18/07/2013

Ejekt Festival 2013 (live review)

Πότε: Τρίτη 16 Ιουλίου 2013, Πλατεία Νερού
Λες και ήταν συνεννοημένοι: την ίδια εβδομάδα που ο Roger Waters πηγαινοερχόταν από το ΟΑΚΑ στο Terra Vibe και τα ίσα πίσω, οι Palma Violets ακύρωσαν την εμφάνισή τους στο Ejekt, και οι (ήδη εκνευρισμένοι με την αποχώρηση των Happy Mondays από το line-up) φεστιβαλιστές κατέφθαναν την Τρίτη στην πλατεία Νερού, νιώθοντας προδομένοι, αλλά ευγνώμονες που τουλάχιστον δεν ακύρωσαν οι Pet Shop Boys ή ο James Blake –αναλόγως τα γούστα.
Τα Ελληνικά acts τα είδε, όπως ήταν αναμενόμενο, πολύ λίγος κόσμος, καθώς πέρα από το ότι ήταν Τρίτη –εργάσιμη- δυστυχώς η πρόσβαση στο χώρο γίνεται (αν δεν έχει κάποιος αυτοκίνητο) με τα δύο πιο αργά μέσα συγκοινωνίας, το τραμ και το λεωφορείο. Οι Wedding Singers, που αντικατέστησαν τελευταία στιγμή τους Palma Violets, οι Bittersweet, οι Jamming Funkers και οι Viper Vikings παρουσίασαν από ένα 15λεπτο σετ ο καθένας και προθέρμαναν όσους φρόντισαν να έρθουν από τις 8 παρά για τον James Blake.

