ferdinand. Στο αφόρητα cult video clip που συνοδεύει το κομμάτι (τι να πρωτοσχολιάσει κανείς, το μουστάκι; τα κοστούμια; το χιόνι; το χορευτικό;) βλέπουμε σκηνές από την ταινία του 1987 "Pasivadi Pranam". Το Google δεν βγάζει τίποτα. Στα πρώτα τους live στο Λονδίνο ωστόσο, μες στον Δεκέμβριο, έγινε το έλα-να-δεις. Στο Facebook έχουν μόλις 2 χιλιάδες και κάτι Like. Σπεύσατε.

Άκου Αυτό: γιατί είναι απλό, αληθινό και πανέμορφο.

Friends

Ποιός: Οι Friends (YouTube) είναι ένα πενταμελές συγκρότημα -με δύο frontwomen (καλή φάση)- από το Brooklyn.

Genre: "polyrhythmic post-disco on a tropical-pop trip with some Lykke Li in the mix" - Stereogum

Trivia: Σχηματίστηκαν το 2010 όταν (σουρεάλ) -συνάδελφοι σε... vegan εστιατόριο (γίνεται ακόμα καλύτερο)- έπιασαν... κοριούς και χρειάστηκε, για να μην κολλήσουν κανέναν, να περάσουν μία εβδομάδα στο ίδιο σπίτι. Οι τραγουδίστριες λέγονται Samantha Urbani και Lesley Hann. Η πρώτη είχε ήδη γράψει κάποια κομμάτια όταν έμενε μόνη της στο Βερολίνο. Μετά από μία εβδομάδα εγκλεισμού -και συνεχούς πρόβας- έκαναν το πρώτο τους live, μπροστά σε 30 φίλους, με το όνομα Perpetual Crush (video). Έπειτα άλλαξαν το όνομά τους σε Friends "επειδή είναι το αγαπημένο Beach Boys album του Brian Wilson". Μεταξύ άλλων, τους συστήνει η Guardian και βρίσκονται στη λίστα του BBC με το Sound of 2012.

Άκου Αυτό: και καλή χρονιά.

P.S.: I'm back :)

Sound of 2011

Oh, what a year.

Το 2011 ήταν:

Η χρονιά που... μείναμε ταπί. Που αλλάξαμε κυβέρνηση χωρίς να ψηφίσουμε. Που απολυθήκαμε/παραιτηθήκαμε/πάψαμε να πληρωνόμαστε/το κλείσαμε το μαγαζάκι. Που αρχίσαμε να χρωστάμε, να ξεχρεώνουμε και να ξαναχρωστάμε - “τύπου Inception”.

Η χρονιά που πέθανε η Amy Winehouse. Που έγινε ο royal wedding. Που όλοι ερωτεύτηκαν παράφορα τον Ryan Gosling. Που διαλύθηκαν οι R.E.M., οι White Stripes και οι Faithless. Που ήταν παντού Νο1 η Adele. Που κέρδισε η PJ Harvey στη Blogovision.

Βέβαια, για μένα, το 2011 θα είναι πάντα η χρονιά που έκλεισα τα 30.

Που συνειδητοποίησα πως μεγάλωσα. Και -σε αντίθεση με ό,τι νόμιζα στα 20- δεν έχω κάνει καριέρα, δεν έχω λεφτά στην άκρη, δεν βιάζομαι να ντυθώ νυφούλα ή να γίνω μαμά, βαριέμαι το μαγείρεμα και αρνούμαι να περιορίσω τα ξενύχτια.

Κάπου στα τέλη Σεπτέμβρη -μετά τα γενέθλιά μου- πατήθηκε ένα διακοπτάκι κάπου μέσα μου (ΚΛΙΚ) και τα ‘γραψα όλα. Μπήκα σε μία μεγάλη φούσκα, όπου δεν με μπορούσε να με αγγίξει τίποτα, ήμουν και πάλι 18, χαμογελούσα όλη μέρα και χόρευα How Deep Is Your Love.

Μια μέρα πάτησα μία καρφίτσα. Και η φούσκα έσκασε (ΠΟΠ). Note to self.

