Άκου αυτό ♫

The Black Keys (live review)

2012-02-19T19:30:00.000+02:00

Πότε: Πέμπτη 9 Φεβρουαρίου 2012, Alexandra's Palace, Λονδίνο

Πρόλογος: Πίσω στα μέσα Νοεμβρίου, μια εφαρμογή, το Drinkify, με εξέπληξε ευχάριστα, καθώς μου έμαθετο καινούργιο single της αγαπημένης μου (τα τελευταία 2-3 χρόνια) μπάντας.Μπαίνοντας λοιπόν στο site του συγκροτήματος, βλέπω όχι μόνο ότι βγάζουνκαινούργιο album, αλλά ότι κάνουν και τουρνέ στην Ευρώπη στις αρχές του 2012.Στην ΕΥΡΩΠΗ ΣΤΙΣ ΑΡΧΕΣ ΤΟΥ 2012. Δυστυχώς, η παρουσία μου στον εργασιακό χώρομε απέτρεψε από το να κρεμαστώ σα νυχτερίδα από το ταβάνι (το κάνω όταν είμαιχαρούμενη). Αντ' αυτού, λέω ΚΛΕΙΝΩ ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ ΟΛΑ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΝΕ ΟΛΑ ΣΤΟ ΚΑΛΟ, εγώθα πάω να τους δω, χέσε την άδεια, όσο-όσο πληρώνω να πετάξω το κυλοτάκι μουστον Dan καιαπό δω παν κι άλλα. Το Μιλάνο δε μας βόλεψε -damn you easyjet- το Λονδίνο είχε δύο εμφανίσεις, εκ των οποίων η μία sold out. Το site έλεγε ότι θα γινόταν στο Alexandra’s Palace. Που σκατά είναι αυτό, δεν είναι και κανά θέατρο ξακουσμένο καιγνωστό, πάει στο καλό θα το βρούμε, καλή διάθεση να υπάρχει και τα συναφή. Κλείνω δύο εισιτήρια, στέλνω στον έτερο τηςπαρέας το νέο CD για να μάθει τους στίχους απ έξω, κλείνω άδεια και πλέονετοιμάζομαι ψυχολογικά για την απόβασή μου στο Λονδίνο και για το να ακούσωτους Black Keys. Και τα δύο για πρώτηφορά στη ζωή μου. Δάκρυ συγκίνησης.

Ψητό:ΠΟΛΥ ΚΡΥΟ. Το "δεν-πειράζει-θα-το-βρούμε-στο-κέντρο-θα-ναι-μωρέ-θα-ναι-κανά-καινούργιο-κοτζάμ-Black-Keys-σιγά-μην-παίζανε-στου-διαόλου-την-κάλτσα"Alexandra’s Palaceήταν όντως στου διαόλου την κάλτσα. Ζώνη 5,το 'μαθα κι αυτό. Και σκέψου ότι περπατήσαμε ανηφορ-γ-ιές κατηφορ-γ-ιές με ταπόδια. ΜΕ ΤΑΠΟΔΙΑ. Και με -5 βαθμούς και υγρασία τρυπάνι στο κόκκαλο. Ναπροσθέσω εδώ ότι περιμέναμε από τις 5:30 έξω από το Ally Pally (πόσο λοκάλι πια) για να πάρουμε τα εισιτήριαστις 6:30 και να μπούμε σε ένα venueπαγωμένο στο οποίο δε διανοηθήκαμε να βγάλουμε τα παλτό μας ούτεστιγμή. Πραγματικά, δεν τα βγάλαμε καθόλου.

Το showτο άνοιξαν οι Bandof Skulls. Καλούτσικοι, ξεκινούν με ωραία μπλουζακόρντα, μετά το χάνουν λίγο και πλατειάζουν. Ο δε κιθαρίστας άλλαζε κιθάρες σεκάθε κομμάτι, μέσα στο ίδιο κομμάτι, ταλαιπώρια σκέτη. Δεν πειράζει καλά να ναιτα παιδιά, μας δώσανε και τσάμπα CD και έχουν γυναίκα μπασίστρια (+10 στο cool-ο-μετρο).

Όσο περνούσε η ώρα τόσο η αγωνία και τα καρόπουκάμισα πολλαπλασιάζονταν - ήταν το ανεπίσημο dress code της συναυλίας.Είχαμε καθήσει μπροστά μπροστά και ελαφρώς πλαγίως για να μην πέσουν πάνω μαςόλοι. Τελικά κάναμε την καλύτερηεπιλογή, καθώς και σούπερ θέα είχαμε και δίπλα μας καθόταν κυρίες καικύριοι...

[drumroll]

O Ronnie Wood.

Κατά τις 9:15 λοιπόν τα φώτα χαμηλώνουν. Οιβοηθοί βγάζουν τα καλύμματα από τα μουσικά όργανα.

Και βγαίνουν τα ινδάλματα. Συγγνώμη αν ειμαιυπερβολική, αλλά η συγκίνησις βλέπετε. Συνοδεύονται από έναν ακόμη μπασίστα καιέναν πληκτροκιθαρίστα. Από το πρώτο κομμάτι δείχνουν τις προθέσεις τους.Επίσης, από το πρώτο κομμάτι χάνονται τα γυαλιά του ντράμερ κάπου μεταξύυπερπροσπάθειας και πόρωσης. Λέγοντας μόνο«Goodevening, we are the Black Keys from Akron, Ohio” μας πέταξαν στα μούτρα ένα Howlin’ for you.

Αυτός ο γλυκός και ανιδιοτελής έρωτας επί τηςηλεκτρικής κιθάρας συνεχίστηκε καθ’ όλη τη διάρκεια της συναυλίας. Δεύτεροκομμάτι My Next Girl. Έχω βγάλει το ξυραφάκι και κόβω τις φλέβεςμου μία μία. Ο Dan κάνει τα δικά του στην σχεδόν κατεστραμμένη του κιθάρα καιο Pat με μετρημένη ρυθμικά και σαρωτική ενεργειακά συνοδεία στα ντραμς, όπωςακριβώς πρέπει για ένα τραγούδι με τόσο εμφανείς μπλουζ καταβολές. My Next Girl, will be nothing like my ex girl,I made mistakes back then I’ll never do it again. Κι εγώκρεμασμένη στα κάγκελα (πάντα με το παλτουδάκι μου) να ουρλιάζω τους στίχους.

Το ρεπερτόριο περιείχε τα νέα τους κομμάτιακυρίως: Gold on theCeiling, Run RightBack to Her, Money Maker.

Σε κάποια στιγμή, οι δύο συνοδευτικοίεγκαταλείπουν και μένουν τα δύο τους. Η αρχική μορφή της μπάντας. Ο Pat και ο Dan. Και εκεί αρχίζει οπόλεμος. Ακούγοντας τις 2 πρώτες συγχορδίες γίνεται της μουρλής.

Your touch. Προσωπικόαγαπημένο.

Ποτέ μια μπάντα με κιθάρα και με ντραμς μόνοδε γέμισε τόσο πολύ ένα χώρο. Τα κυριότερα από Attack & Release και Rubber Factory και ThickFreakness (λατρεία μόνο για το ομώνυμο τραγούδι) σε πολύ δυνατές live εκδόσεις. Συνεχίζω ναουρλιάζω, εννοείται χωρίς καμία αιδώ. Κοιτάζω γύρω. Δεν είμαι η μόνη. Μια χαρά.