Κάτι που δεν συνειδητοποιούν πολλοί είναι πως το να αποκομίσεις την καλύτερη δυνατή εμπειρία σε ένα live δεν εξαρτάται μόνο από τον καλλιτέχνη, τη θέση σου στο χώρο και τον ήχο, αλλά σε μεγάλο βαθμό και από το κοινό. Όπως μπορεί να σου τη χαλάσει ένας μεθυσμένος που πέφτει συνέχεια πάνω σου και ξεφωνίζει ασυναρτησίες, το ίδιο μπορεί να σε αποσυντονίσει και μια παρέα που κανονίζει δίπλα σου τις καλοκαιρινές διακοπές της και δεν προσέχει καθόλου τι συμβαίνει on stage. Δε θέλω να βγάλω τον εαυτό μου απέξω (γιατί κι εγώ μίλαγα αρκετά κατά τη διάρκεια του live) αλλά δεν μπορώ να μην κάνω και τη σύγκριση με την πρόσφατή μου εμπειρία στο Werchter, όπου το set του Blake είχε εντελώς διαφορετική δυναμική, σε κλειστό χώρο, με πολύ πιο «φρόνιμο» κοινό και μες στα σκοτάδια, με τα laser -που εδώ χάνονταν στο φως της ημέρας- να κινούνται στο ρυθμό του εκκωφαντικού (με την καλή έννοια) μπάσου. Σε αντίθεση με το κοινό του Ejekt, τόσο ο Blake όσο και οι συνεργάτες του, που τον συνόδευαν στα drums και την κιθάρα, ήταν πλήρως προσηλωμένοι σ’αυτό που είχαν έρθει να παρουσιάσουν και η φωνή του ακόμα και στα δύσκολα γυρίσματα ήταν αψεγάδιαστη –ταλέντο από τα λίγα. Λιώσαμε με τα "I Never Learnt To Share", "To The Last" και "I Am Sold", σπρώξαμε τους μπροστινούς μας για να τον χαζεύουμε από ακόμα πιο κοντά στο "Limit To Your Love", χορέψαμε στο "Voyeur" και τραγουδήσαμε τα "Wilhem Scream" και "Retrograde", κοιτάζοντάς τον με στοργή. (Μετά από σύντομο poll σε δείγμα του γυναικείου κοινού, όχι, δεν τον βρίσκουμε καθόλου φλώρο.)
Η επόμενη εμφάνιση κατέληξε να είναι η πιο πολυσυζητημένη και προσωπικά ακόμα δεν έχω αποφασίσει ποια είναι η σωστή απάντηση. Δεν ξέρω καν αν υπάρχει σωστή απάντηση, εδώ που τα λέμε. Η αλήθεια πάντως είναι πως όταν μάθαμε πως ο Peter Hook να καλύψει το κενό που δημιούργησαν στο line-up οι Happy Mondays, δεν είχαμε ιδέα τι να περιμένουμε και νομίζαμε πως θα πηγαίναμε για μπίρες περιμένοντας να περάσει η ώρα μέχρι τους Pet Shop Boys. Η αλήθεια είναι ότι πήγαμε για μπίρες, αλλά γυρίσαμε τρέχοντας γιατί το πρώτο τραγούδι ήταν το "Love Will Tear Us Apart" (το οποίο μάλιστα προλόγισε εντελώς γραφικά λέγοντας "ο Bez (σ.σ.: των Happy Mondays) μου είπε να σας πω πως είναι πολύ στεναχωρημένος που δεν μπόρεσε να είναι εδώ απόψε και να σας παίξω ένα γ*μάτο τραγούδι".
Ναι, όλο αυτό που συνέβαινε ήταν κάπως αστείο. Ναι, δεν είχε φωνή. Ναι, ήταν αχρείαστα ποζεράς στη σκηνή. Αλλά. Ήταν καλοκαριάκι, ήμασταν με τους φίλους μας, από πάνω μας είχαμε τον ουρανό, λίγο πιο πέρα τη θάλασσα, μπροστά μας είχαμε τον μπασίστα των New Order και τραγουδούσαμε "I used to think that the day would never come, I’d see delight in the shade of the morning sun" ("True Faith") και "tell me how does it feel to treat me like you do" ("Blue Monday"). Ας θυμηθούν οι έξαλλοι με τον Peter Hook ότι πέρυσι στο Ejekt είχαμε (πάλι) James. Πρόπερσι (πάλι) Aviv Geffen. Ε φέτος ζήσαμε αυτό –ας είναι.
Μετά ήταν σαν να διεκόπη η συναυλία για διάλειμμα για διαφημίσεις. Ο Faith SFX μετέτρεψε το στόμα του σε beatbox και για 20 λεπτά ήταν σαν να παρακολουθούμε το «Ελλάδα έχεις ταλέντο» -ειδικά όταν έβαλε το μικρόφωνο στο λαιμό του και συνέχισε το beatboxing με το στόμα κλειστό σαν εγγαστρίμυθος (που πέρα από πολύ τρομακτική λέξη είναι και πολύ τρομακτική ικανότητα). Αν μου έμεινε κάτι από τα τραγούδια αυτό είναι το "I Like To Move It" που δε λέει να ξεκολλήσει από το κεφάλι μου ακόμα και μία ολόκληρη μέρα μετά.
Το show των Pet Shop Boys (που ξεκίνησε με καθυστέρηση 40 περίπου λεπτών) ήταν μια φαντασμαγορική μουσικοχορευτική extravaganza που περιλάμβανε από εκκεντρικά κοστούμια και σουρεαλιστικά καπέλα, μέχρι video art υπερπαραγωγές, χορευτικά της Pina Bausch (κλεμμένο) φώτα, laser show και δύο χορευτές ντυμένους Μινώταυρους. Ο 53χρονος Chris Lowe στα synthesizers και ο 60χρονος αλλά ακμαιότατος Neil Tennant, με φωνή καμπάνα (ίδια και απαράλλακτη με τα albums –απίστευτο), παρουσίασαν αρχικά κομμάτια από το νέο τους δίσκο "Electric" και αφιέρωσαν το τελευταίο μισάωρο σε όλα τα dance anthems που τους καθιέρωσαν: "Love etc'", "Rent", "Domino Dancing", "It's a Sin", "Always On My Mind", "Go West" (aka «οέ τριφυλλάρα μου»), "West End Girls" και στο τέλος μας έλουσαν κομφετί. Οι fans έφυγαν κατενθουσιασμένοι, οι λιγότερο fans εντυπωσιασμένοι, οι haters από την άλλη γκρίνιαζαν επειδή, λέει, είναι playback.
 
Το ζουμί; Το φετινό Ejekt έκανε ομολογουμένως κάποιες αψυχολόγητες κινήσεις στην προσπάθειά του να κλείσει ένα line-up με «λίγο απ’όλα», αλλά σε επίπεδο event ήταν, όπως πάντα, πολύ καλά οργανωμένο και έτοιμο να φιλοξενήσει πολύ περισσότερο κόσμο από αυτόν που δυστυχώς τελικά παρεβρέθηκε. Όσο για τα live, πάντα θα βρεθεί κάποιος να γκρινιάζει, οπότε ας συμφωνήσουμε όλοι τουλάχιστον ότι η Πλατεία Νερού είναι ο καλύτερος θερινός συναυλιακός χώρος που έχουμε αυτή τη στιγμή στην Αθήνα και με μερικές παρεμβάσεις (ένα πιο οργανωμένο parking) και βελτιώσεις (πχ βρύσες για να μπορείς να πλύνεις τα χέρια σου) δεν θα έχει σε τίποτα να ζηλέψει αντίστοιχους χώρους του εξωτερικού.
Φωτογραφίες: Θοδωρής Μάρκου 
also published on jumpingfish.gr
Θέλεις να γράψεις για το Άκου Αυτό; Suggest a band! 

No comments:

Post a Comment