Σ’αυτό το κλίμα έφτιαξα φέτος τη λίστα μου με τα καλύτερα τραγούδια του 2011. Έχει απ’όλα μέσα, χαρά, χορό, ροκιές, κατάθλιψη, καλήμέρες, καληνύχτες.

Άκου αυτό και καλές γιορτές.

ΥΓ: Χίλια ευχαριστώ σε όλους όσους έστειλαν λίστες. Ήταν πάρα πολλά τα τραγούδια φέτος και η playlist βγήκε τεράστια. Τα άκουσα ΟΛΑ, ό,τι μου στείλατε, ακόμα και τη μεγαλύτερη "ψαγμενίλα" και το πιο καταθλιπτικό indie track που έχει λιγότερο από 100 views στο YouTube. Κάθε φορά που "έκοβα" ένα τραγούδι από τη λίστα το έκανα με πόνο ψυχής. Αλήθεια.

ΥΓ2: Το Rolling In The Deep της Adele απουσιάζει -guess what- δεν υπάρχει στο Grooveshark.

ΥΓ3: Όποιος θα ήθελε να μάθει τις επιλογές των υπολοίπων δεν έχει παρά να μου στέιλει ένα mail. Και πάλι ευχαριστώ.
Sound Of 2010
Sound Of 2009

Sound of 2011

Θα σας πω κάτι και δεν θα με πιστεύετε, αλλά το 2011 άκουσα πάρα πολλή μουσική. Μη βλέπετε που είμαι η χ ε ι ρ ό τ ε ρ η blogger παγκοσμίως και ανέβασα μέσα σε έναν ολόκληρο χρόνο μόνο 17 (ντροπή δηλαδή) posts. Μουσική άκουγα. Συνέχεια. Και παντού. Στο σπίτι, στο δρόμο, στο γραφείο, στο αυτοκίνητο (ναι, me so proud, το έβαλα το τικ στη λίστα με τα Τhings to do before you're 30: #6 Buy your first car, βέβαια δεν το αγόρασα ακριβώς εγώ, αλλά δε βαριέσαι, στα χαρτιά δικό μου είναι.). Το 2011 λοιπόν βγήκαν, που λέτε, κομματάρες.

Για του λόγου το αληθές, και καθώς επιβάλλεται να τηρούμε τα έθιμα, βοηθήστε μας και φέτος να φτιάξουμε μία PLAYlist με τα καλύτερα τραγούδια της χρονιάς να την έχουμε να παίζει τα Χριστούγεννα, να θυμόμαστε αυτή την πραγματικά... υπέροχη χρονιά #NOT. Στείλτε τις επιλογές σας στο akouauto@gmail.com μέχρι τις 15/12. 

ΥΓ1: Αυστηρούς κανόνες δεν έχουμε, δεν έχει σημασία αν ακούσατε κάτι στο ραδιόφωνο ή στο youtube, αν κυκλοφόρησε σε single ή όχι, αλλά ΟΚ, ψάχνουμε τον ήχο του '11, οπότε, ναι, ΟΚ μη μας στείλετε προπέρσινα.

ΥΓ2: Μέχρι 20 tracks, καλά είναι.

ΥΓ3: Για τα καλύτερα albums της χρονιάς, τα ξέρετε, blogovision.

Sound Of 2009
Sound Of 2010

Rodrigo y Gabriela (live review)

Πότε: Κυριακή 20 Νοεμβρίου 2011, Gazarte

Πώς μπορούν δύο ακουστικές κιθάρες να κάνουν τόσο σαματά.

Ήταν Μάιος του 2007 -τσεκαρισμένο, μόλις κοίταξα το calendar- όταν είδα για πρώτη φορά τους Rodrigo y Gabriela live, στο Shepherd's Bush Empire στο Λονδίνο. Είχαν μόλις κυκλοφορήσει το self-titled album τους -'Rodrigo y Gabriela'- και έκαναν περιοδεία σε όλη την Ευρώπη για να το προωθήσουν. Πήγαμε με την D. και τον Τ., χωρίς να ξέρουμε τι ακριβώς θα δούμε, χωρίς να έχουμε καν ακούσει τη δουλειά τους. Θυμάμαι ότι ήμασταν πολύ κοντά στη σκηνή, έβλεπα τα μαγικά δάχτυλα της Gabriela πάνω στην κιθάρα και είχα μείνει με το στόμα ανοιχτό, -πέρασα έτσι όλη το live, σα χάνος- έπειτα κατέβασα το CD και το άκουγα για ένα δίμηνο τουλάχιστον μία φορά την ημέρα.