Όταν επιστρέφουν τα υπόλοιπα μέλη συνεχίζεταιτο μουσικό ντελίριο. Αρχίζει και το crowdsurfingαπό αρκετούς τολμηρούς, οι οποίοι προσγειώνονται από την ασφάλειακακήν κακώς. Επίσης εκτοξεύεται και ένα σουτιέν στη σκηνή. Very Classy.

Στο δε Little Black Submarines τα σχόλιαπεριττεύουν. Όλοι και όλα στον αέρα.

Και τελευταίο κομμάτι του set το Lonely Boy.

Δε θα μπορούσε να μην υπάρχει και encore. Απλά δεν μπορούσε.

Tighten Up

She’s Long Gone (προσκύνησα)

Everlasting Light (φωτίστηκε ο τόποςμε τη δισκομπάλα)

Ι Got Mine (άφησα τακόκκαλά μου).

Και για φινάλε αυτό

Επίλογος: Εξαιρετικός ήχος. Εξαιρετικός. Τολμώ να πω ότι αν δεν τους δειςζωντανά, δεν
καταλαβαίνεις την ενέργεια που έχουν.

Έξωστρωμένο χιόνι. Charter buses να μας κατεβάσουνστο μετρό για να μη χάσουμε τον τελευταίο συρμό. Χαμόγελο μέχρι σήμερα ώς τααυτιά.

post by @villou | φωτογραφία: www.limpidgreen.com

CHROMATICS

2012-02-18T11:48:00.000+02:00

Ποιος: Οι CHROMATICS (Facebook | MySpace) είναι ένα συγκρότημα από το Portland του Oregon

Genre: synth-pop, post-punk, italo-disco, (το νέο single τους θυμίζει έντονα Keep Shelly In Athens)

Trivia: Ξεκίνησαν με τελείως διαφορετική σύνθεση από τη σημερινή και αρχικά έπαιζαν punk και noisy-pop. Αφού το συγκρότημα κυκλοφόρησε δύο albums και άλλαξε σύνθεση καμιά δεκαριά φορές (από τα αρχικά μέλη παρέμεινε μόνο ο κιθαρίστας Adam Miller) τελικά το γύρισε στην italo-disco και υπέγραψε με την δισκογραφική Italians Do It Better, με την οποία κυκλοφόρησε το 2007 το "Night Drive" - και μέσα στις επόμενες εβδομάδες το "Kill For Love". Συχνά το όνομά τους αναφέρεται δίπλα στους Glass Candy -καθώς ο Johnny Jewel είναι μέλος και των δύο συγκροτημάτων- και τους Desire (βλ. "I don't eat, I don't sleep, I do nothing but think of you") το side project των Johnny Jewel και Nat Walker. Αναρωτιέσαι γιατί το όνομα σου είναι οικείο: το "Tick of the Clock" -όπως και το Under Your Spell) ήταν στο soundtrack του "Drive" (τ α ι ν ι ά ρ α).

Άκου Αυτό: αν οι φίλοι σου σε φωνάζουν "(παλιο-)hipster".

Like Άκου Αυτό ♫ on Facebook

Άκου Αυτό ♫ on Facebook

2012-02-13T21:07:00.000+02:00

Και που λέτε, είχα ένα group στο Facebook, είχε μαζέψει γύρω στα 2.000 άτομα και όχι ότι το χρησιμοποιούσα πολύ, αλλά να, μια στο τόσο μπορούσα να στείλω ένα μήνυμα σε όλους και να τους πω "σταμάτα ό,τι κάνεις και άκου αυτό!" ή να τους καλέσω σε κάποιο party (γιατί τα κάνω κάτι τέτοια, κι ας μην είναι του παρόντος - γιατί όλοι ξεχνάνε τις μιζέριες τους και περνάνε καλά) ή να τους πω για μια συναυλία που πήγα ή να τους φτιάξω μια playlist που να ταιριάζει με τον καιρό.

Και το Σάββατο ξύπνησα και το group δεν υπήρχε, ή μάλλον υπήρχε αλλά είχε γίνει λέει "migrate" λέει και οι 2.000 είχαν γίνει 2. Δύο.

Οπότε αν είστε κι εσείς σ'αυτόν το "διάολο" που μας έχει φάει τη ζωή κάντε ένα Like να σας έχω όλους μαζεμένος σας σπαμάρω σαν άνθρωπος. ...ή blog.

Άκου Αυτό ♫ on Facebook

Jagwar Ma

2012-02-12T13:58:00.004+02:00

Ποιος: Jagwar Ma (Facebook | YouTube) είναι το νέο music project του Jono Ma από την Αυστραλία

Genre: indie pop, surf-rock, synth pop, chillwave. Μια μείξη Beatles, Beach Boys, Charlatans, Beck...

Trivia: Το μόνο που βρίσκει κανείς για το συγκρότημα online είναι πως ο Jono Ma έπαιζε παλιότερα με ένα band ονόματι Lost Valentinos και πως τα φωνητικά ανήκουν σε έναν τύπο που λέγεται Gabriel Winterfield. Στο Facebook τους γράφουν πως κατάγονται από την... Ανταρκτικτή. Το πρώτο δείγμα δουλειάς τους είναι το "Come Save Me", που κυκλοφορεί μαζί με το B-side "What Love?" στις 27 Φεβρουαρίου, από την The Blue Rider.

Άκου Αυτό: και βγες για λίγο από τον βούρκο. Δυνάμωσε. Είσαι σε μια παραλία, το αεράκι σου χαϊδεύει το πρόσωπο. Κάποιοι στο βάθος κάνουν surf.

Maïa Vidal

2012-02-05T21:46:00.003+02:00

Ποιος: Η Maïa Vidal (Facebook | YouTube) είναι μια Γαλλο-Αμερικανίδα που μένει στη Βαρκελώνη.

Genre: folk, indie

Trivia: Γεννήθηκε το 1988 στην Santa Barbara της California, αλλά σε μικρή ηλικία μετακόμισε στη Νέα Υόρκη, όπου ξεκίνησε να μαθαίνει βιολί. Το πρώτο της συγκρότημα ήταν ένα γυναικείο... punk group, ονόματι Kiev, με το οποίο περιόδευσε για λίγο μαζί με τους Bad Religion και τους Gogol Bordello. Έπειτα βαφτίστηκε Your Kid Sister και βάλθηκε να διασκευάζει punk κομμάτια των RANCID, μετατρέποντάς τα από επιθετικά και "φασαριόζικα" σε... γλυκά νανουρίσματα. To 2009 μετακόμισε στη Βαρκελώνη, όπου η Desigual (ναι, αυτή με τα παρδαλά ρούχα) της ζήτησε να "ντύσει" μουσικά τη νέα διαφημιστική της καμπάνια για τη σειρά "Dreams 2011". Την ημέρα των 23ων γενεθλίων της, το 2011, άλλαξε το όνομά της σε Maïa Vidal και λίγο αργότερα κυκλοφόρησε το album "God Is My Bike", στο οποίο περιέχεται και το "Follow Me", που άκουσες τις προάλλες στο ραδιόφωνο και σου 'χει κολλήσει.

Άκου Αυτό: και... tweetαρέ το "σε ώρα αιχμής".

Soko

2012-02-05T17:38:00.004+02:00

suggestion by .

Ποιος: Soko (Facebook | YouTube) είναι το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο της Stéphanie Sokolinski από το Bordeaux της Γαλλίας.

Genre: indie folk, σαν Eels με γυναικεία φωνητικά.

Trivia: Γεννήθηκε το '86. Στα 16 της το 'σκασε από το σπίτι, παράτησε το σχολείο και πήγε στο Παρίσι για να γίνει ηθοποιός. Τελικά δεν κατάφερε ποτέ να τελειώσει τις σπουδές της και αφού έπαιξε σε μερικές γαλλικές ταινίες, προτίμησε να ασχοληθεί με τη μουσική. Το 2007 το τραγούδι της "I'll Kill Her" - χάρη στον "θα-τη-σκοτώσω-τη-σκύλα" στίχο του και το so cute γαλλικό accent της- έγινε hit στη... Δανία, το Βέλγιο, την Αυστραλία και την Ολλανδία. Μετά από μια σειρά live εμφανίσεις - μεταξύ άλλων έχει παίξει ως support για την M.I.A., τον Pete Doherty, και τους Nouvelle Vague- άρχισε να ηχογραφεί το debut album της. Στις αρχές του 2009, έφαγε άλλη μια φρίκη και ανέβασε ένα post στο MySpace της που έλεγε ότι "πέθανε" και ότι θα τα παρατήσει γιατί η μουσική βιομηχανία παραείναι τρομακτική. Τελικά, άλλαξε γνώμη, "ξαναγεννήθηκε" και τον Αύγουστο του 2011 ανακοίνωσε την κυκλοφορία του πρώτου της δίσκου "I Thought I Was An Alien". Ψάξτε το από αύριο, 06/02.

Άκου Αυτό: cause she's an adorable little weirdo.

suggestion by .

Lana Del Rey

2012-01-29T20:43:00.001+02:00

Ποιός: Η Lana Del Rey (κατά κόσμον Elizabeth Grant) (YouTube | Facebook) είναι μια τραγουδίστρια/μουσικός/μοντέλο/ανερχόμενη star από την Νέα Υόρκη.

Genre: indie pop

Trivia: Αν και το λάγνο ύφος της -ΟΚ και τα φουσκωμένα χείλη της- την κάνουν να δείχνει μεγαλύτερη, είναι μόλις 25 ετών. Ο μπαμπάς της είναι πλούσιος και όταν ήταν μικρή την έστειλε σε boarding school και επιχείρησε να την σπουδάσει, αλλά εκείνη ξεκίνησε το αλκοόλ και τα ναρκωτικά και τα παράτησε όλα για να γίνει τραγουδίστρια (σύμφωνα με τη Wikipedia πάντα). Όλο το buzz ξεκίνησε στα τέλη του 2011 όταν αποφάσισε να ανεβάσει το τραγούδι της Video Games στο YouTube. Η, κατά κοινή ομολογία, υπερ-κομματάρα έκανε τους bloggers να αφηνιάσουν και μέσα σε λιγότερο από ένα μήνα η... Lizzy στέφθηκε το next big thing του 2012, χαρακτηρίστηκε "self-styled gangsta Nancy Sinatra", έγινε shared στο Facebook δισεκατομμύρια φορές και όταν πλέον εμφανίστηκε online και το Blue Jeans, αρχίσαμε όλοι να παραμιλάμε το όνομά της στους διαδρόμους συνέχεια, σαν αυτιστικά.

Επειδή όμως οι hipsters έγιναν έξαλλοι που "ξαφνικά μου έμαθαν όλοι τη Λάνα", σύντομα δημιουργήθηκε ένα κύμα αντιπάθειας προς το πρόσωπό της, η Lifo έσπευσε να πληροφορήσει τους αναγνώστες της ότι το Video Games είναι αντιγραφή του Δρόμοι Που Αγάπησα της Ελένης Βιτάλη (#gelaeiokosmos) και όταν η δόλια εμφανίστηκε (και τα έκανε ολίγον-τι σαλάτα) στο Saturday Night Live, οι ίδιοι που τον Σεπτέμβριο έπιναν νερό στο όνομά της, την αφόρισαν και τη βάφτισαν "ατάλαντη" και "εμπορική". Ευτυχώς λίγες μέρες αργότερα κυκλοφόρησε το debut album της και έχει μέσα τόσα διαμαντάκια που ειλικρινά πλέον, το πιστεύω, ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ να μη σ'αρέσει η Lana Del Rey, εκτός αν έχεις πρόβλημα ακοής (ή στον εγκέφαλο). Haters, #pestenamefate, μπορείτε να λέτε ό,τι θέλετε - η απάντησή μου θα είναι πάντα fuck yeah lana del rey. Κι όσον αφορά το album, το review του BBC με καλύπτει πλήρως.

Άκου Αυτό: γιατί καμιά άλλη δεν ξελιγώνεται έτσι στο μικρόφωνο.

Porcelain Raft

2012-01-24T23:53:00.001+02:00

Ποιος: Porcelain Raft (MySpace | Facebook) είναι το καλλιτεχνικό όνομα του Mauro Remiddi

Genre: dream pop

Trivia: Γεννήθηκε στη Ρώμη αλλά μένει στο Λονδίνο. Ασχολείται με τη μουσική εδώ και 27 χρόνια αλλά ως Porcelain Raft, κυκλοφορεί την πρώτη του δισκογραφική δουλειά "Strange Weekend" αυτό το μήνα. Μέχρι τον Μάρτιο θα συνοδεύει στα live τους τους M83. Το πρώτο single λέγεται "Put Me To Sleep" αλλά μπορείτε να ακούσετε και ολόκληρο το album, αφού είναι available για streaming στο (πόσο-αγαπώ-αυτό-το-site) hypem.

Άκου Αυτό: και όνειρα γλυκά.

"και νυστάζω, έλα κλείσε μου το φως"

Michael Kiwanuka

2012-01-20T22:53:00.002+02:00

Ποιός: Ο Michael Kiwanuka (Facebook | YouTube) είναι ένας Βρετανός μουσικός -με καταγωγή από Uganda-, και φετινός νικητής του BBC Sound of 2012.

Genre: "παλιομοδίτικη" soul (βλέπε Bill Withers και Otis Redding, ο οποίος αποτελεί τη μεγαλύτερή του επιρροή - εμένα, η φωνή του μου θύμισε και τον Tunde Adebimpe των TV on The Radio, but maybe that's just me).

Trivia: Μεγάλωσε με Radiohead και Nirvana μέχρι που έπεσε στα χέρια του μια συλλογή με σπάνιες ηχογραφήσεις του Otis Redding, οι οποίες του άλλαξαν τη ζωή. Αν και κανείς δεν ήξερε (ή προσπαθήσει να προφέρει) το όνομά του μέχρι τις 6 Ιανουαρίου που ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα του BBC Sound of 2012, ο Kiwanuka τo 2011 ήταν support στην περιοδεία της Adele και το καλοκαίρι κυκλοφόρησε και το πρώτο του single "I'm Getting Ready". Το debut album του "Home Again" αναμένεται στις 23 Μαρτίου, ενώ με την Communion Records έχει κυκλοφορήσει και δύο EPs. Α. Και είναι μόνο 24.

Άκου Αυτό: όταν μετά από μία κουραστική μέρα, γυρνάς (επιτέλους) σπίτι.

The Pierces

2012-01-14T18:52:00.002+02:00

Ποιος: Οι The Pierces (Facebook | YouTube) είναι οι αδερφές Allison Margaret και Catherine Eleanor Pierce από το Birmingham της Alabama.