Όταν μάθαμε ότι έρχονται Αθήνα, αποφασίσαμε να πάμε ξανά οι τρεις μας, όπως τότε. Δεν είχα ξαναδεί τον συναυλιακό χώρο του Gazarte, ήταν η πρώτη φορά που έμπαινα σ'αυτή την αίθουσα. Χλίδα. Χαμηλά τραπέζια, δερμάτινοι καναπέδες, κεριά, κολωνάτα ποτήρια, απαγορεύεται το κάπνισμα (yes!) κι έτσι. Εμείς είχαμε εισιτήρια για όρθιους κι έτσι μείναμε στο πλάι, δίπλα ακριβώς από τη σκηνή.

Δεν έχω λόγια. Γύρισα σπίτι κι ένιωθα σαν να είχα μόλις γυρίσει από κάποιο ταξίδι όπου γνώρισα τυχαία δυο τύπους από το Μεξικό και τα 'χαμε περάσει... γαμώ. Πόσο συγκινητικά αυθεντικοί! Δεν θα σχολιάσω καν τη μουσική, ο ήχος ήταν κρυστάλλινος, το setlist τα 'χε όλα, τρελή χημεία μεταξύ τους, ο τέλειος συντονισμός. Αυτό που πραγματικά τους κάνει αξέχαστους όμως ήταν η επαφή τους μαζί μας.

Είμαστε συνηθισμένοι στις ντίβες. Να μας λένε δυο λόγια με το ζόρι και να το θεωρούμε και τιμή μας. Είχαν απίστευτη όρεξη (και άκρως μεταδοτική), μας είπαν -με σπασμένα αγγλικά, γελώντας και πειράζοντας ο ένας τον άλλον συνέχεια- όλη τους την ιστορία, πώς γνωρίστηκαν στο Μεξικό κι έπαιζαν μαζί σε μια metal μπάντα - "με τεράστια... αποτυχία" - πώς τους την έδωσε και φύγανε και ήρθαν στην Ευρώπη και κυνήγησαν την τύχη τους στην Ιρλανδία, πώς συνδυάζουν το "latin" με το heavy metal, πώς στο νέο τους album "11:11" αποτίουν φόρο τιμής στις μεγαλύτερες επιρροές τους (βλ. Santana, Jimi Hendrix, Pink Floyd κ.α.), πόσο τους άρεσε στην Ελλάδα (είναι και οι δύο vegan) "the fava beans and the horta".

Στο τέλος του live όλοι είχαν σηκωθεί όρθιοι και χόρευαν μαζί τους, μπροστά μια παρέα αγοριών, παραμέρισε τα κολωνάτα ποτήρια και χτυπούσε παλαμάκια στη Gabriela σαν να ήταν στα μπουζούκια.

Στο βάθος ένα ζευγάρι φιλιόταν με πάθος.

 
ΥΓ: Note to self: όταν τραβάμε video δεν βάζουμε τα δαχτυλάκια μας πάνω στο μικρόφωνο της κάμερας. 
ΥΓ2: Είχα να γράψω 4 μήνες. Μου λείπει. Πολύ. Θα επανέλθω. Promise. Μέχρι τότε, Άκου Αυτό.