Genre: folk rock, psychedelic

Trivia: Γεννήθηκαν και οι δύο τη δεκαετία του '70. Οι γονείς τους ήταν hippies, ο μπαμπάς μουσικός και η μαμά ζωγράφος. Άρχισαν μουσική, χορό και μπαλέτο από πολύ μικρές, το ένα έφερε το άλλο και το debut album τους με τίτλο απλά "The Pierces" κυκλοφόρησε το 2000. Έκτοτε έβγαλαν άλλους δύο δίσκους, αλλά για χρόνια δεν μπόρεσαν να κάνουν το "μπαμ", με εξαίρεση το single τους Boring που είχε πιασάρικο στίχο και... σεξουλιάρικο video clip. Έχουν εμφανιστεί σε επεισόδια του Gossip Girl και του Dexter, ενώ το τραγούδι τους, Secret, είναι το theme song της τηλεοπτικής σειράς Pretty Little Liars. To 2011 ήταν η χρονιά τους: κυκλοφόρησαν το "You & I", έκαναν την πρώτη τους περιοδεία στην Αγγλία, εμφανίστηκαν στο Glastonbury και, στο iTunes Festival, έπαιξαν support στους Coldplay. Κι ένα κουτσομπολιό: η Catherine τα έχει με τον κιθαρίστα των Strokes.

Άκου Αυτό: To single τους You'll Be Mine συνέχεια, πρωί-μεσημέρι-βράδι, για πάντα.

Niki & The Dove

2012-01-09T01:44:00.001+02:00

Ποιός: Οι Niki & The Dove (Facebook | YouTube) είναι o Gustaf Karlöf και η Malin Dahlström από το Gothenburg της Σουηδίας.

Genre: "flamboyant pop" με φωνητικά τύπου Lykke Li, Bat For Lashes, Oh Land, Zola Jesus.

Trivia: Γνωρίστηκαν το 1999 στο Gothenburg. Τότε έγραφαν μουσική για θέατρο. Το 2007 συμμετείχαν και οι δύο σε ένα folk συγκρότημα ονόματι The Dora Steins (but no one cared). Και τώρα ήρθαν πέμπτοι στο poll του BBC για το Sound of 2012 (για την ιστορία, πρώτος φέτος ήρθε ο Michael Kiwanuka) και την άνοιξη κυκλοφορούν το debut album τους, με τίτλο "Niki & The Dove". Το πρώτο τους single Dj, Ease My Mind αναμένεται επισήμως στις 26 Φλεβάρη, αλλά φιγουράρει ήδη ως "track of the day" σε μουσικά sites και blogs.

Άκου Αυτό: γιατί φέτος, θα παίζει παντού.

Oh Dj, ease my mind will you.
Play that song againcause we were in love
Before, before the rain beganand if I cry out, cover my ears.

Birdy

2012-01-07T18:30:00.000+02:00

Ποιός: Birdy (Facebook | YouTube) είναι το stage name της Jasmine van den Bogaerde από το Lymington της Αγγλίας.

Genre: Πιάνο και φωνή. Back to basics.

Trivia: Η "Birdy" γεννήθηκε το 1996 (φίλε, ναι, είναι τόσο μικρή). Έμαθε να παίζει πιάνο όταν ήταν 4 και να γράφει δικά της τραγούδια όταν ήταν 7. Το 2008, στα 12 της, κέρδισε το μουσικό διαγωνισμό Open Mic UK, στον οποίο είχαν λάβει μέρος πάνω από 10.000 άτομα, ερμηνεύοντας ένα δικό της τραγούδι με τίτλο "So Be Free". Το 2011 τράβηξε την προσοχή των bloggers με τη διασκευή της στο "Skinny Love" του Bon Iver. Μεταξύ άλλων -επειδή το κορίτσι έχει και indie αυτί, δικό μας παιδί- έχει διασκευάσει το "White Winter Hymnal" των Fleet Foxes και το "Shelter" των The xx. Το debut album της, "Birdy", κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο.

Άκου Αυτό: ένα νωχελικό απόγευμα στο σπίτι, με μια ζεστή κούπα καφέ.

Clock Opera

2012-01-05T17:50:00.000+02:00

Ποιός: Οι Clock Opera (Facebook, YouTube) είναι ένα συγκρότημα από το Λονδίνο που φέτος κυκλοφορεί το debut album του.

Genre: electronic, ambient, "melodramatic popular song" (όποτε διαβάζω αυτό το μουσικό είδος θυμάμαι αυτό το viral video.)

Trivia: Αν έχετε υπομονή μπορείτε να διαβάσετε το... βιογραφικό/παραλήρημά τους στο Last.fm. Αν όχι (εγώ δεν έχω), κρατήστε απλά ότι το ντεμπούτο τους κυκλοφορεί τον Απρίλιο και το remastered single τους "Once And For All" στα τέλη Ιανουαρίου. A, και ότι έχουν κάνει ένα (pretty decent!) dance remix στο "How Come You Never Go There" των Feist (από το τελευταίο album τους "Metals").

Άκου Αυτό: και κυρίως δες το video clip. Κι αν δεν βουρκώσεις, ... πφφφ δεν έχεις καρδιά, δεν έχεις ψυχή.

Citizens!

2012-01-04T01:09:00.004+02:00

Ποιός: Οι Citizens! (Facebook | YouTube) είναι πέντε αγόρια από το Λονδίνο, που μόλις στα τέλη του 2011 υπέγραψαν με τη Γαλλική Kitsuné.

Genre: pop. Θέλουν μάλιστα οι ίδιοι να χαρακτηρίζονται "ξερά" pop γιατί, όπως έχουν δηλώσει "pop is not a dirty word. It’s a holy one."

Trivia: Πίσω από την παραγωγή του πρώτου δείγματος δουλειάς τους, του ιδιοφυούς "True Romance", βρίσκεται ο Alex Kapranos των Franz Ferdinand. Στο αφόρητα cult video clip που συνοδεύει το κομμάτι (τι να πρωτοσχολιάσει κανείς, το μουστάκι; τα κοστούμια; το χιόνι; το χορευτικό;) βλέπουμε σκηνές από την ταινία του 1987 "Pasivadi Pranam". Το Google δεν βγάζει τίποτα. Στα πρώτα τους live στο Λονδίνο ωστόσο, μες στον Δεκέμβριο, έγινε το έλα-να-δεις. Στο Facebook έχουν μόλις 2 χιλιάδες και κάτι Like. Σπεύσατε.

Άκου Αυτό: γιατί είναι απλό, αληθινό και πανέμορφο.

Friends

2012-01-02T22:01:00.001+02:00

Ποιός: Οι Friends (YouTube) είναι ένα πενταμελές συγκρότημα -με δύο frontwomen (καλή φάση)- από το Brooklyn.

Genre: "polyrhythmic post-disco on a tropical-pop trip with some Lykke Li in the mix" - Stereogum

Trivia: Σχηματίστηκαν το 2010 όταν (σουρεάλ) -συνάδελφοι σε... vegan εστιατόριο (γίνεται ακόμα καλύτερο)- έπιασαν... κοριούς και χρειάστηκε, για να μην κολλήσουν κανέναν, να περάσουν μία εβδομάδα στο ίδιο σπίτι. Οι τραγουδίστριες λέγονται Samantha Urbani και Lesley Hann. Η πρώτη είχε ήδη γράψει κάποια κομμάτια όταν έμενε μόνη της στο Βερολίνο. Μετά από μία εβδομάδα εγκλεισμού -και συνεχούς πρόβας- έκαναν το πρώτο τους live, μπροστά σε 30 φίλους, με το όνομα Perpetual Crush (video). Έπειτα άλλαξαν το όνομά τους σε Friends "επειδή είναι το αγαπημένο Beach Boys album του Brian Wilson". Μεταξύ άλλων, τους συστήνει η Guardian και βρίσκονται στη λίστα του BBC με το Sound of 2012.