Bon Jovi (live review)

Πότε: Τετάρτη 20 Ιουλίου 2011, ΟΑΚΑ

Εγώ σ'αυτά τα "μαζικά" που σνομπάρουν οι κουλτουριάρηδες πηγαίνω πάντα, ξέρετε. Δε λέω, κι εγώ προτιμώ το... σινεμά της γειτονιάς, μία στο τόσο όμως χρειάζεται κι ένα... blockbuster σε multiplex. Έτσι όταν βρέθηκα, απρόσμενα, με δύο προσκλήσεις για το live των Bon Jovi στην Αθήνα, δε με χάλασε καθόλου. Η πλάκα όμως είναι ότι μέχρι και την ημέρα της συναυλίας νόμιζα ότι τα εισιτήριά μου ήταν για αρένα. Κι έφυγα από το σπίτι έτοιμη για ταλαιπωρία, ζέστη, ιδρώτα, ποδοπάτημα και ξενύχτι. Αλλά φίλε, τα εισιτήριά μου ήταν για καθήμενους! [στιγμή ευτυχίας 1] Και μάλιστα VIP! [στιγμή ευτυχίας 2] Με open bar! [υπέρτατη ευτυχία] Και τσάμπα φαί! [απόλυτη ευτυχία]





Μην πιστεύοντας την τύχη μας και νιώθοντας σαν χωριατάκια που πάνε πρώτη φορά στην πόλη, περάσαμε τη θύρα τη στιγμή που ξεκινούσε το live και αντικρύσαμε χιλιάδες κόσμου να χειροκροτά σεληνιασμένο τον μαυροντυμένο Jon. "Finally we're here! This isn't television! We're really here!"

[χαμός]

Όποιος έχει δει εκείνο το επεισόδιο του How I Met Your Mother με το "get psyched mix" του Barney, ξέρει ότι μόνο η φράση "Shot through the heart and you're to blame - you give love a bad name" αρκεί. Περάσαμε όλη τη συναυλία έτσι. "Psyched".

Οι Bon Jovi δεν πουλάνε μούρη. Δεν είναι cool. Δεν νομίζουν ότι μπορούν να σώσουν τον κόσμο (βλ. U2). Δεν προσποιούνται. Έρχονται από μία άλλη εποχή, πιο αγνή, πιο απλή, πιο happy. Όταν τραγουδούσα με όλη τη δύναμη της φωνής μου το "Always" δεν περίμενα να συγκινηθώ τόσο πολύ, αλλά κόντεψα να τα μπήξω και να γίνω ρεζίλι στο... "V.I.P." entourage μου. Δε βαριέσαι..., σίγουρα κι εκείνοι έκαναν πάρτυ στο σχολείο και περίμεναν μέχρι το τέλος "πότε θα βάλει μπλουζ". (μετά μεγαλώσαμε, γίναμε too cool και κόψαμε τα blues στα πάρτυ.)

Στα 49 του, ο Jon Bon Jovi, περιφερόταν -με δερμάτινο, μακρυμάνικο πουκάμισο- στη σκηνή με άνεση τριαντάρη, χοροπηδούσε, μιλούσε συνέχεια στο κοινό "I've always wondered what it'd be like to make a Greek girl scream!" [χαμός] "Ο μόνος άνδρας που έχει το δικαίωμα να τραγουδά το I'll be there for you, χωρίς να θεωρείται φλώρος" ήταν άψογος επαγγελματίας, είχε εξαιρετική χημεία με όλο το συγκρότημα και κυρίως: χαμογελούσε... Και οι από κάτω; Τον αποθέωσαν, τον τράβηξαν με τις κάμερες και τα κινητά τους, του πέταξαν λουλούδια (!) στο "Bed Of Roses", τον χειροκρότησαν με όλη τους τη δύναμη όταν έσκασε στη μέση της αρένας με μία ελληνική σημαία που έγραφε "Livin' On a Prayer" και ακολούθησαν όλες τις προσταγές του "χέρια ψηλά - πάμε - δεξιά αριστερά - εεεε- οοοο".



Μετά από 2,30 ώρες μουσικής αναδρομής (εδώ το setlist) οι Bon Jovi υποκλίθηκαν, μας χαιρέτισαν και αποσύρθηκαν στα παρασκήνια (υποψιάζομαι για ένα παγωμένο ντους).

Φύγαμε τραγουδώντας, με χαμόγελο στα χείλη.

ΥΓ: Από τα πιο εντυπωσιακά video wall που έχω δει ποτέ, respect στις live κάμερες, το σκηνοθέτη και όλο το στήσιμο και μοντάζ. Απίθανο.

"Have a nice day".