Άκου Αυτό: και καλή χρονιά.

P.S.: I'm back :)

Sound of 2011

2011-12-25T13:12:00.000+02:00

Oh, what a year.

Το 2011 ήταν:

Η χρονιά που... μείναμε ταπί. Που αλλάξαμε κυβέρνηση χωρίς να ψηφίσουμε. Που απολυθήκαμε/παραιτηθήκαμε/πάψαμε να πληρωνόμαστε/το κλείσαμε το μαγαζάκι. Που αρχίσαμε να χρωστάμε, να ξεχρεώνουμε και να ξαναχρωστάμε - “τύπου Inception”.

Η χρονιά που πέθανε η Amy Winehouse. Που έγινε ο royal wedding. Που όλοι ερωτεύτηκαν παράφορα τον Ryan Gosling. Που διαλύθηκαν οι R.E.M., οι White Stripes και οι Faithless. Που ήταν παντού Νο1 η Adele. Που κέρδισε η PJ Harvey στη Blogovision.

Βέβαια, για μένα, το 2011 θα είναι πάντα η χρονιά που έκλεισα τα 30.

Που συνειδητοποίησα πως μεγάλωσα. Και -σε αντίθεση με ό,τι νόμιζα στα 20- δεν έχω κάνει καριέρα, δεν έχω λεφτά στην άκρη, δεν βιάζομαι να ντυθώ νυφούλα ή να γίνω μαμά, βαριέμαι το μαγείρεμα και αρνούμαι να περιορίσω τα ξενύχτια.

Κάπου στα τέλη Σεπτέμβρη -μετά τα γενέθλιά μου- πατήθηκε ένα διακοπτάκι κάπου μέσα μου (ΚΛΙΚ) και τα ‘γραψα όλα. Μπήκα σε μία μεγάλη φούσκα, όπου δεν με μπορούσε να με αγγίξει τίποτα, ήμουν και πάλι 18, χαμογελούσα όλη μέρα και χόρευα How Deep Is Your Love.

Μια μέρα πάτησα μία καρφίτσα. Και η φούσκα έσκασε (ΠΟΠ). Note to self.

Σ’αυτό το κλίμα έφτιαξα φέτος τη λίστα μου με τα καλύτερα τραγούδια του 2011. Έχει απ’όλα μέσα, χαρά, χορό, ροκιές, κατάθλιψη, καλήμέρες, καληνύχτες.

Άκου αυτό και καλές γιορτές.

Sound of 2011 by Akou Auto on Grooveshark

ΥΓ: Χίλια ευχαριστώ σε όλους όσους έστειλαν λίστες. Ήταν πάρα πολλά τα τραγούδια φέτος και η playlist βγήκε τεράστια. Τα άκουσα ΟΛΑ, ό,τι μου στείλατε, ακόμα και τη μεγαλύτερη "ψαγμενίλα" και το πιο καταθλιπτικό indie track που έχει λιγότερο από 100 views στο YouTube. Κάθε φορά που "έκοβα" ένα τραγούδι από τη λίστα το έκανα με πόνο ψυχής. Αλήθεια.

ΥΓ2: Το Rolling In The Deep της Adele απουσιάζει -guess what- δεν υπάρχει στο Grooveshark.

ΥΓ3: Όποιος θα ήθελε να μάθει τις επιλογές των υπολοίπων δεν έχει παρά να μου στέιλει ένα mail. Και πάλι ευχαριστώ.
Sound Of 2010
Sound Of 2009

Sound of 2011

2011-12-03T01:35:00.001+02:00

Θα σας πω κάτι και δεν θα με πιστεύετε, αλλά το 2011 άκουσα πάρα πολλή μουσική. Μη βλέπετε που είμαι η χ ε ι ρ ό τ ε ρ η blogger παγκοσμίως και ανέβασα μέσα σε έναν ολόκληρο χρόνο μόνο 17 (ντροπή δηλαδή) posts. Μουσική άκουγα. Συνέχεια. Και παντού. Στο σπίτι, στο δρόμο, στο γραφείο, στο αυτοκίνητο (ναι, me so proud, το έβαλα το τικ στη λίστα με τα Τhings to do before you're 30: #6 Buy your first car, βέβαια δεν το αγόρασα ακριβώς εγώ, αλλά δε βαριέσαι, στα χαρτιά δικό μου είναι.). Το 2011 λοιπόν βγήκαν, που λέτε, κομματάρες.

Για του λόγου το αληθές, και καθώς επιβάλλεται να τηρούμε τα έθιμα, βοηθήστε μας και φέτος να φτιάξουμε μία PLAYlist με τα καλύτερα τραγούδια της χρονιάς να την έχουμε να παίζει τα Χριστούγεννα, να θυμόμαστε αυτή την πραγματικά... υπέροχη χρονιά #NOT. Στείλτε τις επιλογές σας στο akouauto@gmail.com μέχρι τις 15/12.

ΥΓ1: Αυστηρούς κανόνες δεν έχουμε, δεν έχει σημασία αν ακούσατε κάτι στο ραδιόφωνο ή στο youtube, αν κυκλοφόρησε σε single ή όχι, αλλά ΟΚ, ψάχνουμε τον ήχο του '11, οπότε, ναι, ΟΚ μη μας στείλετε προπέρσινα.

ΥΓ2: Μέχρι 20 tracks, καλά είναι.

ΥΓ3: Για τα καλύτερα albums της χρονιάς, τα ξέρετε, blogovision.

Sound Of 2009
Sound Of 2010

Rodrigo y Gabriela (live review)

2011-11-21T00:24:00.001+02:00

Πότε: Κυριακή 20 Νοεμβρίου 2011, Gazarte

Πώς μπορούν δύο ακουστικές κιθάρες να κάνουν τόσο σαματά.

Ήταν Μάιος του 2007 -τσεκαρισμένο, μόλις κοίταξα το calendar- όταν είδα για πρώτη φορά τους Rodrigo y Gabriela live, στο Shepherd's Bush Empire στο Λονδίνο. Είχαν μόλις κυκλοφορήσει το self-titled album τους -'Rodrigo y Gabriela'- και έκαναν περιοδεία σε όλη την Ευρώπη για να το προωθήσουν. Πήγαμε με την D. και τον Τ., χωρίς να ξέρουμε τι ακριβώς θα δούμε, χωρίς να έχουμε καν ακούσει τη δουλειά τους. Θυμάμαι ότι ήμασταν πολύ κοντά στη σκηνή, έβλεπα τα μαγικά δάχτυλα της Gabriela πάνω στην κιθάρα και είχα μείνει με το στόμα ανοιχτό, -πέρασα έτσι όλη το live, σα χάνος- έπειτα κατέβασα το CD και το άκουγα για ένα δίμηνο τουλάχιστον μία φορά την ημέρα.

Όταν μάθαμε ότι έρχονται Αθήνα, αποφασίσαμε να πάμε ξανά οι τρεις μας, όπως τότε. Δεν είχα ξαναδεί τον συναυλιακό χώρο του Gazarte, ήταν η πρώτη φορά που έμπαινα σ'αυτή την αίθουσα. Χλίδα. Χαμηλά τραπέζια, δερμάτινοι καναπέδες, κεριά, κολωνάτα ποτήρια, απαγορεύεται το κάπνισμα (yes!) κι έτσι. Εμείς είχαμε εισιτήρια για όρθιους κι έτσι μείναμε στο πλάι, δίπλα ακριβώς από τη σκηνή.

Δεν έχω λόγια. Γύρισα σπίτι κι ένιωθα σαν να είχα μόλις γυρίσει από κάποιο ταξίδι όπου γνώρισα τυχαία δυο τύπους από το Μεξικό και τα 'χαμε περάσει... γαμώ. Πόσο συγκινητικά αυθεντικοί! Δεν θα σχολιάσω καν τη μουσική, ο ήχος ήταν κρυστάλλινος, το setlist τα 'χε όλα, τρελή χημεία μεταξύ τους, ο τέλειος συντονισμός. Αυτό που πραγματικά τους κάνει αξέχαστους όμως ήταν η επαφή τους μαζί μας.

Είμαστε συνηθισμένοι στις ντίβες. Να μας λένε δυο λόγια με το ζόρι και να το θεωρούμε και τιμή μας. Είχαν απίστευτη όρεξη (και άκρως μεταδοτική), μας είπαν -με σπασμένα αγγλικά, γελώντας και πειράζοντας ο ένας τον άλλον συνέχεια- όλη τους την ιστορία, πώς γνωρίστηκαν στο Μεξικό κι έπαιζαν μαζί σε μια metal μπάντα - "με τεράστια... αποτυχία" - πώς τους την έδωσε και φύγανε και ήρθαν στην Ευρώπη και κυνήγησαν την τύχη τους στην Ιρλανδία, πώς συνδυάζουν το "latin" με το heavy metal, πώς στο νέο τους album "11:11" αποτίουν φόρο τιμής στις μεγαλύτερες επιρροές τους (βλ. Santana, Jimi Hendrix, Pink Floyd κ.α.), πόσο τους άρεσε στην Ελλάδα (είναι και οι δύο vegan) "the fava beans and the horta".

Στο τέλος του live όλοι είχαν σηκωθεί όρθιοι και χόρευαν μαζί τους, μπροστά μια παρέα αγοριών, παραμέρισε τα κολωνάτα ποτήρια και χτυπούσε παλαμάκια στη Gabriela σαν να ήταν στα μπουζούκια.

Στο βάθος ένα ζευγάρι φιλιόταν με πάθος.

ΥΓ: Note to self: όταν τραβάμε video δεν βάζουμε τα δαχτυλάκια μας πάνω στο μικρόφωνο της κάμερας.
ΥΓ2: Είχα να γράψω 4 μήνες. Μου λείπει. Πολύ. Θα επανέλθω. Promise. Μέχρι τότε, Άκου Αυτό.

Bon Jovi (live review)

2011-07-21T18:18:00.011+03:00

Πότε: Τετάρτη 20 Ιουλίου 2011, ΟΑΚΑ

Εγώ σ'αυτά τα "μαζικά" που σνομπάρουν οι κουλτουριάρηδες πηγαίνω πάντα, ξέρετε. Δε λέω, κι εγώ προτιμώ το... σινεμά της γειτονιάς, μία στο τόσο όμως χρειάζεται κι ένα... blockbuster σε multiplex. Έτσι όταν βρέθηκα, απρόσμενα, με δύο προσκλήσεις για το live των Bon Jovi στην Αθήνα, δε με χάλασε καθόλου. Η πλάκα όμως είναι ότι μέχρι και την ημέρα της συναυλίας νόμιζα ότι τα εισιτήριά μου ήταν για αρένα. Κι έφυγα από το σπίτι έτοιμη για ταλαιπωρία, ζέστη, ιδρώτα, ποδοπάτημα και ξενύχτι. Αλλά φίλε, τα εισιτήριά μου ήταν για καθήμενους! [στιγμή ευτυχίας 1] Και μάλιστα VIP! [στιγμή ευτυχίας 2] Με open bar! [υπέρτατη ευτυχία] Και τσάμπα φαί! [απόλυτη ευτυχία]

Μην πιστεύοντας την τύχη μας και νιώθοντας σαν χωριατάκια που πάνε πρώτη φορά στην πόλη, περάσαμε τη θύρα τη στιγμή που ξεκινούσε το live και αντικρύσαμε χιλιάδες κόσμου να χειροκροτά σεληνιασμένο τον μαυροντυμένο Jon. "Finally we're here! This isn't television! We're really here!"

[χαμός]

Όποιος έχει δει εκείνο το επεισόδιο του How I Met Your Mother με το "get psyched mix" του Barney, ξέρει ότι μόνο η φράση "Shot through the heart and you're to blame - you give love a bad name" αρκεί. Περάσαμε όλη τη συναυλία έτσι. "Psyched".

Οι Bon Jovi δεν πουλάνε μούρη. Δεν είναι cool. Δεν νομίζουν ότι μπορούν να σώσουν τον κόσμο (βλ. U2). Δεν προσποιούνται. Έρχονται από μία άλλη εποχή, πιο αγνή, πιο απλή, πιο happy. Όταν τραγουδούσα με όλη τη δύναμη της φωνής μου το "Always" δεν περίμενα να συγκινηθώ τόσο πολύ, αλλά κόντεψα να τα μπήξω και να γίνω ρεζίλι στο... "V.I.P." entourage μου. Δε βαριέσαι..., σίγουρα κι εκείνοι έκαναν πάρτυ στο σχολείο και περίμεναν μέχρι το τέλος "πότε θα βάλει μπλουζ". (μετά μεγαλώσαμε, γίναμε too cool και κόψαμε τα blues στα πάρτυ.)

Στα 49 του, ο Jon Bon Jovi, περιφερόταν -με δερμάτινο, μακρυμάνικο πουκάμισο- στη σκηνή με άνεση τριαντάρη, χοροπηδούσε, μιλούσε συνέχεια στο κοινό "I've always wondered what it'd be like to make a Greek girl scream!" [χαμός] "Ο μόνος άνδρας που έχει το δικαίωμα να τραγουδά το I'll be there for you, χωρίς να θεωρείται φλώρος" ήταν άψογος επαγγελματίας, είχε εξαιρετική χημεία με όλο το συγκρότημα και κυρίως: χαμογελούσε... Και οι από κάτω; Τον αποθέωσαν, τον τράβηξαν με τις κάμερες και τα κινητά τους, του πέταξαν λουλούδια (!) στο "Bed Of Roses", τον χειροκρότησαν με όλη τους τη δύναμη όταν έσκασε στη μέση της αρένας με μία ελληνική σημαία που έγραφε "Livin' On a Prayer" και ακολούθησαν όλες τις προσταγές του "χέρια ψηλά - πάμε - δεξιά αριστερά - εεεε- οοοο".

Μετά από 2,30 ώρες μουσικής αναδρομής (εδώ το setlist) οι Bon Jovi υποκλίθηκαν, μας χαιρέτισαν και αποσύρθηκαν στα παρασκήνια (υποψιάζομαι για ένα παγωμένο ντους).

Φύγαμε τραγουδώντας, με χαμόγελο στα χείλη.

ΥΓ: Από τα πιο εντυπωσιακά video wall που έχω δει ποτέ, respect στις live κάμερες, το σκηνοθέτη και όλο το στήσιμο και μοντάζ. Απίθανο.

"Have a nice day".

Ejekt Festival (live review)

2011-06-23T22:15:00.009+03:00

Τετάρτη 22 Ιουνίου 2011, πλατεία Νερού, Φάληρο.

Στην Πλατεία Νερού έφτασα μόνη μου - και παρέμεινα μόνη για πολλή ώρα. Δεν πρόλαβα τους Monovine. Είχε πολύ ήλιο. Και ζέστη. Οι Baby Guru έπαιζαν ήδη το πρώτο κομμάτι του set τους μπροστά σε μερικές δεκάδες άτομα που είχαν μαζευτεί μπροστά στη σκηνή - άλλοι άραζαν εδώ κι εκεί, προσπαθώντας να κρυφτούν σε κάποια σκιά. Πήγα πήρα μια μπίρα, κάθισα στον ήλιο κι απόλαυσα τη ψυχεδέλεια.

Προτιμώ να μη γράψω "review" και να καταγράψω το χθεσινό Ejekt σαν ένα νοερό album με φωτογραφίες:
1. Μια κοπέλα είναι ξαπλωμένη πλάι στη φίλη της. Φοράει γυαλιά ηλίου, κι ενώ οι Baby Guru παίζουν το "Marilu" εκείνη παίζει με τα μαλλιά της και διαβάζει ένα λογοτεχνικό βιβλίο.
2. Ο Justin Young των Vaccines κατεβαίνει από τη σκηνή και τραγουδά ανάμεσα στο κοινό πριν ακόμα πέσει ο ήλιος
3. Τα μαλλιά της Φωτεινής.
4. Ο Σποτ, ο σκύλος.
5. Οι πρώτες νότες του "Blackfield" - νύχτωσε - τα μπαλόνια της Heineken - αεράκι.

5. "I wrote this next song for my parents": Fuck you fuck you fuck you, you don't care. Go to hell, go to hell, go to hell
6. Ο Aviv Geffen χωρίς μπλουζάκι τραγουδά φορώντας μια μαύρη κουκούλα στο κεφάλι.
7. Η διασκευή του "Rehab" από τη Joy Malcolm - τρίτο τραγούδι στο set του Moby - μας θυμίζει την Amy- γελάμε και δαγκωνόμαστε.
8. Να χορεύουμε το "Go", το "Bodyrock", το "Extreme Ways", το "Disco Lies", το "Honey", το "Lift Me Up"
9. Να τραγουδάμε το "Why Does My Heart Feel So Bad", "We Are All Made Of Stars", το "Porcelain", το "In This World", το "Natural Blues".
10. Η στιγμή που ο Moby σταμάτησε να μας βγάλει φωτογραφία.

In the back of my head, η συναυλία που δεν έγινε/δεν θα ξαναγίνει ποτέ (όχι, το video δεν είναι από το φιάσκο στο Βελιγράδι):

ΥΓ1: ωραίος χώρος, ωραία ατμόσφαιρα, ωραίος ήχος, να ξαναπάμε.
ΥΓ2: του χρόνου να ρθουν και οι"κολλημένοι".
ΥΓ3: What's Up: το πιο ενοχλητικό/αποτελεσματικό branding, ever.

Interpol (live review)

2011-06-09T01:03:00.002+03:00

Τρίτη 7 Ιουνίου 2011, Entertainment Stage, Ιερά Οδός.
Θα το πω. Φανατική των Interpol δεν είμαι. Τα albums τους, ναι, τα έχω ακούσει, αλλά όχι, δεν ξέρω όλους τους στίχους απέξω, ούτε έχω αποστηθίσει την σειρά των tracks σε κάθε δίσκο. Έτσι όταν η Ντ.,η Μ. και ο Β. έκλειναν εισιτήρια για να τους δουν live στο Βερολίνο τον Νοέμβριο, το είχα θεωρήσει κομματάκι υπερβολικό. Όταν δε έμαθα ότι στο Primavera στη Βαρκελώνη, τον Μάιο, έχασαν το live του Caribou για να τους ξαναδούν (ενώ ήξεραν ότι θα ερχόντουσαν και στην Αθήνα μερικές μέρες μετά) σκέφτηκα ότι είναι αρρωστάκια με το συγκρότημα - και μόνο έτσι εξηγείται. Ε, χθες λοιπόν συνειδητοποίησα ότι έτσι είναι όλοι οι fans των Interpol.

Η ατμόσφαιρα μέσα στο (εξαιρετικό, επιτέλους ένα decent live venue στην Αθήνα) Entertainment Stage ήταν η καλύτερη που έχω ζήσει σε συναυλία στην Ελλάδα - ever. Τέλειος ήχος, καθόλου στρίμωγμα, καμιά ταλαιπωρία, κανένα παράπονο, κι ένα κοινό τόσο καβ*μένο με τη φάση, σαν σε έκσταση. Από την αρχή μέχρι το τέλος ο κόσμος συμμετείχε με όλο του το είναι, όλοι τραγουδούσαν , χόρευαν, "πάμε μωρέ Ιντερπολ αρρώστια!", χειροκροτούσαν, χοροπηδούσαν, αγκάλιαζαν ο ένας τον άλλον, φιλιόντουσαν, χέρια ψηλά - μπίρες στον αέρα, η μπάντα τα 'δινε όλα, σε ένα χορταστικό setlist που μπορεί να μην περιείχε (προς μεγάλη μου απογοήτευση) το PDA, κράτησε όμως μέχρι τα μεσάνυχτα - και θέλαμε κι άλλο.

Το συγκρότημα έδειξε να τα χάνει με το Αθηναϊκό κοινό, όσοι τους είχαν δει έξω επέμεναν πως "είναι πολύ καλοί, αλλά βγαίνουν, τα λένε και φεύγουν, δεν επικοινωνούν καθόλου με τον κόσμο".

"You're fucking beautiful" είπε ο Paul Banks "καλέ αυτοί τα πέρασαν καταπληκτικά!" είπε η Ντ.
True Story:

Υ.Γ.: "-Tι μυρίζει; -Μπάφος. -Όχι, όχι, είναι πολύ γλυκό για να 'ναι μπάφος. Νομίζω είναι μπάφος με κερί αποτρίχωσης."

Υ.Γ.2: Σ'αυτή τη ζωή υπάρχουν δύο οπτικές (γωνίες). Η δική σου και αυτή του @manolis.

Roxette (live review)

2011-05-28T10:02:00.012+03:00

Παρασκευή 27 Μαΐου 2011, Terra Vibe Park.

Ήταν μία υπέροχη ανοιξιάτικη μέρα... Ο ουρανός ήταν βαθύ γκρι, τα σύννεφα πύκνωναν απειλητικά πάνω από τα κεφάλια μας και νωρίτερα είχε κατεβάσει καρέκλες. Τέλειος καιρός για Μαλακάσα, δεν βρίσκετε;

Όπως πάντα έχασα το support (Μουζουράκης, ok, no biggie) και μπήκα στο Terra Vibe με τις πρώτες νότες του Dressed For Success το οποίο και άρχισα να τραγουδάω μόνη μου τρέχοντας χαρωπή στο λιβάδι να βρω την παρέα μου. Παρά τον καιρό και τις γκρίνιες και τη λάσπη, το Terra είχε πολύ κόσμο. Και όλοι έδειχναν να τα περνάνε... φανταστικά!

Με εξαίρεση κάτι μπαλλάντες και κανα δυο καινούργια, οι (52χρονοι) Roxette είπαν όλα τα... SOS, τα οποία και τραγουδήσαμε σε άπταιστη ελληνική προφορά και σε πολύ κακά, όπως παρατήρησε ένας φίλος, αγγλικά. Λογικό. Όταν κάπου στις αρχές του '90 άκουσες για 1η φορά το Must Have Been Love, ήσουν υπερβολικά μικρός για να καταλάβεις ότι ο στίχος "play a whisper on my pillow, leave the window on the ground" δεν βγάζει κανένα απολύτως νόημα. Και συνεχίζεις ακόμα και σήμερα να το τραγουδάς έτσι.

Συγκινηθήκαμε στο Fading Like a Flower (έβρι τάιμ άι σι γιου όου άι τράι του χάιντ εγουέι), κάναμε δεύτερες φωνές στο Spending My Time (γουότσινγκ δε ντέιζ γκόου μπάαααι), χτυπηθήκαμε σαν να μην υπάρχει αύριο στο Joyride (χαλόου γιου φουλ άι λοβ γιου), θυμηθήκαμε το Dangerous (χόλντ ον τάιτ, γιου νόου σιζ α λιτλ μπιτ ντέιντζερους) κρατήσαμε το ρυθμό στο The Look (νανανανανά νανανανανανά) και αφήσαμε την εφηβική καψούρα να διαπεράσει ξανά το κορμί μας στο Listen To Your Heart (γουεν χιζ κόλινγκ φορ γιου).

Απολαυστική, αξεπέραστη, απενοχοποιημένη φλωριά από τα 90's. Τότε που το μόνο μας πρόβλημα ήταν αν θα μας βγάλει το πρωί να πούμε προσευχή (κρύψε με, δεν θέλω) και κάτι απροειδοποίητα στα μαθηματικά. Τότε που ακούγαμε κασσέτες και χορεύαμε στα πάρτυ blues.

ΥΓ: Γαλότσες. Το απόλυτο αξεσουάρ Άνοιξη-Καλοκαίρι 2011.

ΥΓ2: There is a God. Άρχισε να βρέχει καταρρακτωδώς τη στιγμή που μπήκαμε στο αυτοκίνητο.

Jamie Woon

2011-03-13T21:20:00.001+02:00

suggestion by jj kondilis

Ποιός: Ο Jamie Woon (MySpace) είναι ένας μουσικός, τραγουδιστής και παραγωγός από το Λονδίνο.

Genre: R&B, soul, dubstep

Trivia: Γεννήθηκε το '83, αποφοίτησε από το Brit School ένα χρόνο μετά την Amy Winehouse (για την οποία έχει παίξει ως support act), ενώ το 2007 κυκλοφόρησε το πρώτο του EP "Wayfaring Stranger" - στο ομώνυμο track έχει κάνει remix ο Burial. Το 2010 τράβηξε τα βλέμματα με το single του Night Air. Στο poll του BBC για το Sound of 2011 βγήκε 4ος. Η μητέρα του, τραγουδίστρια της folk, στις μέρες της είχε κάνει backing vocals σε καλλιτέχνες όπως ο Michael Jackson, η Kylie Minogue και η Bjork. Το πρώτο του album ''Μirrorwriting'' κυκλοφορεί τον Απρίλιο από την Polydor Records.

Άκου Αυτό: γιατί R'n'B δεν είναι μόνο ο Usher.

suggestion by jj kondilis

Keep Shelly in Athens

2011-03-13T18:59:00.006+02:00

Ποιός: Οι Keep Shelly in Athens είναι ένα μουσικό δίδυμο από την Αθήνα.

Genre: chillwave, down-tempo electronica, lo-fi

Trivia: Η Sarah P και ο RΠЯ μεγάλωσαν στην Κυψέλη (Keep Shelly). Αν και δεν έχουν ούτε 1 χρόνο ζωής (τουλάχιστον στο MySpace) κατάφεραν -με τη μουσική τους, και μόνο, αφού έχουν κρατήσει την ταυτότητά τους κρυφή μέχρι τώρα- να στρέψουν τα βλέμματα των bloggers πάνω τους και να γραφτούν, μεταξύ (πολλών) άλλων, στο Gorilla vs Bear, το Pitchfork, το NME και την Guardian. O ήχος τους έχει παρομοιαστεί με εκείνον των Air και των Saint Etienne, ενώ η Guardian έχει γράψει χαρακτηριστικά "they'll make you happy to feel sad". Επιμένουν να μη μιλούν για τη ζωή τους (η Sarah είναι σε σχολή ηθοποιίας και ο RΠЯ σπουδάζει κοινωνιολογία), λατρεύουν τη μυρωδιά της νεραντζιάς και την αυλή του 6 d.o.g.s. Χρησιμοποιούν το twitter υποδειγματικά (ποστάρουν μόνο άρθρα ή tweets άλλων που τους αφορούν). Αγαπημένοι της Lifo και του M.Hulot, έφτασαν και στα δικά μας αυτιά στα τέλη του 2010 και το Cremona Memories συμπεριλήφθηκε στην λίστα μας με τα καλύτερα της χρονιάς. Πρόσφατα κυκλοφόρησε το πρώτο τους EP "In Love With Dusk" καθώς και το single Hauntin' Me.

Άκου Αυτό: και δες τους live στο Bios στις 26 Μαρτίου (περισσότερα εδώ κι εδώ).

Amanda Palmer

2011-02-20T13:44:00.004+02:00

suggestion by superflores

Ποιός: Η Amanda Palmer (MySpace) είναι μία... τρελή από τη Μασαχουσέτη.

Genre: punk cabaret

Trivia: Είναι 35 ετών. Γράφει μουσική, τραγουδάει, παίζει πιάνο και συμμετέχει σε πειραματικές θεατερικές παραστάσεις. Όταν ήταν φοιτήτρια ντυνόταν λευκό άγαλμα και στεκόταν στους δρόμους ακίνητη για ώρες, για να βγάλει το χαρτζηλίκι της. Στη θέση των φρυδιών της έχει τατουάζ. Δεν ξυρίζει ποτέ τις μασχάλες της. Είναι bi, αλλά παντρεμένη με τον συγγραφέα Neil Gaiman. Είναι pesceterian (δηλαδή χοτροφάγος που τρώει θαλασσινά). Έγινε γνωστή μέσα από το μουσικό δίδυμο Dresden Dolls (μαζί με τον Brian Viglione). Τώρα ακολουθεί solo καριέρα αλλά έχει και ως side project τους Evelyn Evelyn (μαζί με τον Jason Webley). Έχει κυκλοφορήσει EP με διασκευές κομματιών των Radiohead με ukulele. Διατηρεί προσωπικό blog, όπου, μεταξύ άλλων, έχει αποκαλύψει ότι στα 17 της έκανε έκτρωση και στα 20 της υπήρξε θύμα βιασμού (date rape) για το οποίο έχει γράψει και τραγούδι. Τα video clips της είναι έργα τέχνης. Έχει φανατικό κοινό που την έχει θεά του. Σε τελετή απονομής Χρυσών Σφαιρών έχει βγάλει το βρακί της (as you do...). Το δεύτερο solo album της "Amanda Palmer Goes Down Under" κυκλοφόρησε μόλις τον προηγούμενο μήνα.

Άκου Αυτό: και νιώσε ντροπή που δεν την ήξερες μέχρι τώρα. Εδώ το video του Leeds United που την οδήγησε να παρατήσει την δισκογραφική της Roadrunner Records, το What's The Use Of Wondering (επικό video) με την Annie Clark και το Map Of Tasmania (κι άλλο επικό video) από το καινούργιο album.

suggestion by superflores